තිස්ස තිස්ස !! …ගොඩක් මැද්දට එන්න, මම ඔබට අභය දෙමි


ලංකා ඉතිහාසයේ පළමු වරට පාසල් යන දරුවන් වෙනුවෙන් සෑදුනු පොතක් හොය හොයා කියවන්නට වැඩිහිටියන් පොරකන දවසක් උදාවී ඇත. අලුත් පොත හතේ පන්තිය වෙනුවෙන් නිකුත් වූවකි. පොත කියවන්නට පොරකන වැඩිහිටියන් හතේ පන්තියෙන් පිටවී අවුරුදු දහ හතකටත් වැඩි අයය. පොරයට මුල් වූයේ සියල්ල පාලනය කරනුවස් පෙරට එන මෙරට සඟ සමාජයේ භික්ෂුවකගේ කටමැත දෙඩවීමකි. ඒත් ඒ පොරකෑම පිටුපස ඇත්තේ මේ වැඩිහිටියන්ට අහිමි කරන ලද, ඔවුන්ගෙන් වසං කරන ලද පාඩමක කුතුහලයයැයි මට සිතේ. ප්‍රසන්න ජයකොඩිගේ 28 චිත්‍රපටයේ එක් තැනකදී එහි කතා නායිකාව සුද්දී මෙසේ කියයි,

“නවය පන්තියට යන්න කලින් මං ලොකු ළමයෙක් වුනා.අලුත් අච්චු පොත් හම්බවෙච්ච ගමන්ම අපි පෙරලුවේ විද්‍යාව පොතේ අගටම තිබුණු ප්‍රජනන පාඩම.දැන් මට අවුරුදු 38ක්….තාමත් ඒ පාඩම මට උගන්නලා නෑ.”

28 හි සුද්දීට පමණක් නොව මෙරට වැඩිහිටි අතිබහුතරයක් ඒ පාඩම තවමත් ඉගෙන ගෙන නැත. සජිත්ගේ සනීපාරක්ෂක තුවා කතාව ජෝක් එකක් වී වේදිකා ගානේ වැලේ වැනෙන්නේ ඒකය. එක් විකට නළුවෙකු කසාද බැඳ අවුරුදු ගාණක් ගිහිල්ලාත් තම බිරිඳගේ ඔසප් වීම‍ යන කරුණ නොදන්නා බවට පාරම් බාන්නේ ඒ නොදැනුම විසින් ඇති කර ඇති මුග්ධ බව නිසාය. ලංකාවේ ඉතා තරුණ වයසින් සිදුවන බොහොමයක් කසාද පිටුපස ඇති රහස, සඳ එලිය මෙන් අචින්ත්‍ය ආදරය නොව පාසල් වයසේදී අහිමි කල අර පාඩම නිසා ඇති වූ කරදරය බව ඔබට පැහැදිලි වනු ඇත. වයස අවුරුදු පහේදී පාසැල තුලට පලමු අඩිය තබනා ‘ළමයා’ වයස අවුරුදු 18දී පිටවන්නේ ‘වැඩිහිටියා’ යන ලේබලය දෝතටත් ඔලුවටත් ගනිමිනි. ඒ වැඩිහිටියාට ලැබෙන අලුත් ලයිශන් දෙකකි. එකක් චන්ද බලයේ ලයිසමයි. අනික කසාද බැඳීමේ ලයිසමයි. මට හිතෙන හැටියට අපේ පාසල් පද්ධතියෙන් පිට කරන මේ අලුත් වැඩිහිටියාට ඒ ලයිසන් දෙක අත දැරීම සඳහා වන දේශපාලන දැනුමවත් ලිංගික අධ්‍යාපන දැනුමවත් කිසිසේත් ලැබී නැත්තේය. අප වටා ඇති මේ අඳුරට ඒවා ප්‍රධාන හේතූන් වන්නේය. ඒ අඳුරට ආවඩන්නන් මහ රොත්තකි. තමන් සතු සිවිල් බලය අවියක් කරගනිමින් අඳුරට ආවඩනා ඒ රොත්තේ බණ අසනා අප වැනි හුදී ජනයාට මම කාලාම සූත්‍රය නැවත නැවත මතක් කරගන්නා ලෙස පවසමි. එසේ මතක් කරගනිමින් එන්න, අපි හතේ පොත කියවා , දැනුමේ මැද්දට ගොඩ වෙමින් අඳුරට ආවඩන්නන්ට අභය දෙමු….

