සුපර් මාර්කට් වල Cut Fruits, Cut Vegetable වල ඔබ නොදන්න ඇත්ත


අපි ගොඩ දෙනෙක් සුපර් මාර්කට් යන්නේ එක්කෝ හදිසියට සේරම බඩු ටික ඉක්මනට ගන්න ඔ්න නිසාා..නැති නම් පොඩි ක්ලාසි ගතියක් මේන්ටේන් කරන්න ඔ්න නිසා.. කොහොම උනත් සූපර් මාර්කට් එකට ගියාම මාර ලස්සනට බඩු අහුරලා තියෙද්දි ගන්නමයි හිතෙන්නේ..ඒක තමයි ඒකේ රහස..නොගන්න ගිය දෙයක් උනත් ගන්නවා..ඒ අතර ඔය එලවලු පලතුරු කපල ලස්සනට පැක් කරල තියල තියනවා නේද..අපිත් ඉතින් පොඩ්ඩක් ලාභ නිසාත් එහෙමම කන්න පුලුවන් නිසාත් Cut Fruits, Cut Vegetable ගන්නවා..අද මං කියන්නේ ඒක අස්සේ තියන කටුක ඇත්ත..

කැම්පස් එකේ අන්තිමට අපි ප‍්‍රැක්ටිකල් ටෙ‍්‍රිනින් එකක් කවර් කරන්න ඔ්න..ඔ්කට මං ගියේ නුගේගොඩ තියන දැනට ජනප‍්‍රිය සුපර් මාර්කට් එකට..මාස හය හතක් මං ඔ්කේ වැඩ කරා..ඒකෙදි ඔය සුපර් මාර්කට් වල තියන ජරා සෙල්ලම් ටික සේරම දැන ගත්තා..

සුපර් මාර්කට් එකේ ස්ටෝර්ස් වලට ගියාම සමහර වෙලාවට මාර අප්පිරියවක් දැනේනේනේ..සමහර වෙලාවට එලවලු පලතුරු ඉදිලා..තැලිලා..පොඩි වෙලා..මොනා කරන්නද ඒවයේ නරක පැත්ත කපලා දානවා..ඊට පස්සේ ලස්සට පැක් කරලා ලස්සන නමක් ඒ කියන්නේ ඊසි පැක් ෆැමිලි පැක් වගේ දාලා චිල් එකේ ලස්සනට පේන්න තියනවා..අනේ ඉතින් මේ මගුල් නොදන්න කස්ටමර්සලා සුපර් මාර්කට් එකේ සුපිරි බඩු කියා කෙල හල හල කනවා..අනේ අපොයි..😂

අනික තමයි මස් මාලු වලට කරන සෙල්ලම..දැකල තියනව නේද ඔය උයපු මාලු මස් ඉස්සෝ ඩෙවල් වගේ දෙවල් තියනවා..ඒව හදන්නේ මෙහෙමයි..නරක් වෙච්ච මස් මාලු තියනවනම් ඒවට කරන වැඩ කීපයක් තියනවා..මස් මාලු ඉස්සෝ ඩෙවල් දානවා..නැතිනම් ග‍්‍රිල් කරලා එහෙමන නැතිනම් බාබ කිවු දාලා වගේ විකුණන්න දානවා..ඉතින් හොද කාර් වලින් ලස්සනට ඇද පැලද ගත්ත අඩි උස සපත්තු දාපු නහය කඩන් යන සෙන්ට් පවුඩර් ගහපු ඉංගිරිසි බස බස ගාලා කතා කරන නෝනල ඇවිල්ලා අර කුණු වෙච්ච මස් මාලු ඉස්සෝ හරි උජාරුවට අරන් යනවා..

මට ඒ දවස්වල ඔ්ව දැකල හිකෙන් පුනා…🤣

Janaka Hewage

හිතුවක්කාර ගුවන් ගමන්


ගුවන් යානයේ රෝදයේ සැගව සිට ලෝකය බලන්නට ගොස් අහසින් වැටුණ සිසුවා, 1970.

කීත් සැප්ස්ෆෝර්ඩ්, ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතික 14 හැවිරිදි පාසල් සිසුවා කුඩා කල සිටම දගකාර මුරණ්ඩු දරුවෙක් විය. අධ්‍යාපනයට සිත් නොලත් ඔහුගේ එකම අභිප්‍රාය වූයේ ලොව පුරා ඇවිදගොසින් සිත්සේ ලෝකය දැකබලා ගෙන අළුත් දෑ අත්විදීමය. ඉන් එහා ගිය කිසිදු අපේක්ෂාවක් නොතිබුණු නිසාම ඔහුගේ ආදර්ණීය පියා CM සැප්ස්ෆෝර්ඩ් සිය දරුවා රැගෙන යුරෝපය ඇතුළු රටවල් කිහිපයකම සැරිසරා නැවත සිය මව්බිම වූ ඕස්ට්‍රේලියාවට පැමිණියා පමණි. එනමුත් පුත්‍රයාගෙන් ඔහුට ඉස්පාසුවක් නොවුණි. අතිශයින් මුරණ්ඩු ඔහුගේ ගතිපැවතුම් බොහොදුරට මානසික ව්‍යාකූල තත්වයක් විය හැකි බව ඔහු නිරීක්ෂණය කල වෛද්‍යවරුන් කිහිප දෙනෙකුගේම මතය විය. මීට පිළියමක් ලෙස ඔවුහූ මෙම දරුවා විශේෂිත දරුවන් සදහා වෙන්වුනු නේවසිකාගරයක නවත්වන ලදි.

එහි නතරව කිහිපදිනකින්ම එහි ආරක්ෂාවේ පැවති අඩුපාඩු වලින් ප්‍රයෝජන ගත් කීත් නම් මෙම 14 හැවිරිදි සිසුවා 1970 හී පෙබරවාරී මස 21 වන දින ඉන් පළා ගිය අතර දින දෙකක පමණ පාගමනකින් පසු එනම් පෙබරවාරි 23 වනදින සිඩ්නි ගුවන් තොටුපළට ළගා විය.

