සංඝාඥාවට විළිරුදා ඇති කරනොගන්න!


කිසියම් දේශපාලකයින් පිරිසකට ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ විහාරස්ථානවලට පැතුල්වීම වලක්වාලමින් ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ ශාසන බලමණ්ඩලය විසින් යෝජනාවක් සම්මත කරගෙන ඇත. එය එකී දේශපාලකයෙකු විසින් විවේචනයට බඳුන් කර කියා තිබුණේ බුද්ධකාලිනව දෙව්දත් භික්ෂුවටවත් විහාරස්ථාන තහනම් නොවූ බවත්, එවැනි අමනෝඥ කාර්යයක් කළ ‘මෝඩ වහන්සේලාට නිදුක් වේවා!’ කියා ය.

මේ වැදිබණ එහෙයියාවෙන් ශ්‍රවණය කරන අප හිතවත් රැකේ පුඩිකල්, ලිබරල්, නියෝ ලිබරල්, කොන්සර්වේටිව් උන්නැහේලා මහත් උත්කර්ෂයට හා ප්‍රීතිප්‍රමෝදයට පත් ව ළාමක ආතල් එකක් ගනිමින් සිටිනු ද දිටිමි!

කන්න උවමනා වූ කල කබරයා ද තලගොයා කරගන්නා අප හිතවත් රැකේ පුඩිකල් නව පරපුරේ ගොම්බෙට්ටන් ට මෙවැනි අභද්ද වචන මාත්‍රයක් වුව අල්ලාගෙන බුද්ධශාසනයට, භික්ෂු මූලික බෞද්ධ සම්ප්‍රදායට අම්මමෝ නැතිව ගල් ගැසීමට පුදුමාකාර මෙව්වා එකක් තිබේ!

එහෙත්, දේවදත්තයා පෙරදැරි කරගත් දේවදත්ත නිකායේ රැකේපුඩිකල් සභාවේ එක් හොටුකෑල්ලක්වත් බෞද්ධ සම්ප්‍රදායවත්, විනය සූත්‍රාදියවත්, ඓතිහාසික භික්ෂු දේශපාලනයවත් සම්බන්ධයෙන් අකුරක්වත් හදාරා නැති අමු-හිපි කැලක් බව මා මීට පෙර ද කියා තිබේ!

එකී ගංගොරකයන්ගේ දැනුම්වත්භාවය පිණිස මෙසේ ලියා තබන වගනම්,

කරුණු අටක් කරණ කොටගෙන බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් භික්ෂුන් උදෙසා අනුදැනවදාළ පත්තනිකුජ්ජන කම්මය/කර්මය නම් කාරණයක් වන්නේ ය.

“පත්ත” යනු පාත්‍රය යි. “නිකුජ්ජන” යනු අනෙක් පිට හැරවීම යි. එනම් ‘පාත්‍රය අනෙක්පිට හැරවීම’ යි. කරුණු අටක් මුල්කරගෙන දායකයා කෙරෙහි දඬුවම් පිණිස, නිග්‍රහ පිණිස පත්තනිකුජ්ජන කම්මය, සංඝ සම්මුතියෙන් කළ හැකි යැයි සූත්‍රපිටකයේ, අංගුත්තර නිකායේ, අට්ඨකවග්ගයේ, (9) 4 සති වග්ගයේ එන ‘පත්තනිකුජ්ජන සූත්‍රය මගින් බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළහ.

(1) භික්ෂුන්ට අලාභ කිරීම
(2) භික්ෂුන්ට අවැඩ කිරීම
(3) භික්ෂුන්ට ස්ථාන අහිමි කිරීම
(4) භික්ෂුන්ට නින්දා පරිභව කිරීම
(5) භික්ෂුන් භේදභින්න කිරීම
(6) බුදුරජාණන් වහන්සේට නුගුණ කීම
(7) සද්ධර්මයට නුගුණ කීම
(8) ආර්ය මහාසංඝයාට නුගුණ කීම

කිසියම් දායකයෙකු/ගිහියෙකු මේ කරුණු අටෙන් ශාසන සම්ප්‍රදායට හානි කරන්නේ නම් ඔහු කෙරෙහි පත්තනිකුජ්ජන කර්මය සංඝ සම්මුතියෙන් සිදුකරන්නට බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් ම අනුදැන ඇත.

ලංකා ඉතිහාසයේ පත්තනිකුජ්ජන කම්මය කළ අවස්ථා ගැන අපට අසන්නට ලැබේ. මහාවිහාරය බිඳුවා උඳු වැපිරූ මහාසේන රජුට ද, පීතෘඝාතන කර්මය කළ පළමුවැනි කාශ්‍යපට ද එරෙහිව පත්තනිකුජ්ජනය කරමින් මහාවිහාර වැසි සංඝයා පාත්‍රා නොපිට පෙරළා විරෝධය දැක්වූහ.

ඒ වූ කලි, භික්ෂුන්ගේ බලය යි. චිරාත් කාලයක් පුරා ශොභන වූ භික්ෂු සංස්ථාවෙහි දණ්ඩන විධිය යි. එය අනභියෝගී යි. අල්ලාහ්ගේ වචනය අනුව එන ෂරියාව තහනම් කළහොත් ඉස්ලාමිකයන්ගේ ආගමික අයිතිය නැතිවන්නේ යැයි තෙපරබාන ගොමමුට්ටි දේසපාලුවන් හා ඔවුන්ට ගොම්පස් අල්ලන නියාලු රැඩිකල් හොටුකෑලි තමා කියන දේ ගැන දෙවතාවක් නොව සියවතාවක් සිතන්නට කාලය එළැඹ ඇත.