ලිව්වේ මගේ මිත්‍ර දසුන් සිල්වා

හයේ පංතිය සමත්ව හෝටල්වල පිඟන් හේදූ විමලවීර දිසානායක මන්ත්‍රීතුමා


හයේ පංතිය සමත්ව හෝටල්වල පිඟන් හේදූ විමලවීර දිසානායක මන්ත්‍රීතුමා අද දින වනජීවි සම්පත් රාජ්‍ය ඇමති දූරයේ දිව්රුම් දෙනු ලැබූහ…

මේ ඔහුගේ ජීවිතකතාව ගැන ලියු ලිපියකි…

පොඩි නෝනා සහ තිස්‌ස දිසානයක යුවළගේ දරු සයදෙනකුගෙන් යුත් කැදැල්ලේ උපන් විමලවීර දිසානායක නම් කොලු පැටියාගේ අනාගතය කුමන ආකාරයෙන් දැයි ඔවුන්ට සිතාගන්නට නොහැකි වුණා. ඒ දිළිඳුකම මේ පවුලේ වටා වෙලී තිබුණු නිසා. පුංචි දිසානායක අකුරු ඉගෙන ගන්නට ගියේ කෑගල්ලේ මාදෙයියාව කණිෂ්ඨ විද්‍යාලයටයි. ළමයි ලස්‌සනට සපත්තු දාලා අලුතෙන් ඇඳුම් ඇඳගෙන එන දිහා මේ පුංචි කොලුපැටියා ආශාවෙන් බලා සිටියා. පරණවෙලා කිහිප තැනක්‌ ඉරිලා ගිය කලිසම් කොටයෙයි කමිස පොඩියෙයි අම්මා ඉදිකට්‌ටෙන් නුලක්‌ ඇදලා දීලා තිබ්බා. සුදු කමිස පොඩිය දුඹරු පාට කහට පැල්ලමෙන් රටා වැටිලා තිබ්බා.

සපත්තු තියා පරණ රබර් සෙරෙප්පු කැබලි දෙකක්‌වත් දාන්න තිබුණේ නැහැ. ගිණියම් අව් රශ්මියට යකඩයක්‌සේ පාර රත්ව තිබුණත් මෙම සියුමැලි කකුල්වලට කුඩා කලසිටම ඒ තද රශ්මිය හොඳට හුරු වුණා. පියාගේ අභාවයත් සමඟ ම මේ පවුලට ජීවත්වීම ඉතා අසීරු කරුණක්‌ වුණා. උදේට කහට කෝප්පයකින් කුස පුරාවාගෙන පාසල් යැම මේ පවුලේ දරුපැටවුන් සාමන්‍ය දෙයක්‌වෙලයි තිබ්බේ. කුස ඇතුලේ පනුවෝ පිනුම් ගහනවා. සමහර වෙලාවට ආප්පයකින් රොටි කැබැල්ලක්‌ කාලා වතුර කෝප්පයකින් කුසපොත්ත පුරවා ගන්නවා. පොත්පත් පවා හරි හමන් විදිහට තිබ්බේ නැහැ.

උදේට සීනි බෝතලේ පතුලේ තිබෙන සීනි ඇට ටික ගන්න පොඩි නංගි හැන්දැත් අරන් ඔට්‌ටු වෙන ආකාරය දිහා දිසානායක මහත් දුකෙන් මෙන් බලා සිටියා. අම්මේ මම ආයෙත් ඉස්‌කෝලේ යන්නේ නැහැ. අනේ එපා පුතේ උඹ ඉස්‌කෝලේ දිගටම පලයන් කියන්ට දිගින් දිගටම සිතුනත් පොඩි නෝනට තම පුතාට එහෙම කියන්න හැකියාවක්‌ තිබුණේ නැහැ. ඒ අගහිඟකම් හතර වටින් වටකොට සිටි නිසා.