එහිදී ද සූක්ෂම අන්දමින් ආරක්ෂිත මුරකපළු වලින් හා බාධක වලින් රිංගා ගිය කීත් ගුවන් යානා නවතා තබන අංගනයට ඇතුල් වූ අතර එහි ජපානය බලා පියසැරීමට සූදානම්ව තිබූ DC-8 වර්ගයේ ගුවන් යානයක රෝදයට ඉහලින් පිහිටි රෝදය නැවී ඇකිලී යන සිදුරේ කාටවත් නොපෙනෙන්නට සැගව ගැනීමට සමත්විය. මෙලෙසින් පැය කිහිපයක් ගත්වූ අතර නියමිත වේලාවට ගුවන් යානය ගමන් ඇරඹීය.

ගුවන් යානය එසෙවීම සදහා අවශ්‍ය බලය ලබාගැනීමට එක්වර ලබාගන්නා ත්වරණය ඔහු මෙන් මිහිපිට කිසිවෙකුට අත්දකින්නට ලැබී ඇතැයි අපි නොසිතමු. ඒ දැක අළුත් දේ දකින්නට, විදින්නට ඔහුගේ මනසේ කැකෑරුණු නොතිත් ආශාව යාන්තම්වත් සංසිදෙන්නට ඇතැයි අප ප්‍රාර්ථනා කරමු. කෙසේ හෝ ඒ කිසිවක් අප හා බෙදා හදා ගැනීමට ඔහු ඉන්පසු විනාඩි කිහිපයක් හෝ ජීවත්ව සිටියේ නැත.

ගුවන්‍ යානය මාරක වේගයකින් ඉහළට එසවී ගිය අතර රෝද ඇකිළී සිදුර වෙත නැවී යාම ඇරඹිණි. ඒ දැක දගකාර කීත් භීතියෙන් ඇළලී ගියාද? නැතිනම් අධික වේගය නිසා හමා ආ ප්‍රචණ්ඩ සුළගට හසු වී සමබරතාව ගිලිහී ගියාද? එසේත් නැතිනම් අධික සීතලට ඇගිලි හිරි වැටුණා ද? කෙසේ හෝ ඔහුගේ ජීවිතය රැදී තිබු ග්‍රහණය ගිලිහී ගිය අතර කීත් දකින්නට ප්‍රියකළ ලෝකය දෙස ගුවනේ සිට නරඹා අවසන් ගමන් ගිය අතර ප්‍රාණය නිරුද්ධ වූ සිරුර මහපොළව පුරා විසිර ගියේ සුන්බුන් ගොඩක් ලෙසිනි.

මේ අතර සිය අළුත ගත් කැමරාව අත් හදා බලමින් සිටි ජෝන් ගිල්පින් නම් ජායාරූප ශිල්පියා ඉහළ නැගුණු ගුවන් යානයේ ජායාරූපයක් ගත්තේ මේ කිසිවක් නොදැනය. සති කිහිපයකට පසු ජායාරූප විකසනය කිරීමේදී අහම්බෙන් තම සේයාරුවේ සටහන්ව තිබූ දෑ දැක ඔහු විශ්මයට පත් විය. ඒ වනවිටත් කීත් ගේ මරණය ජනමාධ්‍යයන්හී උණුසුම් පුවතක් වූ අතර මේ ජායාරූපයත් සමග එය ලොව පුරා ප්‍රචලිත විය.

කීත්ට එදා අත, අත නොහැරුණා නම්…, ඔහු බොහෝවිට රෝදයට පොඩිපට්ටම් වී මියයාමට හෝ ඉහළ අහසේ මිදෙන ශීතලට හසු වී හෝ ඔක්සිජන් නොමැති වීමෙන් හෝ මරණයට පත්වීමට ඉඩතිබිණි. නමුත් ඔහුට අත, අතහැරුණු අතර දෛවයේ විශ්මයජනක අහම්බයකට ජෝන් ගිප්ලින් අතින් කැමරාව ක්‍රියාත්මක විය. ඔහුගේ ඛේදජනක මරණය ඓතිහාසික ජායාරූපයක් ලෙසින් ලෝකයට ඉතිරි විය!

බිග් මැච් පෙරඩ් ඕනමද?


බං බිග් මැච් වලට පෙරඩ් ගිහින් වියදම් කරන සල්ලි දැක්කාම මට නිකන් හිතුනේ ඉස්කෝලෙන් ඉගෙන ගෙන ඉහලටම ගිය උන් ඔය පෙරඩ් වල කාලෙ කන්න එන්නේ නෑ උන් එන්නේ කෙලින්ම මැච් එක බලන්න.

පෙරඩ් වලට ලොකු පොශ් වාහන ඇත්තටම අයිති උන් එන්නෙ ආදිශිෂ්‍ය සංගමේ උන්ගේ වදේට. අනිත් වාහන ඔක්කොම රෙන්ට් එකට අරන් එන්නේ.

දැන් අලුත්ම කෙරුවාව අර තොරන් බං පෙරඩ් එකට අරන් එන එක. ඔයයන පෙරඩ් එකට කොච්චර සල්ලියක් නාස්ති කරලා බලා පොරොත්තු වෙන්නේ ඉස්කෝලේ නම බබලවන එක කියලා හිතාගෙන හිටියාට ඔය කෙටිකාලීන ප්‍රසිද්ධියට අපරාදේ වෙන මහන්සිය සහ රටේ මිනිස්සුන්ට කරන පාඩුව කාලය සහ ශ්‍රමය අතින්.

ඔය ඉස්කෝල වලට කොච්චර එනවද ආර්ථිකව දුප්පත් ලමයි. අන්න උන්ට ඔය වියදම් කරන සල්ලි වලින් උදව් කලානම් උන් ඉහලට ඉගෙන ගෙන ඉස්කෝලෙ නම තවත් බබලවයි ලොකු කාලයක්.

ඒක මේ දවසක් පාරේ බාල් නැටුවා කියලා. කොල්ලෝ පොන්නයෝ වගේ ඇදගෙන පෝස්ටර් උස්සන් පාරේ යන කෙල්ලොන්ටයි ගෑනුන්ටයි කුණුහරුප කියාගෙන කෙල්ලන්ගේ ඉස්කෝලවලට පැනල අලාභ හානි කරලා පාරෙ යන මිනිස්සුන්ගේ කාලය කාලා දාලා කරන විනාසෙට වඩා කොච්චර උතුම්ද?