මහා සංඝයා වහන්ස, මේ බුද්ධාඥා අනුව සංඝාඥා පවත්වා දැය සමය රැකිය යුතු කාලය යි!

නිමේෂ තිවංකර සෙනෙවිපාල

Advertisements

එක රටක එකට සමගියෙන් ඉන්නෙ නැතුව කෙලවාගත්ත අමුතු ජාතියේ මිනිස්සු


එක රටක ජාති කිහිපයක මිනිස්සු සමගියෙන් සාමදානයෙන් වසර දහස් ගණනක් හිටියා.
ඒ අතරින් එක සුළු ජාතික කොටසක් කාන්තාර සහ තෙල් තියෙන රටවල් වල තියෙන ආගමක් අදහන කොටසක්.
ඒ මිනිස්සු ගොඩක් ව්‍යාපාර කටයුතුවලට දක්ෂයි සහ ඒ මගින් ගොඩක් දියුණු උනා.
කාලයක් යද්දි එයාලට ඕනි උන එයාලට වඩාජනගහනය ඉන්න අනික් ජාතින් අභිබවලා එයාලගේ ජාතිය බෝ කරන්න එයාලගේ ආගම පතුරවන්න.

ඒකට එයාලා අනිත් ආගම්කයන්ගේ සිද්ධස්ථාන හෙමීට අල්ල ගත්තා,
පුන්චි පවුල රත්තරන් කියලා අනික් ජාතීන් බෝවීම අඩු කරලා එයාලගේ ජාතිය වැඩිකරන්න ලමයි 5-6 හැදුවා,
අනික් ජාතීන් කන කෑමට කුළුබඩු වෙනුවට වද වෙන සතකුප්ප වගේ විෂ දෑම්මා, වද පෙති දැම්මා කියලා ඒ ජාතීන් කියන්න පටන් ගත්තා. ඒ අයගේ කඩවල් වලින් එයාලගේ ජාතියේ අයට වෙනමත් අනික් ජාතීන්ට වෙනමත් කෑම දෙන්න පටන් ගත්තා,
අන්තිමට එයාලගේ අය අනික් ජාතීන් මරන්න බෝම්බ ගැහුවා,
බෝම්බ ගැහුවාට පස්සේ එයාලගේ ගෙවල් පල්ලි හමුදාවෙන් පරික්ෂා කරද්දි කඩු දහස් ගණන් හම්බ උනා තණකොල කපන්න ගෙනාපුවා,
බෝම්බ, තුවක්කු සහ උණ්ඩ දහස් ගණනින් හම්බ උනා,

ඒත් අනික් ජාතීන් ඒ මිනිස්සු සියල්ල ත්‍රස්ථවාදීන් කියලා හිතුවේ නැතුව සහයෝගයෙන් ඉන්න පටන් ගත්තා. වෙනදා වගේම ඔවුන්ට ආදරෙන් සැලකුවා.

අන්තිමට එයාලා එයාලගේම කඩ ගිණි තියාගෙන ඒක අනික් ජාතීන් කලා කියලා කියන්න පටන් ගත්තා.

අන්න ඊට පස්සෙ තමයි අනික් ජාතීන් ඒ අමුතු ජාතියේ මිනිස්සු කරන කඩ වලට යන එක නැවැත්තුවා. එයාලගේ අමුතුම ආහාර තත්ව සහතික ප්‍රතිෂේප කලා. ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාර බිමටම වැටෙන්න ගියා.

එතකොට තමයි එයාලගේ දෙවියෝ තමයි එකම දෙවියෝ කියන අය පන්සල් කෝවිල් කතෝලික පල්ලි අස්සේ මල් පහන් හදුන්කූරු අරන් රිංගන්න පටන් ගත්තේ බොරු සහජීවනයක් පෙන්වන්න.

ඔන්න දෑන් කාලයක් තිස්සේ කරගෙන ආපු අළුත්ම සෙල්ලම මාට්ටු උනා. බබාලා හම්බ උන අනෙක් ජාතීන්ගේ අම්මලාට ආය ළමයි හදන්න බැරිවෙන්න එක එක දේවල් කරපු එක.

දැන් ඉතින් අනික් ජාතීන් ගෙන් සමාවක් අනුකම්පාවක් ලැබෙන එකක් නෑ. ඒ ජාතියේ කඩ වර්ජනය කලා වගේම ඒ ජාතියේ අය කරන රෝහල් සහ දොස්තරලා වර්ජනය කරන එකත් පටන් ගනී,

එක රටක එකට සමගියෙන් ඉන්නෙ නැතුව තමන් ලොකුයි කියලා සීන් දාන්න ගිහින් කෙලවාගත්ත අර රටේ අර අමුතු ජාතියේ මිනිස්සු පව් කියලා වත් හිතෙන්නේ නෑ.