අන්තිමට හයේ පන්තියෙන් දිසානායකගේ පාසල් ගමන අවසන් වුණා. මේ පුංචි කොලු පැටියාගේ කකුල් දෙක ගෙවනකම් කුලියක්‌ හොය හොය හැමතැනකම ඇවිද්දා. හරක්‌ට තණකොළ කපලා දුන්නා. තවත් තැනක නිවසක්‌ හදන්න සිමෙන්ති අනලා අත්උදව් දුන්නා. ඒ ගෙය තිබ්බේ කන්දක්‌ උඩට වෙන්න. පුංචි අත් දෙකෙන් බදාම අනලා කන්ද මුදුනට අරන් ගියා. ටවුමෙන් ටවුමට ගියා මොකක්‌හරි පුංචි වැඩක්‌ පළක්‌ හොයා හොයා. හෝටල්වල පිඟන් හේදුවා. අත්වල කරගැට පිපිරිලා ලේ ගලනකම් දර පැලුවා. හුස්‌මක්‌ කටක්‌ ගන්නේ නැතිව පුදුම දුකක්‌ වින්දේ මේ පවුලේ අය ජීවත් කරවන්න.

මේ ආකාරයෙන් හෝටල්වල වැඩ කරලා රෑ වැඩ මුරය නිමාවෙලා නිදාගන්නේ 11 ට දොළහට. ඒත් නිදාගන්න ගිsගින් අතට හසුවෙන පත්තර පිටුවල තිබෙන මරණ දැන්වීමේ සිට තිබෙන සෑම දෙයක්‌ම කියවන එක පුරුද්දක්‌ වෙලා තිබ්බා. පුංචි සංදියේ ඉඳන් කියවන එක මොහුගේ පුරුද්දක්‌ වෙලා තිබුණා. ඒක නිසා කිසි විටෙකත් ඔහු කියවීම අත්හැරියේ නැහැ.

අන්තිමේදී කෑගල්ල අත්හැරලා මේ දරු පවුලම අම්පාරේ නිව්ගුණ ප්‍රදේශයට ආවා පදිංචියට. ඒ කාලේ හිඟුරාණ සීනි සමාගම ආරම්භ කරලා තිබ්බ නිසා බොහෝ දෙනකුට කරන්න කුලි වැඩ තිබ්බා. පස්‌සේ අම්මාත් එක්‌ක දිසානායකත් උක්‌ගස්‌වලට පස්‌ දාන්න උදළුගාන්න පටන් ගත්තා.

උක්‌ ගසේ මුවහත් කොළ දැලිපිහිය වගේ මොවුන්ගේ අතපය කපා දැමුවා. එසේ කැපී ගිය තැන්වලින් පුංචි පුංචි ලේ බිඳු ගැලුවා. උක්‌ගස්‌ වල තිබෙන බූවා දැවටිලා අතපයට දැඩි වේදනාවක්‌ දැනුණා. මේ සියල්ලටම වඩා කුසගින්න බලවත් නිසා සියලු දුක උහුලාගෙන දිගින් දිගටම උක්‌ වගාවේ වැඩ කරලා රුපියල් ශත හොයා වෙහෙසෙන්නට වුණා.

අන්තිමේදී වයස අවුරුදු 16 ක්‌ වෙද්දි හිගුරාණ සීනි සමාගමේ කම්කරුවකු ලෙසින් රැකියාවට එකතු වෙනවා. සමහර දවස්‌වලට නිව්ගුණ ඉඳන් දීඝවාපියට යනකම් කිලෝමීටර් 15 ක්‌ විතර උදැල්ලත් කරේ තියන් දිසානායකට පයින් යන්න වෙනවා. මේ සියල්ල මැද මේ තරුණයා තමන්ට ලැබෙන හැම විවේකයෙදිම කරන්නේ කියවන එක. අතට හසුවෙන හැම පත්තරයක තිබෙන මරණ දැන්වීමේ සිට සෑම දෙයක්‌ම දිගින් දිගටම කියවන එක පුරුද්දක්‌ වෙලා තිබුණේ. මෙහමයද්දී ඩීමන් ආනන්දගේ ශත 75 නවකතාවේ සිට මහාවංශය දක්‌වා පොත්පත්
රැසක්‌ කියවා අවසන්.