ඔය පෙරඩ් කරන මගේ ඉස්කෝලේ ඇතුළු හැම පෙරඩ් යන ඉස්කෝලයකටම කියන්නේ. පෙරඩ් යන්න කලින් ඉස්කෝලේ අඩුපාඩු ටික හදාගෙන පුළුවන් නම් අවුරුද්දකට සැරයක් ඉස්කෝලෙ ලමයින්ගේ දෙමව්පියන් ආදිශිෂ්‍ය සංගමය එකතු වෙලා ලමයින්ගේ කලා හැකියාවන්, නව නිපැයුම් පෙන්නන්න හොද ප්‍රදර්ශනයක් සංවිධානය කරලා අනිත් මිනිස්සුන්ට රටට ඔයාගේ ඉස්කෝලේ ලමයින්ගේ දක්ෂතා පෙන්නන්න ඉඩක් දෙන්න.ලාබ ප්‍රසිද්ධියට වඩා ගොඩාක් වටිනව ඒක.

රෝහණ කේ අමරකෝන්

සුසාර දිනාල් ඇත්තටම සන්නස්ගලට මෙහෙම කලා නම්, ඌ මෙලෝ රහක් නැති කාලකන්නියෙකි!


නිලේන්ද්‍ර දේශප්‍රියගේ උපන් දිනය දා මම මෙවැනි සටහනක් ලියා ඔහුගේ අත තැබීමි.

‘චිත්‍රපටකරුවෙකු වෙලා මැරෙනවා ද? නිකම් ම නිකම් කවන්ධයක් වෙලා උඹ මැරෙනව ද?‘

මමත්, ලක්සිරි වික්‍රමගේත් නිලේන්ද්‍රට චිත්‍රපටකරුවෙකු වෙයන් යැයි කියා බොහෝ කාලයක සිට වද දුනිමු. චිත්‍රපට සියයක් පමණ සහය අධ්‍යක්ෂණය කළ මේ නිර්මාණශීලි මිනිසා චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකවරයකු කිරීමේ සිහිනය ඔහුට වදයක් වන තරමට ම අපි වද දුනිමු. සිරස සුපර් ස්ටාර් පළමු අදියර අවසන් වූ දා රාත්‍රියේ අප පවුල් තුනක සාමාජිකයෝ පාන්දර ජාමයේ එක වහලක් යට හමු වී සිහින පිළිබඳ සාකච්ඡා කළෙමු. මගේ පවුලේ සාමාජිකයෝ ද ලක්සිරි වික්‍රමගේ ගේ නිවසේ සාමාජිකයෝ ද නන්දන වික්‍රමගේ ගේ නිවසේ දී එදා සිහින දැක දැක නිදි වැරූමු. කවදා හෝ චිත්‍රපටයක් අධ්‍යක්ෂණය කරන බව ලක්සිරි එදා පැවසී ය. රංගාභිෂේකය නමින් තවත් රියැලිටි ෂෝ එකක් ආරම්භ කරන බව නිලේන්ද්‍ර අපූරුවට එදා පැහැදිලි කළේ ය. පසුව සිරස කුමරිය නමින් අනාථ කොට විනාශ කරන ලද්දේ නිලේන්ද්‍රගේ එම සංකල්පයයි. රංගාභිෂේකය වෙනුවෙන් මමත්, අනෝජා වීරසිංහත්, ස්වර්ණා මල්ලවආරච්චිත්, පූර්ව ප්‍රචාරක පටවල පෙනී සිටියෙමු. රූපවාහිනී වැඩසටහනකින් චිත්‍රපටයක් කිරීමේ සංකල්පය නිලේන්ද්‍ර එදා පැහැදිලි කළ අතර සුපර් ස්ටාර් දෙවන වාරය අවසන් වූ සැණින් නිලේන්ද්‍ර එම චිත්‍රපටයේ වැඩ ආරම්භ කළේ ය.

මේ කාලයේ මම ද වාණිජ චිත්‍රපටයකට දායක වීමේ අලුත් ගැබ්බර වේදනාවකින් පෙළෙමින් සිටියෙමි. දිනක් හදිසියේ ම සුසාර දිනාල් කලබලයෙන් මට කතා කළේ ය.

‘උපුල් අයියේ, මට ඔයාව ඉක්මනින් හමුවෙන්න වෙලාවක් දෙන්න’ යැයි ඔහු කීය. මම නගර ශාලාව ආසන්නයේ සිටි නිසා ‘ODEL එකට එන්න’ යැයි කීවෙමි. ODEL හි ෆුඩ් කෝට් එකේ පැත්තක වාඩි වූ මම ඔහු එන තෙක් බලා සිටීමි.

‘උපුල් අයියේ, මට ඩාන්සින් ස්ටාර් ගැන ෆිල්ම් ස්ක්‍රිප්ට් එකක් ලියලා ඕන. සිංදු හයක් ඕන. ඒ වෙනුවෙන් ඔයාට ලක්ෂ 10 ක් ගෙවනවා. මම ඉක්මනින් චිත්‍රපටය කරන්න ඕන’ යැයි සුසාර කීවේ ය. චිත්‍රපටය අධ්‍යක්ෂණය කරන්නේ නිලේන්ද්‍ර දේශප්‍රිය දැයි සුසාරගෙන් මම විමසීමි. මේ අවස්ථාවේ අප අසලින් යමින් සිටි මංජු ගුණවර්ධන තමාගේ ජංගම දුරකතනයෙන් අපගේ ඡායාරූපයක් ගත්තේ ය. මංජු ෆේස්බුක් ආවේ මාක් සකර්බර්ග්ටත් පෙර දී යැයි සිතෙන තරමට හේ තාක්ෂණයෙන් අප විස්මලන මිනිසෙකි. මගේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුර ලෙස චිත්‍රපටය අධ්‍යක්ෂණය කරන්නේ මම යැයි සුසාර කීවේ ය. ‘උඹට පුළුවන් ද බං චිත්‍රපට කරන්න’ යැයි මා කී විට සුසාර කීවේ ‘නෑ නෑ අරුණ ඉන්නවනේ. අපේ අරුණ ජයවර්ධන. මිනිහා ෆිල්ම් කෝපරේෂන් එකේ කෝස් එකක් කරලා ඉන්නේ. සුමිත් ඉන්නවනේ කැමරා කරන්න. ඉතිං සිම්පල් නේ’ කියා ය. මම ඔහුට නිශ්චිත ව කිසිවක් නො කියා මේ යෝජනාව පිළිබඳ නිලේන්ද්‍ර දේශප්‍රියට කීවෙමි. තිරනාටකය ලියන ලෙසත් ඒ සඳහා ඔහුගේ අද්දැකීමෙන් අවශ්‍ය උදව්වක් ඇත්නම් එය ඉටු කරන බවත් නිලේන්ද්‍ර කීවේ ය. නිලේන්ද්‍ර සිරස හැර යන්නේ හෝ කිලී මහරාජා සිරසෙන් නිලේන්ද්‍ර හරවන්නේ මේ කාලයේ ය.