බෙදුනු අපි


අපේ රටේ උන්

සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් බර්ගර් ජාති විදිහට බෙදිලා

බුද්ධාගමික හින්දු ඉස්ලාම් කතෝලික ආගම් විදිහට බෙදිලා

ආගම් වල තියෙන නිකායන් විදිහට බෙදිලා

ජාතීන් වල තියෙන කුල විදිහට බෙදිලා

ඉන්න පැත්ත අනුව උඩරට පාතරට දකුණ කියලා බෙදිලා

දේශපාලන පක්ෂ නිසා බෙදිලා

දුප්පත් පෝසත් කියලා බෙදිලා

ගමේ පවුල් කල්ලි වලට බෙදිලා

පවුලේ උන් දේපල නිසා බෙදිලා

ස්ත්‍රී විමුක්තිකාමීන් නිසා ගෑනු පිරිමි බෙදිලා

ඉතින් කොහොමද සමගිය ගැන කටක් ඇරලා කතාකරන්නේ අපි. සමගියක් නැතුව රටේ දියුණුවක් ගැන කතා කරන්නේ

අයියේ රට ඉඳි පැල නැද්ද ?


මා යම් ප්‍රදේශයක මුස්ලිම් පල්ලියක භූමියේ ගස් සිටුවීමේ ව්‍යාපෘතියක් සිදු කරමින් සිටින විට එහි සිටි අවුරුදු 22ක පමණ තරුණයෙකු මගෙන් අසා සිටි පැනයකි ඒ. පුත්තලමේ පදිංචි මේ ප්‍රියමනාප කොලු ගැටයා ගස් සිටුවීම සම්බන්ධයෙන් පැහැදී ඇති අයෙකු ලෙස දිස් වූවත් ඔහුට දීමට මා සතුව රට ඉඳි පැල නොමැතිය. මා ඒ බව ඔහුට කරුණාවෙන් දන්වා ඒවා ලංකාවේ තවාන් වල නොමැති බවත් අපේ පරිසරයට නොගැලපෙන බවත් ආදරයෙන් කියා දුනි.

වරක් මා 2014/2015 දී පමණ රට වටා සංචාරයක නිරත අවස්තාවකදී කාත්තන්කුඩියේ දී දුටු දසුන මට සිහි විය. පාරට ඉහළින් විශාල තොරණක් බැඳ ඒ දෙපස රට ඉඳිගස් වවා නිමවා තිබූ භූමි දර්ශනය මහත් ආගන්තුක හැඟීමක් ඇති කලේ නිරායාසයෙනි. බැලු බැල්මට මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ කොටසකට වඩා අරාබියාවේ කොටසක් ලෙස දිස් වූයේ ය. මෙය අප දන්නා අපේ රටේ කොටසක් නොවන හැඟීමක් ඇති කර බැවින් සිතට ඇති වූ සිතිවිලි යටි හිතට භාර දී එය මග හැර ගියෙමි.

මඩකලපුවේ පූනානි හී ඉදිවන ශාරියා විශ්වවිද්‍යාලයේ භූමි අලංකරණය කිරීමට ද රට ඉඳි ගස් වවා ඇති බව එය අසළින් යන විට මෑතකදී නිරීක්ෂණය වූයේන් එම විශ්වවිද්‍යාලය තනා ඇති අරාබියාවේ ගෘහ නිර්මාණ අනුකූලතාවය සමග එය ගැලපෙන අයුරු දිස් වූයේ ය.

මින් ගම්‍ය වන පොදු කාරණය නම් මුස්ලිම් ආගම ද අරාබියාව ද එහි ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය , කලා ශිල්ප , උද්‍යාන අලංකරණ හා ආදීන්ගෙන් එකිනෙක බැඳී ඇති ආකාරයයි.

දැන් අප අනිත් ආගම් හා මෙම තත්ත්වය සංසන්දනය කරමු. බෞද්ධාගම හා සම්බන්ධ වූ අපටම ආවේණික සංස්කෘතියක් වෙයි. පන්සලට අඳින ඇදුමේ පටන් වන්දනාමාන කරන ආකාරය, වත් පිළිවෙත් , පෙරහැර , උත්සව , ඇදහිලි විශ්වාස , ගෘහ නිර්මාණය ආදී සියල්ලම ගමේ පන්සල, බෞද්ධ පරිසරය හා බැඳී පවතී. කතෝලික ආගමේද හින්දු ආගමේ ද මෙම ලක්ෂණ දැකිය හැකි වෙයි. එකම ආගමේ උවත් රටින් රටට මේ සංස්කෘතිය වෙනස් වෙයි. එනම්, ආගමක් හා බැඳී සංස්කෘතියක් පවතින අතර එය ආගමින් ආගමට වෙනස් වෙයි. එලෙසම , මෙම ආගම හා බැඳි සංස්කෘතිය කෙතරම් එකිනෙක අනුපාත වී ඇත් දැයි කිවතොත් බොහෝ සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට ආගම හා සංස්කෘතිය අතර වෙනසක් දැනෙන්නේ නැති තරමටම එය බද්ද වී ඇත්තේ ය.