දැන්නම් ඔඵවට බරක්‌ දැනෙනවා කියා දිනක්‌ ඔහුට සිතුණා. ඒක නිසා මේ පාර සාමන්‍ය පෙළ විභාගය ලියන්න ඕන කියා සිතා එයට සුදානම් වන්නට වුණා. සාමන්‍ය පෙළ විභාගයට මාස තුනයි තියෙන්නේ. විෂය නිර්දේශය සොයා ගෙන ඊට අදාළ පොත් පත් බොහෝම අපහසුවෙන් පුස්‌තකාල වලින් සොයා ගත්තා. දැන් උක්‌ගස්‌ පාත්ති අස්‌සේ උදළුගාන ගමන් ලැබෙන මද විවේකයේදී දිසානායක කරන්නේ පොත් පාඩම් කරන එක. සමහර දවස්‌වල රෑට උක්‌ වගාවන් මුර කරන්නත් සිද්දවෙනවා. ඒ දවස්‌වල ඔහු කුප්පි ලාම්පුවක්‌ තියාගෙන දිගින් දිගටම පොත් කියනවා. මේ විදිහට මාස තුනක්‌ මහන්සි වෙලා පොත්පත් කියවන්නට වුණා.

අන්තිමේදී විභාගයට පෙනී සිටියා. ප්‍රතිඵල ආවා. සම්මාන හතරක්‌ එක්‌ක විෂයන් හතක්‌ සමත්වෙලා තිබ්බා. එත් අංක ගණිතය පේල් වෙලා තිබ්බා. නැවතත් ඔහු අංක ගණිතයට ඉදිරිපත් වෙන්න සුදානම් වෙනවා. ඒ නිසා විභාගයට මාසයක්‌ තියෙද්දී රැකියාවෙන් නිවාඩු දමා කෑගල්ලේ මිතුරකුගේ මවක්‌ සොයා යනවා. ඇය ගුරුවරියක්‌ නොවුණත් අංක ගණිතය හොඳින් කියා දෙනවා. අන්තිමේදී දිසානායක සම්මාන සමාර්ථයක්‌ සමඟ ගණිතය සමත් වෙනවා.

එදා පටන් රැකියාවන්වලට අයෑදුම්පත් දානවා. ඒත් වැඩක්‌ වුණේ නැහැ. අවසානයේ අම්පාරේ සිටි ප්‍රබල එජාප ඇමැතිවරයෙක්‌ ළඟට ගිහින් රැකියාවක්‌ ඉල්ලා සිටියා. තමුසේ ශ්‍රී ලංකාකාරයෙක්‌ තමුසෙට රැකියාවක්‌ දෙන්නේ බැහැ යනුවෙන් ඔහු ගෝරනාඩු කරනවා.

හරි යන්නේ නැහැ. උසස්‌ පෙළත් කොහොම හරි ලියන්න ඕන කියා සිතු මේ උත්සාවන්ත තරුණයා ඉතා අපහසුවෙන් රුපියල් 35 ක්‌ ඒ සඳහා සොයා ගන්නවා. විභාගයට තියෙන්නේ මාස තුනයි. කොහෙම හරි විෂය නිර්දේශය හොයා ගන්නවා. ඊට පස්‌සේ ඒ සඳහා අවශ්‍ය පොත්පත් හොයාගන්න වෙහෙසෙනවා. දේශපාලන විද්‍යාව, සිංහල, ආර්ථික විද්‍යාව සහ බෞද්ධ ශිෂ්ඨාචාරය මේ සඳහා තෝරගන්නවා. අවසානයේදී පාඩම් කරන්න පටන් ගන්නවා. නිදිවරාගෙන පාඩම් කරනවා. පෙර මෙන් ගිණියම් අව් කූටකේ උක්‌ගස්‌ අතර සිට පොත් පාඩම් කරනවා. තමන්ට නියමිත උක්‌ වගාවේ වැඩ කොටස ඉක්‌මනින් අවසන් කර පැත්තකට වෙලා පොත් කියවනවා. මේ අකාරයෙන් බොහෝ මහන්සිවෙලා පාඩම් කළා. විභාගයට මුහුණ දුන්නා.