තිරනාටකයක් ලිවීමේ මගේ වසර පහළොවක පමණ ආධුනික උත්සාහයන් පිළිබඳ ව මම නාමල් ජයසිංහට කීවෙමි. එයට හේතුව මා පූර්වයෙන් ලියු තිරනාටක යැයි හැඟෙන කිසිවක් සාර්ථක නැතැයි මට සිතුණු නිසා ය. තිරනාටකයක් ලිවීමේ මගේ වත්මන් ගුරුවරයා වන්නේ ද නාමල් ජයසිංහ ය. නාමල්ගේ මේ මොහොතට මඳක් ඔබ්බෙන් ඇති මිනිස් ජීවිත සංවාදයට කැඳවන විශිෂ්ට තිරනාටක මා පිස්සු වට්ටවා තිබූ හෙයින් නිවැරදි ව තිරනාටකයක් ලියන’යුරු මම නාමල් ජයසිංහගෙන් ඉගෙන ගතිමි. රටේ බොහෝ දරුවන්ට සිංහල උගන්වා ඇති මට සිංහලෙන් තිරනාටකයක් ලියන අයුරු ඉගැන්වූයේ නාමල් ය.

පසු දින මැදියම් රාත්‍රියේ දී ඩාන්සින් ස්ටාර් තරු ලියක් ද රැගෙන සුසාර මත්තේගොඩ මගේ නිවසට ආවේ ය. ඔවුන් දෙදෙනා පසුපසින් අරුණ ජයවර්ධන ද ආවේ ය. ‘මෙයා තමා ප්‍රධාන නිළිය. ඔයාට පෙන්නන්න එක්කන් ආවේ’ යැයි කියමින් සුසාර තරුණ කාන්තාවක් මට හඳුන්වා දුන්නේ ය. මා ඩාන්සින් ස්ටාර් වැඩසටහන අඛණ්ඩ ව නරඹා නො තිබුණු හෙයින් එහි වී.සී.ඩි පට කිහිපයක් ද ඔහු මා අත තැබුවේ ය. චිත්‍රපටයක් අධ්‍යක්ෂණය කිරීමේ බැරෑරුම්කම පිළිබඳව විවිධ කතන්දර එදින රාත්‍රියේ දී මම සුසාරට කීවෙමි. ඉන්පසු ව තිරනාටකය පිළිබඳ කොන්දේසි ඉදිරිපත් කළෙමි.

තිරනාටකයක් යනු නිශ්චිත නිවසක් ගොඩනැඟීමේ සැලැස්මක් වන හෙයින් සැලැස්මට පිටින් පලංචි ගහන්නට, ඇණ ගහන්නට, බිත්ති වෙනස් කරන්නට, වහලවල් බාන්නට, පාට ගාන්නට, හැඩය වෙනස් කරන්නට බාස්ලාට ඉඩ දිය නො හැකි බවත් මම ඉතා කැපවීමෙන් මහන්සියෙන් නිර්මාණය කරන මේ තිරනාටකය විනාශ නො කර චිත්‍රපටය කිරීමට සුසාර එකඟ ද යන්නත් විමසීමි. චිත්‍රපටයේ කතා සාරය කියූ පසු ඔහු කීවේ ‘පිස්සු හැදෙනවා නියමයි’ යනුවෙනි.

චිත්‍රපටයේ චරිත පිළිබඳව කෙටි හැඳින්වීමත්, සෙසු චරිතත්, කතා සාරාංශයත්, දර්ශන තල පිළිබඳ හැඳින්වීමත් මුලින් ලබා දිය හැකි බව ද මම කීවෙමි. එවිට චිත්‍රපටයේ පූර්ව නිෂ්පාදන කටයුතු ආරම්භ කළ හැකි බවට ද ඔහුව දැනුම්වත් කළෙමි. දෙසතියකට මා මැලේසියාවේ නිවාඩුවකට යන බවත් එම නිවාඩුව මෙම කාර්යය වෙනුවෙන් වැය කළ හැකි බවත් කීවෙමි. ජුනි මාසයේ දී මගේ පන්තිවල ඉගෙන ගන්නා වූ දරුවන්ට ද ඩාන්සින් ස්ටාර් රූපවාහිනී වැඩසටහන තේමා කරගෙන මම තිරනාටකයක් කරන බව ප්‍රසිද්ධියේ කීවෙමි.