වසර 1000ක් සිටම ශ්‍රී ලංකාව වාස භූමිය කරගත් ශ්‍රී ලාංකීය මුස්ලිම් ආගමිකයන් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් අරාබිය දැක ගත්තේ එක් දාස් නවසිය හැත්තෑ ගණන් වලින් පසුවය. ඒ තාක්ෂණයේ මහිමයෙන් ගුවන් ගමන් බහුල වීමත් සමගය. සෞදි අරාබියාවේ මක්කම හා මදීනා දේවස්ථාන වැඳ ගැනීමට එහි යන ඔවුහු සිය ආගම හා බැඳී අරාබි සංස්කෘතිය ආගමේ කොටසක් විදියට දකින්නේ ය. අරාබි ඇඳුම් පැලදුම්, ඇදහිලි විශ්වාස , ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ සිට රට ඉඳි ගහ දක්වා මේ තත්ත්වය ඔවුන් සිය ආගමේ කොටසක් ලෙස තේරුම් ගෙන ඇති සැටියකි.

වසර 1000ක් සෙසු ශ්‍රි ලාංකිකයින් සමග මිශ්‍ර වී සිටි ඔවුන් මෑත ඉතිහාසය පුරාවට සංස්කෘතිකමය වශයෙන් අපෙන් ඈත් වී ඇත්තේ ය. සිය ආගම ජීවිතය කරගත් ඉස්ලාම් ආගමිකයන් අරාබි සංස්කෘතිය ක්‍රමයෙන් වැළඳ ගන්නේ සිය ආගමට ඇති ආදරය ගෞරවය නිසාය. ඔවුන් සිය ලෙන්ගතු කමද ජාත්‍යාලය ද අරාබියාවට සින්න කර ඇත්තේ මේ සංස්කෘතික ආක්‍රමණය නිසා ය.

අද වන විට ඔවුන් බොහෝ දුර ගොස් ඇත. සෙසු ශ්‍රී ලාංකිකයන් ගෙන් සම්පූර්ණයෙන් ඈත් වී ගොස් වෙනම ජන කොට්ඨාසයක් ලෙස තනිවී ගොසිනි. සිය ආගම හා මිශ්‍ර වූ අරාබි සංස්කෘතියෙන් ඔවුන් සංතෘප්ත වී ඇත. ඔවුන් තුල අපේ මුතුන් මිත්තන් දුටු ශ්‍රි ලාංකිකත්වය මග ඇරී ගොසිනි.

මේ තත්ත්වය සෙසු ශ්‍රී ලාංකිකයින් කෙලෙසකවත් නොඉවසයි. සිය රට තුල වෙනත් රටක සංස්කෘතියක් ගොඩ නැගෙනවා බලා සිටීම යනු තවත් ජන කොට්ඨාසයකට සිය රට ආක්‍රමණය කිරීමට දී බලා සිටියා වැනිය. එබැවින් , කිසිදු රටක මෙම පරිවර්තන සෙසු ජන කොටස් විසින් අනුමත නොකරයි. එය එම රටේ සංස්කෘතිය සෝදාපාළුවට ලක් කරන අතර එය මහ ජනතාවගේ සතුට නැති කරයි.

රටක සංවර්ධන මනින අලුත් නිර්ණායකය වන Gross National Happiness යන මිණුම් දණ්ඩ අනුව රටක මිනිසුන් සතුටෙන් සිටින්නේ ඒ රටේ කාරණා හතරක් ඉෂ්ඨ වූවෝතින් පමණි.

  1. ආර්ථික සංවර්ධනය
  2. යහපත් රාජ්‍ය පරිපාලනය
  3. පරිසරයේ පැවැත්ම
  4. සංස්කෘතියේ පැවැත්ම

එනම්, මින් පිළිගැනෙන වැදගත් කාරණයක් නම් රටක සංස්කෘතිය යනු එය ජනතාවට කෙතරම් වැදගත් අංගයක් ද යන්නයි. එබැවින් එයට අභියෝගයක් ඇතිවන සෑම විටකදීම ජනතාව ඒ වෙනුවෙන් ප්‍රතික්‍රියා දක්වයි.

ශ්‍රී ලාංකීය මුස්ලිම් ආගමිකයන් විසින් අරාබි සංස්කෘතිය ආරෝපණය කර ගැනීම තුල අප දේශීය සංස්කෘතියට මෑත කාලීනව එල්ල කරන ලද අභියෝගය අති මහත් ය. කොටි සමග යුද්ධය නිසා වැඩි අවධානයට ලක් නොවූ මෙම අභියෝගයට භික්ෂුන් වහන්සේලා ප්‍රමුඛ බෞද්ධ ජනතාව පසු ගිය දශකය පුරා ප්‍රතිචාර දක්වන්නට යොමු වූයේ මේ තත්ත්වය නිසාමය. ඒ ගමන අද බොහෝ දුරක් ඇවිදින් ය.

එබැවින්, මුස්ලිම් ආගමික සහෝදරියන් හා සහෝදරියන් විසින් තේරුම් ගත යුතු ගැඹුරක් මේ සංස්කෘතික බලවේගය අස්සේ ද සැඟවී ඇත. ඔබ හැකිනම් ඉස්ලාම් ආගම අරාබී සංස්කෘතියෙන් වෙන් කර ගන්න උත්සාහ කරන්න. සර්ව බලධාරී දෙවියන් එක් සංස්කෘතියකට සීමා කිරීම පටු අදහසකි. ඔහු අරාබියාවද ලංකාවද යැයි කියා ඔබට වෙනසක් කරනු ඇතැයි සිතිය නොහැකිය . ඔබ ශ්‍රී ලාංකීය සංස්කෘතිය හා ඉස්ලාමය එකට යා කරගන්න නිර්මාණශීලි වෙන්න. එවිට අද දවසේ ඔබ මෙන්ම අප ද මුහුණ දෙන බොහෝ ප්‍රශ්න හෙට දවසට ඉතිරි නොවනු ඇත. ඔබ අරාබි ඔටුවෙකු නොවී ලංකාවේ සිංහයෙකු වෙන්න යැයි මෑතකදී කවුදෝ කියා තිබුනේ මේ නිසාමය.

ඔබ අභ්‍යන්තරයෙන් කිසි වක් නැතිව බාහිරයෙන් දෙවියන් සොයා යයි නම් , ඔබට මෙම සංස්කෘතික යොමුවීම අවශ්‍ය වෙයි. ඔබ දෙවියන් අභ්‍යන්තරයෙන් සොයයි නම්, දකියි නම්, බාහිරය පිළිබඳව සිත යොමු කිරීමේ අවශ්‍යතාවයක් ඇති නොවෙයි. සියළුම ආගම් සංස්කෘතික අංග වෙත බර වන්නේ අදහන්නාගේ අභ්‍යන්තරයෙන් ඒ සමාධිය මග හැරී ගිය විටදී ය. එය ඔබට මෙන්ම මට ද පොදුය.

අපි අභ්‍යන්තරයෙන් විමුක්තිය සොයමු. එවිට ඔබට රට ඉඳි ගස් සෙවීම අවශ්‍ය නොවනු ඇත. මේ හැදෙන කොස් , පොල්, අඹ , නා, කුඹුක් සෙවණේ ඔබ සොයන විමුක්තිය ඔබට ලැබෙනු ඇත.

සටහන- පැතුම් කර්නර්

බිග් මැච් පෙරඩ් ඕනමද?


බං බිග් මැච් වලට පෙරඩ් ගිහින් වියදම් කරන සල්ලි දැක්කාම මට නිකන් හිතුනේ ඉස්කෝලෙන් ඉගෙන ගෙන ඉහලටම ගිය උන් ඔය පෙරඩ් වල කාලෙ කන්න එන්නේ නෑ උන් එන්නේ කෙලින්ම මැච් එක බලන්න.

පෙරඩ් වලට ලොකු පොශ් වාහන ඇත්තටම අයිති උන් එන්නෙ ආදිශිෂ්‍ය සංගමේ උන්ගේ වදේට. අනිත් වාහන ඔක්කොම රෙන්ට් එකට අරන් එන්නේ.

දැන් අලුත්ම කෙරුවාව අර තොරන් බං පෙරඩ් එකට අරන් එන එක. ඔයයන පෙරඩ් එකට කොච්චර සල්ලියක් නාස්ති කරලා බලා පොරොත්තු වෙන්නේ ඉස්කෝලේ නම බබලවන එක කියලා හිතාගෙන හිටියාට ඔය කෙටිකාලීන ප්‍රසිද්ධියට අපරාදේ වෙන මහන්සිය සහ රටේ මිනිස්සුන්ට කරන පාඩුව කාලය සහ ශ්‍රමය අතින්.

ඔය ඉස්කෝල වලට කොච්චර එනවද ආර්ථිකව දුප්පත් ලමයි. අන්න උන්ට ඔය වියදම් කරන සල්ලි වලින් උදව් කලානම් උන් ඉහලට ඉගෙන ගෙන ඉස්කෝලෙ නම තවත් බබලවයි ලොකු කාලයක්.

ඒක මේ දවසක් පාරේ බාල් නැටුවා කියලා. කොල්ලෝ පොන්නයෝ වගේ ඇදගෙන පෝස්ටර් උස්සන් පාරේ යන කෙල්ලොන්ටයි ගෑනුන්ටයි කුණුහරුප කියාගෙන කෙල්ලන්ගේ ඉස්කෝලවලට පැනල අලාභ හානි කරලා පාරෙ යන මිනිස්සුන්ගේ කාලය කාලා දාලා කරන විනාසෙට වඩා කොච්චර උතුම්ද?

ඔය පෙරඩ් කරන මගේ ඉස්කෝලේ ඇතුළු හැම පෙරඩ් යන ඉස්කෝලයකටම කියන්නේ. පෙරඩ් යන්න කලින් ඉස්කෝලේ අඩුපාඩු ටික හදාගෙන පුළුවන් නම් අවුරුද්දකට සැරයක් ඉස්කෝලෙ ලමයින්ගේ දෙමව්පියන් ආදිශිෂ්‍ය සංගමය එකතු වෙලා ලමයින්ගේ කලා හැකියාවන්, නව නිපැයුම් පෙන්නන්න හොද ප්‍රදර්ශනයක් සංවිධානය කරලා අනිත් මිනිස්සුන්ට රටට ඔයාගේ ඉස්කෝලේ ලමයින්ගේ දක්ෂතා පෙන්නන්න ඉඩක් දෙන්න.ලාබ ප්‍රසිද්ධියට වඩා ගොඩාක් වටිනව ඒක.