තිරනාටකයේ තේමාව පිළිබඳ දීර්ඝ ව සමන් වික්‍රමාරච්චි මහතාට ද කීවෙමි.
‘ඔය තේමාවට අදාළ නැතත් ඔය වගේ නන්නත්තාර පිරිසකගෙන් එන තරගකාරී ස්ත්‍රී චරිතයක් ගැන කියවෙන නිසාත් මිලියන් ඩොලර් බේබි චිත්‍රපටයත් බලන්න
යැයි ඔහු උපදෙස් දුන්නේ ය. මම මේ පිළිබඳ ව නිර්මාණාත්මක චිත්‍රපට විචාරකයෙකු වන ප්‍රියන්ත ජයරත්නට ද කීවෙමි. ඔහු එම ආරංචිය මගේ පශ්චාත් උපාධි ගුරුවරයා වන පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ඩෙස්මන්ඩ් මල්ලිකාරච්චි මහතාට සැල කොට තිබිණි. ඩෙස්මන්ඩ් මල්ලිකාරච්චි මහාචාර්යතුමා පවසා තිබුණේ
‘මහ ඇමතිකම ඉල්ලන්න ගියා වගේ ම මෝඩ වැඩක්’ යැයි කියා ය.
මම මගේ බිරිඳත් දරු දෙදෙනාත් සමඟ 2008 අගෝස්තු මුල් සතියේ මැලේසියාවේ සංචාරයකට ගියෙමි. මැලේකා නගරයේ ෆමෝසා හෝටල් සංකීර්ණයේ සතියකට වැඩි කාලයක් ගත කර ඉන්පසු මැලේසියාවේ ජෙන්ටින් හයිලන්ඩ්වලට පැමිණියෙමි. ෆමෝසා හෝටල් සංකීර්ණයේ දෛනික කාර්යයක් ලෙස සැම රාත්‍රී කාලයක ම Cowboy Town යනුවෙන් නම් කළ වෙනම ම බිම් තීරුවක අපූරු සංදර්ශනයක් පැවැත්වෙයි. සුසාර යෝජනා කළ චිත්‍රපට තේමාව පිළිබඳ පරිකල්පනයේ වද විඳිමින් සිටි මම මේ තිරනාටකය Cowboy Town යනුවෙන් නම් කළෙමි. මම සති කිහිපයක් ටියුෂන් පන්ති නිවාඩු දමමින් ද තිරරචනයේ වැඩකටයුතු සඳහා සහයට කීපදෙනකු යොදා ගනිමින් ද දිනපතා එය සුසාර දිනාල් වෙත ෆැක්ස් කළෙමි. මෙම තිරනාටකයේ A4 ප්‍රමාණයේ පිටු තුන් සියයකට වැඩි ප්‍රමාණයක් සහ ඉන් ඔබ්බේ නිර්මාණය විය යුතු ජවනිකා පිළිබඳ සාරාංශයක් ද දෙමසක් ඇතුළත සම්පූර්ණයෙන් ම සුසාරට ලබා දුනිමි. චිත්‍රපටයට සම්බන්ධ නළු නිළියන්ට ලැබුණු මගේ තිරනාටකය පිළිබඳ ඔවුහු බොහෝ ප්‍රශංසාවෙන් කතා කළෝ ය. මුහුරත් උළෙල පැවැත්වූයේ කිලී මහරාජාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් බ්‍රේබෲක් පෙදෙසේ සිරස ප්‍රධාන කාර්යාලයේ දී ය. මුහුරත් උළෙල පැවැත්වූ දින ආධුනික නළු නිළියන් සමඟ රවීන්ද්‍ර රන්දෙනිය ද උළෙලට සහභාගී විය. තිරනාටකය පිළිබඳ තොරතුරු දැනගත් රවීන්ද්‍ර රන්දෙනිය එය අගය කරමින් කතා කළේ ය. මුහුරත් උළෙලට පැමිණි පිරිස ඇමතු සුසාර දිනාල් පැවසුයේ තිරනාටකයේ සියයට අනූවක් පමණ අවසන් කර ඇති බවත් ආන්දෝලනාත්මක චරිතයක් වූ සන්නස්ගල එය මැනවින් ඉටු කළ බවත් ය.

චිත්‍රපටයේ අවසාන දර්ශන තුනක් හැර සියල්ල පිටපත් කළ පසු මමත් සුසාර දිනාලුත් අරුණ ජයවර්ධනත් කැමරා ශිල්පී සුමිත් ප්‍රසන්නලාල් සමඟ ජයික් හිල්ටන් හෝටලේ පහත මාලයේ වට මේසයකට වී තිරනාටකය පිළිබඳ අවසන් සාකච්ඡාව ආරම්භ කරමින් සිටියෙමු. චිත්‍රපටයේ අවසාන ජවනිකා තුනෙහි තිරපිටපත ලැබෙන්නේ කවදා දැයි සුසාර විමසීය. පසු දින සවස් වන විට එය ලබා දෙන බවත් එවිට තිරනාටකය සම්පූර්ණ බවත් මම කීවෙමි. සුසාරත් මමත් මුහුණට මුහුණ ලා කරන සාකච්ඡාවට මුහුණ දිය නො හැකි බැවින් දෝ අරුණ සහ සුමිත් මහත් අපහසුවකින් වෙනතක් බලාගෙන හෝටලයේ සිරි විසිරි නරඹමින් වෙනත් විෂයක්, වෙනත් මාතෘකාවක් සමඟ අසීරු ව්‍යාජ සම්බන්ධයක පැටලී සිටිනු දුටිමි. සැර මත්පැන් පානයක් සඳහා සුසාර කළ යෝජනාව මම තැන්ක් යූ කියා ප්‍රතික්ෂේප කළෙමි. රාත්‍රිය නිදි වරාගෙන තිරනාටකයේ ඉතිරි කොටස සම්පූර්ණ කිරීමට සැර මත්පැන් මත බාධාවකැයි ද කීවෙමි.

“උපුල් අයියේ, අපි හෙට උදේ ෂූටින් පටන් ගන්නවා. ලොක්කා කිව්වා වැඩේ ඇදෙනවා ඉක්මන් කරන්න කියලා”
යැයි සුසාර යටහත් පහත් ලෙස සහ ලොක්කාගේ අදහසක් ඉදිරිපත් කරන විධායක ස්වරයෙන් කිවේ ය. ලොක්කා යනු කිලී මහරාජා ය.

“ස්ක්‍රිප්ට් එකවත් ඉවර කරන්නේ නැතුව කොහොමද ෂූටින් පටන් ගන්නේ”
සුසාර හැරෙන අත නො දැන මම පිළිවිසිමි.

“ඔයාගේ ස්ක්‍රිප්ට් එක නියමයි. හැබැයි ඒකෙ සමහර සීන්ස් අපි අයින් කළා. ඔයාගේ එකට පැරලල් ස්ක්‍රිප්ට් එකක් අපිත් දිගට ම ලියාගෙන ගියා”
යනුවෙන් ඇඟට පතට නො දැනී කියමින් ම සුසාර මත්පැන් වීදුරු කීපයක් ළඟ ළඟ ම කටේ හලා ගත්තේ ය. සුසාරගේ අම්මා ද අප්පා ද බිරිඳ ද සොර අඹුවන් ද නෑදෑයන් ද හත්මුතු පරම්පරාව ද පාවා දෙමින් අමු තිත්ත කුණුහරුපයෙන් මම සුසාරට බැන වැදීමි. හද්දා පිටිසර ගමේ මෝඩ චණ්ඩියෙකු මෙන් ජයික් හිල්ටනයේ පහත මාලය දෙදුරුම් කන්නට කෑගැසීමි .