රෝහණ කේ අමරකෝන්

ළමයි මහණ කිරීම


ළමයින් කිසිම දෙයක අතකොලුවක් නොවිය යුතුය. ආගමට සේම වෙළදදැන්වීම් ප්‍රචාරයට ද ළමයින් යොදා වැනිම යෝග්‍ය නොවේ. ළමයින් මුලික වශයෙන් ජීවත් විය යුත්තේ පවුල් පරිසරයකය. බුදුන්වහන්සේ ඉගැන්වීම අනුව දෙමාපියන් ළමයින්ගේ පූර්වාචාර්‍යවරු ලෙස හදුන්වනු ලැබේ. එසේම ළමයින්ට පාපී ක්‍රියාවලින් වැලැක්වීමත්,යහපතෙහි යෙදවීමත් දේමාපියන්ගේ වගකීමකි. මව්පිය සෙනෙහස නිසිපරි දී නොලැබීම පසුකාලීනව පෞර්ෂය ආබාධ ඇති කරනු ලැබයි. නිදසුනක් ලෙස ජාතක පාලියේ එන මහා පලෝහන ජාතකයේ කුමාරයා මව් සෙනෙහසින් තොරව වර්ධනය වී ලිංගික ඊර්ෂ්‍යාව ක්‍රියාකරන්නට පටන් ගනියි.

බුදුන්වහන්සේ චුල්ල පන්ථක තෙරුන්ට දක්වන ලද ආදරය සෙනෙහස මෙසේය. “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ එතැනට පැමිණියේය. මගේ හිස පිරිමැදේය. මා අතින් ගෙන සංඝාරාමයට පිවිසු විය.” ථේරගාථාවල සදහන් වේ. උන්වහන්සේ කුමාර කාෂ්‍යප තෙරුන්ට ද පිතෘ සෙනෙහස පළ කර ඇත. යම් මිහිරි පළතුරක් ඇත්නම් මෙය කුමාර කාෂ්‍යට දෙන්න යැයි යැවීම බුදුන්වහන්සේගේ සිරිතකි. ආරක්ෂා නොමැතිව සිටි සෝපාකට පිළිසරණ වන විට ඔහුගේ වයස හතකි. අනාරක්ෂිත ළමයින් දෙදෙනෙකු මහණ කිරීමට බුදුන්වහන්සේ පසළොස් අවුරුදු වයස් නොවූ දරුවන් පැවිදි නොකළ යුතුබවට පණවා තිබූ නිතිය වෙනස් කොට කපුටෙකු පලවා හැරීමේ සමත් නම් පැවිදි කරන ආනන්ද හිමිට අවසර දී ඇත. මෙම ළමුන් දෙදෙනා දෙමාපියන් වසංගත රෝගයකින් මරණයට පත් වී ඇත. භික්ෂු සමාජයේ ගුරු ශිෂ්‍ය සබඳතාව පිය පුතු සබදතාවට සමාන කර ඇත.එසේම
බුදුදහම කලලයේ සිටම ළමයෙකු වර්ධනය වන ආකාරය හා කළ යුතු යුතු කම් රාශියක් දක්වා ඇත.

ළමයෙකු ශාරීරික වර්ධනයට අවශ්‍ය පොෂ්‍ය පදාර්ථ මෙන්ම මානසික වර්ධනය සදහා ද ලබා දිය යුතු දේ ඇත.

1. වැඩිහිටි ආදර සම්බන්ධතාව 
2. තමා ආරක්ෂා සහිතය යන හැගීම වර්ධනය වීම
3. කළහකාරී පරිසරවලින් වෙන් කර තැබීම
4. සුරතල් කිරීම සිනහවෙන් කතා කිරීම
5. බාහිර සමාජය ටිකෙන් ටික හදුනා ගැනිමට සැලැස්විම
4. සෙල්ලම් කිරීමට අවස්ථාව සැලසීම

ඉහත සදහන් සියලු අයිතිවාසිකම් ළමයිනට හිමි විය යුතු අයිතිවාසිකම් ලෙස බුදුදහම පිළිගන්නා බවට සාධක ත්‍රිපිටක තුළ සොයා ගත හැකිය.
ළමයිගේ අයිතිවාසිකම් ලෙස සැලකිය හැකි මෙම කරුණු ළමයින්ට ලබා දිය යුතුය.

(පුත්තා වත්ථු මනුස්සානං) මනුෂ්‍යන්ට වස්තුව වන්නේ දරුවන්‍ ය. එසේ නම් දරුවන් රැකගත යුතු වස්තුවක්මය. දරුවන්ට ආරක්ෂා සහිතම තැන තම පවුල ය. දෙමාපියෝ පූර්ව ආචාර්යවරුය. මවගෙන් පියාගෙන් ලැබෙන ආදරය රැකවරණය වෙන කිසිවෙකුගෙන් ලැබිය නොහැකිය.

ලෝකයේ දිලිදුකම,නුගත්කම නිසා දරුවන් අතරමං කර දැමීම,විකිණීම, මෙහෙකාර සේවයට ගැනීම, සමාජ අක්‍රමිකතාවලට යොදා ගැනීම, අතවරයන්ට ගොදුරු වීම, පොදු අධ්‍යාපනය අහිමි වීම, යුග ජීවිතය තුළ දරුවන්ට නිසි රැකවරණය නොලැබිම, මන්ද පෝෂණය වැනි උපදාව රැසකට ළමයා මුහුණ දෙමින් සිටියි. ආගමික නාමයෙන් ළමයින් හිංසනයට පත් විම ගැටලුවකි.