“අනුන්ගේ ගෑනු එක්ක බුදිය ගත්තම යකෝ මිනිස්සුන්ට සිෆිලිස් වගේ සමාජ රෝග හැදෙනවා කියලා උඹ දන්නවා. ඒ වගේ දැනගනින් අනුන්ගේ නිර්මාණ මංකොල්ල කන්න එපා. මගේ බුද්ධිමය ශ්‍රමය මංකොල්ල කෑවට තොගේ අම්මට… … .”
යනුවෙන් ජාතක අවජාතක නො හික්මුණු අශිෂ්ට කතා කියමින් මම කෑගසන්නට වීමි. මේ ලියන මොහොතේ මගේ හැසිරීම ගැන මටම ලජ්ජා සහගත ය. සිවිලයිස් වී නැති කපටි තක්කඩියෙක් ඉදිරියේ සංයමයේ ශිෂ්ටකම පෙන්වීමට සන්න්සගලගේ ජීවිතය ඇතුළේ හුස්ම ගන්නා ගෝනමඩිත්තේ පොඩි එකා ඉඩ දුන්නේ නැත.

“උපුල් අයියා ඉවසන්නකෝ“
යනාදී වූ අර්ධ මනුෂ්‍ය කටහඬකින් සුසාර මගේ ආවේගය නිවන්නට උත්සාහ කළේ ය. අරුණ ජයවර්ධනත් සුමිත් ප්‍රසන්නලාලුත් ඒ මොහොතේ එක් වචනයකුදු කතා කළේ නැත. මිත්‍රවරුනි; මේ මොහොත ඔවුන් දෙදෙනා කතා කළ යුතු යැයි සිතමි.

එතැන් පටන් මාස ගණනක් යන තෙක් මා රැවටුණු බව මා ඇන්දුනු බව සහ සිනමාවට ඇති මගේ අප්‍රමාණ ආශාව හැම විට ම කලකිරීමකින් අවසන් වීම පිළිබඳව පශ්චාත්තාප වෙමින් පසු වීමි. ඔවුහු සිහින සැබෑ කරගත්තෝ ය. මිනිසා හැම විට ම අමාරුවේ වැටෙන්නේ තමන් වඩාත් ආශා කරන දෙයට පමණට වඩා ලොල් වීම හේතුවෙනි.

සිනමාවට සම්බන්ධ ව රඟපෑමේ, චිත්‍රපට නිෂ්පාදනය කිරීමේ ලස්සන සිහින සුන්නද්දූලි වූ කාලයක මගේ ආශාව දඩමීමා කරගෙන මගේ කාලයත් ශ්‍රමයත් ධනයත් මහ දවල් ප්‍රසිද්ධියේ මංකොල්ල කෑ ‘ඩේ ලයිට් රොබරියේ’ ප්‍රධාන චූදිතයා වූ සුසාරට විලාප තබමින් හඬමින් කෑගසමින් මම නිරන්තරව සාප කරන්නට වීමි. අවසානයේ දී සුසාර මට තර්ජනය කළේය.

“අපේ මීඩියා එකෙන් විමල් වීරවංශටත් මර්වින් සිල්වාටත් ගහපු ගැහිල්ල ඔයා දන්නවා නම් මීට පස්සේ මට විරුද්ධව කට අරින එකක් නෑ“ සුසාර කීවේ ය.
මම සිරසේ වැඩ කරන මිතුරන් යැයි විශ්වාස කරන එස්. එම් මරික්කාර්ටත්, චන්දන සූරියබණ්ඩාරටත්, සුසිල් කිඳෙල්පිටියටත් තවත් බොහෝ දෙනාටත් සුසාරගේ තර්ජනය පිළිබඳ ව රිපෝර්ට් කළෙමි. කිසිවෙකු තව ම කිසිවක් ඩිසයිඩ් කළේ නැත.

ඉනික්බිති ව සුසාර මට කතා කළේ මගේ හෘද සැත්කමෙන් දෙසතියකට පසුව ය. සුසාරගේ කටහඬ ඇසුණු සැනින් මගේ පපුවට දමා තිබූ මැහුම් ගැලවෙන්නට තරම් වේදනාකාරී කෝපයකින් මම නැවතත් බැන වැදුනෙමි.
“උපුල් අයියේ ඔයා කතා කරන්නේ මං ගැන වෛරයකින්“
සුසාරගේ නිවුණු කපටි කටහඬ ය.
“පකයෝ වෛරය දැනෙන්නේ බඩු අයිතිකාරයට. හොරකං කරපු වේසිගේ පුතාට කොහොමද වෛරය දැනෙන්නේ” මම කෑගැසීමි. මම නැවතත් පරණ ගොන්කම කළෙමි. අතීතයේ මා සමග පසමිතුරු වූ බොහෝ දෙනා නැවතත් මගේ ඇසුර ප්‍රිය කොට මා වෙත එති. මම අසිහියෙන් නැවතත් ප්‍රතිප්‍රහාරයේ ම කුණුරස විඳිමි. පසමිතුරෝ බෝ වෙති.
රත්මලානේ ස්ටයින් මැදිරියේ පැවති වික්ටර් රත්නායකගේ ප්‍රසංගයක අමුත්තකු ලෙස සහභාගී වන්නැයි මරික්කාර් මට ආරාධනා කළේ ය. මමත් මගේ බිරිඳත් ප්‍රසංගය නැරඹීමට ගියෙමු. ප්‍රසංගය අවසන කාර් පාක් එකට එද්දී සුසාර මැදිවිය ඉක්මවූ මාතාවක් සමග රථගාල පැත්තට එමින් සිටියේ ය. මඟ හරස් කළ මම,
“කාගේ හරි ස්ක්‍රිප්ට් එකක් හොරකම් කරලා ආයේ ෆිල්ම් එකක් කරන්නේ නැද්ද සුසාර..” යැයි විමසීමි.
“උපුල් අයියා මේ මගේ අම්මා…. එයා ඉස්සරහා..”
යැයි සුසාර කී සැණින් නැවත නැවතත් පළිගැනීමේ මගේ කුරිරු සිත තන්වැසි නො තකා බුරන්නට විය.
“තොගේ අම්මත් දැනගන්න ඕනි තෝ පට්ට හොරෙක් කියලා”
යැයි මා කියත් ම අම්මාගේ අතින් ඇදගෙන සුසාර සෙනග අතර නො පෙනී ගියේය.

දෙදහස් නවයේ ජනවාරි මාසයේ අරුණ ජයවර්ධන මට කතා කළේය.
“උපුල් අයියා අපේ ෆිල්ම් එකේ ඉන්විටේෂන් එක දෙන්න මම ඔයාලගේ ගෙදර එන්නද? ඔයා මගෙත් එක්ක තරහා නෑ නේද” යනුවෙන් මෘදු හඬින් විමසීය.

“මම උඹත් එක්ක නෙවෙයි මේ මංකොල්ලෙට සම්බන්ධ වෙච්ච හැම එකා එක්කම තරහයි. අපේ ගෙදර හතර මායිමට එන්න එපා” යනුවෙන් කීවෙමි. ඉනික්බිති කාලයේ අරුණ ජයවර්ධන සිරස හැර ගියේ ය. නිකිණි වැස්ස නමින් විශිෂ්ට චිත්‍රපටයක් කළේ ය. අරුණ නිර්මාණාත්මක මිනිසෙකි. මගේ තිර පිටපතෙන් කළ ඩාන්සින් ස්ටාර් චිත්‍රපටයේ අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙස සුසාරගේ නම සඳහන් වීම ද අරුණ ජයවර්ධනගේ නිර්මාණාත්මක අධ්‍යක්ෂණය මංකොල්ලකෑමකි. සුසාර සිරසේ ගිනිපන්දම් ගෙන රටක් ජාතියක් ගිනි තියන හනුමන්තෙකි. අරුණ නිර්මාණාත්මක මිනිසෙකි. කතා කරන්නට රිසි මොහොත මෙය නම් අරුණට දැන් ඇත්ත කතා කළ හැකි ය.
තිරනාටකය ලියා අවසන් කිරීමෙන් පසු සුසාර සහ සිරස මා සාහසික ලෙස මඟ හැරියේ ය. සිරස කළ වරද වරදක් නො වන්නේ යැයි මා යටහත් වූවා නම් අදත් සුසාරත් සිරසත් මහරාජාත් සිරස දායක සභාවත් මා වෙනුවෙන් ය. එදා මා කළ ප්‍රකාශ ද සයිබර් අවකාශයේ මේ ලියන දෑ ද සිරසේ කුප්‍රකට මාධ්‍ය ප්‍රහාරයකට හෝ මාරාන්තික උගුලකට හසු වීමට ලෙන් දොර විවර කිරීමක් බව මම දනිමි. මා මේ ලියන්නේ සිනමාකරුවෙකු වීමේ සිහිනයේ වේදනාකාරී පසුවදන් ය. තවමත් මම හුස්ම ගන්නා නිසා ඊළඟ වෘත්තයේ දී අප නැවත සම්මුඛ විය හැකි ය. අනාගත සිහින දකින්නන් වෙනුවෙන් මම තවදුරටත් ලියමි. රටක ශිෂ්ට මිනිසුන්ගේ සිහින මරා දමන්නවුන්ට එරෙහි ව කරන අරගලයක දී අප හුදකලාව මිය යා හැකි ය. පොළොවට පස් වන මෘත දේහ කබොක් වී කළුගල් වී මැණික් බවට පත් වී දිලිසෙන හෙට දිනක් පිළිබඳ සිහිනය ම මේ ලිවීමට සපයන ශක්තිය පමණවත් ය.