මෙකි කිසිදු හිසංනයකට පාත්‍ර නොවී පැවතීමටත්, සුරක්ෂිතව ළමයා සුරැකීම වගකිම් සහගත වැඩිහිටියාගේ මෙන්ම ආගමික නායකයන්ගේ ද යුතුකමයි. ආගම සංස්කෘතිය රැකීමට ළමයා භාවිතා කරනවා වෙනුවට ළමයා සුරක්ෂිත කිරීමට ආගමෙහි ආධ්‍යාත්මික සංකල්ප උපයෝගී කර ගත හැකිය. බුදුන්වහන්සේ මහණ කිරීම වයස පහළවේ සීමාමට සීමා කර තිබී, විශේෂ හේතුවක් නිසා කපුටන් එලවන ළමයින් දක්වා සීමාව පහත හෙලා ඇත. වර්තමානයේ එක්සත් ජාතීන්ගේ ප්‍රඥප්තිය අනුව වයස 18 දක්වා ළමයෙකු බව පිළිගනු ලබයි. ඒ අනුව වයස දහ අටෙන් පසුව තම කැමැත්ත පරිදී මහණ වීමට අවශ්‍ය ප්‍රතිපාදන සකසනු හැකි නම් සසුනේ චිර පැවැත්මට එය හේතුවක් වනු ඇත. එනම් සැබෑ ලෙසටම අවශ්‍යතාව සහිත වැඩිහිටි තරුණයන් සසුනට පිවිසෙනු ඇත. රාජ්‍ය පාලන නිතීවලට අනුකූල විය යුතුබව විනය පිටකයේ තිබෙන නිසා එම ප්‍රතිපාදන සහිතව මෙම සීමා පැමිණ වීම කළ හැකිනම් බුදුදහම තුළ ඇති මානුෂවාදී සවභාවය ලොව පුරා තව තවත් පැතිරෙනු ඇත.

විශේෂ අවශ්‍යතා මත ස්වකීය කැමැත්තෙන් ළමයෙකු සසුන්ගත විමට කැමැති නම් එම සසුන් ගත වන ස්ථානයේ ළමයෙකුට අවශ්‍ය කරන ආදරය සෙනෙහස සුරක්ෂිතභාවය ඇති තැනක් බව හදුනාගෙන වගකීම් සහගතව කළ හැකි ස්ථාන වලට විශේෂ අවසරයක් ලබා දිය හැකිය. එබදු ස්ථාන නිබදවම පරික්ෂවට ලක් කළ හැකිය. මෙලෙස විදිමත් කිරීම තුළින් පහසුකම් නොමැතිව පවත්වා ගෙන යන පුහුණු මධ්‍යස්ථානවල සිටින සාමණේර හාමුදුරුවරු විදිමත් ආයතනවලට යොමු කළ හැකිය. ආයතන පවත්වා ගැනීම සදහා ළමයි නොව ළමයි උදෙසා ආයතන බිහි විය යුතුය. මන්ද ලංකාවේ හා ලෝක පූජීත විද්වතුන් පන්සල් ඇසුරි බිහි වී ඇත. එසේ බිහිවන්නන් පසුපස ශික්ෂණයෙන් යුතු භික්ෂූන් බිහි කිරීම සදහා වූ සුවිශාල පසු බිමක් තිබී ඇත. ලංකාවේ බොහෝ දෙවල්වල්ට ප්‍රමිතියක් නොමැති සේම බොහෝ පුහුණු ආයතනවල ද ප්‍රමිතීන් නොමැත.

කිසිදු ප්‍රමිතියකින් තොරව වෙනත් අවශ්‍යතාවන් මුල් කර ගෙන ළමුන් සසුන් ගත කිරීම වැලැක්විය යුතුය. මෙය භික්ෂුවන්ගේම වරදක් නොවේ. පන්සලේ හාමුදුරුවරු අඩු නම් දායකයන්ම පැමිණ කවුරු හරි ඈත පළාතක ළමයෙක් මහණ කර ගත්ත නම් හොද බව කියයි. නමුත් ඔහුගේ හෝ ඇයගේ ළමයා ඒ සදහා දන් දීමට සූදානම් නැත. දුප්පත්කම අසරණකම මතින් තමාගේ පන්සලේ පාලු මැකීමට දායකයෝ මෙම යෝජනා කරයි. දාන පාංශුකූල පිරිත් පිංකම්වලට භික්ෂූන් මදි වන විට ද යමක් කමක් ඇති දායකයන්ට දුප්පත් ළමයින්ට පිහිට වීමට මහණ කරන ලෙස ඉල්ලීම් ඉදිරිපත් කරයි. කවුරු හෝ ළමයෙක් මහණ කරන ලෙස භික්ෂූන් පොළබවයි. තමාගේ ළමයා ගෙදරින් පිට දවසක් වත් තැබීමට අකැමැති මිනිස්සු සසුන රැක ගැනීමට හා තම ආගමික කටයුතු ටික කර ගැනීම සදහා ළමයි මහණ කිරීම සාධාරණීකරය කරයි. මෙබදු අවස්ථාවල භික්ෂූන් ද අසරණ වී එම යෝජනාවලට කැමති වෙයි.

එසේම අසරණ ළමයින්ට පිහිට වීම සදහා වෙනම බෞද්ධ ආයතන පිහිටුවා එම ළමයින්‍ට පිහිට විය හැකිය. ආගමික නායකයන්ගේ හා සමාජයේ සමාජ වගකීම මත ළමා අයිතිවාසිකම් සුරැකෙන පරිදි කට යුතු කරන නව වැඩ පිළිවෙලකට යායුතු කාලය බෞද්ධ සමාජයට පැමිණ ඇත.