උපුල් ශාන්ත සන්නස්ගල

සුන්දර සිරී පාදය අනතුරේ


“සුන්දර සිරී පාදය අනතුරේ” යන්නෙහි සැබෑ තේරැම මට හැඟුනූ අයුරැ…. සිරී පාද වන්දනා සමයට ඵක් වසරක් තුල ලක්ෂ සංඛ්‍යාවක් පැමිනෙන බව අරැමයක් නොවේ.හිතන්න ඒ ඵන ඵක් අයකු ඵක plastic හෝ polythene සහිත දෙයක් රැගෙන ආවොතින් , වසරක් නොව ඵක සතියක් අවසානයේ මේ සුන්දර ශීරී පාද කන්දට ඵක් වන කුණු තොගය….??
ඔබ හිතන්න පුලුවන් මං polythene ගෙනාවට මං ඵ්වා කුනු දමන bins වලටම දානවා කියලා..ඒත් ඵය සිහිනයක්ම විතරයි… ඔබ හිතයි ඵ් ඇයි කියලා..? ඔබ දන්නවාද මෙතරම් උස් කදු මුදුනකට ගොස් දිනපතා කුනු පහලට රැගෙන ඵ්ම කෙතරම් දුශ්කර කටයුත්තක්ද බව. ඵනිසා ඵය කල නොහැක්කක්. ඵනිසාම කුනු දැමීමට ඇති ඉඩ ඉතාම සීමිතයි.ඵනිසාම ඵහේ යන මිනිසුන් හරිම පහසුවෙන්, හරිම ආර්මාර්ථකාමී ලෙස දින පතා තමා රැගෙන යන දේ හමුවන ඕනෑම තැනකට විසි කර යෑමට තරම් අකාරුණික ආර්මාර්ථකාමී පහත් තත්ත්වයකට පත්ව ඇත.
දැං මං මගේ පුධාන මාතෘකාවට ඵනනම්. ඇසින් දුටුවොත් ඔබ පුදුම වෙයි මා මේ කියන දෙය.. අපි වසරක් වසරක් පාසා ගෙන ගොස් දමා ඇති plastics මේ වෙන විට (alternatively soil and plastic layer) කුනු සහ plastics ලෙස මාරැවෙන් මාරැවට තත්ටු තත්ටු ලෙස තැන්පත් වී ඇත.. ඵය කොතරම් කේදජනකදැයි කියතොත් , අප layers by layers ඇතුලට හාරාගෙන යාමේ දී දුටු දෙයින් අපගේ ලේ නහර හිරි වැටී ගියේය… ඒ මන්ද යත්, “Delta” ටොෆී කොල , plastic bottles මීට අවුරුදු 10 කටත් ඵහා නිපදවූ ඒවා වීමය..ඔබ හිතන්න මේ පස ඵය කෙසේ නම් දරා සිටිනවා ඇත්ද යන්න..?
ඵ් පාංශු ස්තරයන් අද වන විට ඉතාම අස්තාවරභාවයකට පත් ව ඇත.සැබවින්ම සමොනල කන්දෙහි බොහෝ තැන් වල මතු පිට පස් ස්ථර සම්පුර්ණයෙන්ම පාහේ මේ වන විටත් විනාශ වී ගොස් ඇත.ඵ් වෙන කිසිවක් නිසා නොව, ඔඛත් මමත් අප සැමගේම මහත් වූ ආර්මාර්ථකාමීත්වයෙන් පිරිපුන් හැකියාවන් නිසාමය..හිතන්න මදක්.. ඊලග බරපතල අවදානම… ඵනම් මේ මතු පිට පස් ස්ථරයන් විනාශ වීමත් සමගම සමනොල කන්දෙහි බොහෝ තැන් වල ( විශේෂයෙන්ම මහ ගිරි දබයෙහි) යටි රෝපනය මුලු මනින්ම පාහේ විනාශ වී ගොස් ඇත.. පස් ස්ථරයන් තුලින් පහලට කිඳා බැස හැකි මහ ගස් පමණක් තවමත් තමන්ගේ උපරිම උත්සාහයෙන් සමනොල කන්ද වෙනුවෙන් නැගී සිටියි… ඒත් ඵහිද ශාක ගනත්වය මා මීට අවුරුදු කිහිපයකට පෙර යාමේදී තිබුනු පුමණයට වඩා අඩු බව වටහා ගානීමට මට ගත වූයේ නිමේශයකි. ඉතින් අප සිටින්නේ කොහෙද..??
ඊලග භයානක අනතුර…
මෙලෙස මතුපිට පාංශු ස්තරයටන් plastics polythene සමඟ මුසුවී විනාශ වී යද්දින් වර්ශා වත් සමඟ මේ අස්තාවරභාවයහි ඇති පස් කාදනය වී අවසානයේ නාය යාම් දක්වා පවා වර්ධනය විය හැකි බව අරැමයක් නොවේ.. ඵයට හොඳම උදාහරණයද පහු ගිය රිපා සමයට ඵසුව සිදු වී ඇති විශාල නාය යාමකි.(මහ මලුවෙහි සිට මහ ගිරි දබය හරහා පහලටම..) අදටත් ඵහි භයානකම කම කියා පාන ශේෂයන් ඉතිවී ඇත..
ඉතින් අප සිටින්නේ කෙහිද…? අප සිතන්නේ කෙසේද..? අප සැබෑ ලාංකිකයෝමද..? හිතන්න මදක්… අප මේ නැති වීමට ඉඩ දී බලා සිටින්නේ අපගේම ජීවයෙහි මුල් පුරැක් ටිකයි…..
ඉතින් අපි හිතන විදිය වෙනස් කර ගමු… සැමදාම රටට අවඩැක්ම කරන දේශපාලුවන් ට බැන බැන ඉන්න වෙලේ , අපි අපිම වෙනස් වෙමු… අපි අපිම මේ පරිසරය රැක ගනිමු…අපි අපිම කලොත් මිසක් වෙන කිසිවකු ද ඵය කරන්නට නැත….
අවසානයේ කියන්නට ඇත්තේ හිතට මහත් දුකක් ඇති වූනත් , මේ පරිසරය ,මේ ලංකාව වෙනුවෙන් අපුසිද්ධියේ නිශ්ශබ්දව තමාගේ යුතුකම අසීමිතව කිරීමට වෙර දරන සුන්දර මිනිසුන් පිරිසක් සිටින බව දකිද්දී , දැනෙද්දී , හිතට ඵන සතුට වචන වලට පෙරලන්නට බැරි තරම්…..
ඉතින් අපිත් ඔවුන් හා ඵක් වෙමු…… .
P.S – i have attached some pics which i have drawn to explain the situation there. I did it with my best. But beg your parden, that i am not an artist in drawing….
Dr. Damith Silva

අලි ඇත්තු ෆේස්බුක් ආවොත් කොහොම තියේද


“නුවර පෙරහැරේ යන ඇතෙක්ව කසාද බදින්ඩත් පින තියෙන්ඩ ඕනෙ… නුවර පෙරහැරේ ඇත්තු ගැම්මට ශෙයා කරමු…”

“හෙන්ඩුවට බයත් නෑ… වාහනවලට ණයත් නෑ… මං යන්නෙ පයින්…”

“කෝ පුතේ දායකයො…?”
“දායකයො ඉන්නෙ කරඩුව ගෙනියනකම් විතරයි අම්මෙ…”

“දළදා පෙරහැරේ යන ඇත්තුන්ට වැටෙන ලයික් කඨින පෙරහැරේ යන අපිට වැටෙන්නෑ බ්‍රෝ…”

“හෙන්ඩුවෙන් ඇනපු උන්ව නාඩියට මතකයි… පෙරහැර ඉවර වෙනකම් මීටරෙන් ඉන්නෙ…”

“මාව පතාගෙන ආපු ඇතින්න මේ වෙලාවෙ පෙරහැරක යනවා ඇති… ගිනි පෑගෙයි පරිස්සමින් මැණික…”

“අපේ ‘ගැමුණු’ට ඊයෙ හෙන්ඩුවෙන් ඇනලා ටිකක් අමාරුයි… ඉක්මන්ට හොඳවෙන්ඩ කියලා ශෙයාර් කරන්ඩ… ගෙට් වෙල් සූන් බ්‍රෝ…”

“අපේ මහත්තයා මේ දම්වැල පෙරෙදා ගෙනාවෙ යාළුවනෙ… එයානම් මාව ගැටගහන්ඩ කැමති උනේම නෑ… මං තමයි බලේට ගැටගහගත්තෙ…”

“මටත් තියෙනවා හීනයක්, කවදා හරි කරඬුව ගෙනියන්ඩ…”

“කව්ද යකෝ කුණුවෙච්චි අන්නාසි ගෙඩියක් දීපු එකා… තොපිට හෙණ ගහනවා හෙණ…”

“නංගි අපි දම්වැල් දාන්නෙ ලස්සනට මිසක් දාංගලේ වැඩි නිසා නෙමේ…”

“ඔයත් එකපාරක් හරි හෙණ්ඩු පාරක් කාලා තියෙනවනම් ශෙයා කරන්ඩ… ඒකෙ ආතල් එක දන්නෙ කාපු උන් විතරයි…”

“ඔයත් කකුල් හතරටම දම්වැල් දාගෙන හිටපු කෙනෙක්ද… ඔය කැලෑවෙ ඉන්න වල් අලි ඒකෙ ආතල් එක දන්නෑ…”

“අර පෙරහැරේ යන උන් හිතන් ඉන්නෙ උන් හෙන පොරවල් කියලා… අනේ යකෝ අර කුකුලො හාල්මැස්සො තොපිට වඩා කොච්චර වටිනවද…”

– ඉස්සුවකි-