ප්‍රමාණයෙන් කුඩා වුවද, ඒ නිසාම අවදානයට ලක් නොවූව ද ලෝකයේ හෙට දවස ගොඩ නැගෙන්නේ ළමා පරපුරෙනි. මිනිසාට හෙට ගොඩ නැගෙන ලෝකය සුවදායක එකක් වන්නේ කයින් හා මනසින් නිරෝගී සෞඛ්‍ය සම්පන්න ළමා පරපුරක් බිහි වීමෙන් පමණය. ඊට ඇති සියලු බාධක නැති කිරිම වැඩිහිටි අපි සැමගේ වගකීමකි.

ලිපිය උපුටාගැනීම යටලමත්තේ කුසලානන්ද හිමි

ලංකාවේ උන් Google වල SEX සොයා 1 වීම පුදුම නැත.


ලංකාවේ උන් Google වල SEX සොයා 1 වීම පුදුම නැත. එය අපේ ජානවල එන දෙයක් නිසා ආඩම්බර වියයුතු කාරණයකි.

සාහිත්‍යයට අනුව මුලින්ම Animal-Human SEX ලොවට හදුන්ව දුන්නේ ලාංකික අපේම අයය. ඒ සිංහබාහු සහ සිංහසීවලිගේ පියා සහ මෑණියන් විසිනි.

මුලින්ම Brother-Sister SEX ලොවට හදුන්වා දුන්නේත් ලාංකික අපේ අයය. ඒ මව පියා අඩිපාරේ ගිය සිංහබාහු සහ සිංහසීවලීද ? නැතිනම් කුවේණියගේ දුව සහ පුතාද යන වග ගැන යම් විවාදයක් ඇත.

SEX කරන්නට ගොස් කෙල්ලෙක් නිසා ලෝකයේ මුලින්ම වලියක් දාගෙන මිනීමරුවෙක් වුනේ මාතර මල්ලිගේ නෑයෙක් වූ රාමා විසිනි. ඒ ලොව පලමු වරට විවාහක ගැහැණියක් උස්සා ලංකාවට ගෙන ආ රාවණා එක්ක ගියවලිය අවසානයේය.

රටවල් දෙකක් අතර මුලින්ම යුද්ධයක් ඇතිවුනේත් SEX කරන්නට රාවණා සීතා උස්සගෙන ආ නිසායි.

කාමසූත්‍රය නැමති ලොව මුල්ම SEX පොත ඉන්දියාවේ රචනා කර ඇත්තේ රාවණා විසින් සීතා පැහැරගෙන ආ පසු ඇය රැගෙන යන්නට ඔත්තු බලන්නට ආ හනුමන්තාගේ දෑස් වලින් අපේ රටේ දුටු එකගේ කෑම, බින්න බැසීම, අන්තප්පුර වල සිදුවූවායැයි කියන ගිනිවිච්චුම්බර දැකීමෙනි. හනුමන්තා අපේ රටටම ගිනිතිබ්බේ ඒ ඉරිසියාවට බව රාම පවා දන්නා රහසකි.

ලොව මුල්ම අසැබි චිත්‍රය ඇද ඇත්තේ ඉන්දියාවේ අජන්තා ගුහාවේ නොව ලංකාවේ සීගිරිය පර්වතයේය.

ඉතින් අපි SEX ලොවට හදුන්වා දීමේ පුරෝගාමීන් හැටියට ආඩම්බර වියයුතු මුත් ලංකාවේ වර්තමානයේ SEX ගැන තත්ත්වය අතිශයින් දුක් වියයුතුය.

නිල් චිත්‍රපට කර්මාන්තය ඇමරිකාවේ නොව ලංකාවේ තිබිය යුත්තකි. කෝටි ගණනක් විදෙස් විනිමය ලංකාවට ගෙනආහැකි මාර්ගයකි. එහෙනම් අපේ නංගිලා මල්ලිලගේ වැඩ කිඩ අනුව ඇමරිකාවට හුලන්‍ ය. තායිලන්තයේ මෙන් ගණිකා වුර්තිය නීතිගත කලානම් විදෙස් සංචාරකයන් කොච්චර දේශපාලන අර්බූද තිබ්බත් අපේ කෙල්ලන් කොල්ලන් හොයා ලංකාවට එනු ඇත. එහෙනම් අපිට නිවාඩුවකට යන්නට හෝටලයක් තියා මූදූ වෙරලක්, කැලෑවක්, දිය ඇල්ලක් ඉතිරි නොවන තරමට සංචාරකයන් ලංකාවට එනු ඇත.

නමුත් අපේ අවාසනාවකට ඒවා නීතියෙන් තහනම් කොට ඇත. පාසල් වල ප්‍රජණනය ගැන පාඩම් කියලා දෙන්නට ගුරුවරුන් කැමති නැත. මම නම් කියන්නේ කෙලින්ම ප්‍රැක්ටිකල් එක්කම ඒ පාඩම් අපේ අනාගතපරපුරට කියලා දියයුතුය. මොකද අපේ 2500ක ඉතිහසය සහ සාහිත්‍යය ඔවුන් දැන සිටිය යුතුමය.

රෝහණ කේ අමරකෝන්