අන්තිමේදී විභාගයේ ප්‍රතිඵල එනකම් පවුලේ උදවිය මෙන්ම මිතුරන් ද මඟ බලාගෙන හිටියා. ඔන්න ප්‍රතිඵල ආවා. කාගෙත් බලාපොරොත්තු ඉහළ දමමින් දිසානායක ලංකාවේ ඕනෑම සරසවියකට ඇතුළත්වීමට හැකිසේ උසස්‌ පෙළ විභාගය ඉහළින් සමත්ව තිබුණා. වසර ගණනාවක්‌ ගුරුවරුන් රැසකගෙන් ක්‍රමානුකුලව ඉගෙනගෙන විභාගය යන්තමින් හෝ සමත් නොවන බොහෝ දෙනෙකු සිටිනවා. නමුත් දිසානායක මේ හපන්කම කළේ මාස තුනක්‌ කිසිම ගුරුවරයෙක්‌ නොමැතිව තනියෙන් පාඩම් කරලා.

ඔහු අන්තිමේදී විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළුවීම සඳහා අයෑදුම්පත්‍රයක්‌ යොමු කළා. ඒ අණුව කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළත්වීම සදහා ලිපියක්‌ ලැබුණා. ඔහු ඒ සඳහා සුදානම් වුනා. නමුත් ඊට සතියකින් පසු ලැබුණු තවත් ලිපියකින් ඔහුගේ හිතේ තිබුණ බලාපෙරොත්තු බිඳ වැටුණා. ඒ වසර පහක පාසල් තොරතුරු ඉල්ලා එවා තිබූ ලිපියයි. හයෙන් පස්‌සේ පාසල් නොගිය මේ තරුණා කෙසේ නම් පාසල් තෙරතුරු ලබා දෙන්නද?. දැන් ඔහුට සරසවි සිහිනය බිඳ වැටෙන්නට වුණා. ඒ නිසා මේ පිළිබඳ එවකට විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසන් සභාවේ ස්‌ටැන්ලි කල්පගේ මහතාට තම දුක්‌ගැනවිල්ල පෞද්ගලික අභියාචනාවක්‌ මගින් දැනුqම් දෙන්නට වුණා. මේ උත්සාහවන්ත තරුණයාගේ අභියාචනාව දුටු ස්‌ටැන්ලි කල්පගේ මහතා දැඩි අනුකම්පාවක්‌ ඇතිවුණා. එම වැකිය එම වසරට පමණක්‌ තාවකාලිකව අත්හිටුවා කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලේ අභ්‍යන්තර ශිෂ්‍යයෙක්‌ වශයෙන් මෙම තරුණයා බඳවා ගත්තා.

ඒ සමයේ ශිෂ්‍ය අරගල වලින් විශ්වවිද්‍යාල වැසී යන්නට වුණා. 1987 සිට 90 දක්‌වා වසර තුනක්‌ මේ අරගල නිසා වසා දැමුවා. ඒ කාලයේ පණ බේරා ගන්නට දැඩි වෙහෙසක්‌ ගන්නට දිසානායකට සිදුවුණා. උක්‌ගස්‌ අස්‌සේ දක්‌ෂ කම්කරුවෙක්‌ වෙලා හිටිය දිසානායක දැන් විශ්වවිද්‍යාලයෙත් කැපී පෙණෙන චරිතයක්‌ වුණා. ඒ නිසා ඔහු ශිෂ්‍ය සංගමයේ ලේකම් ධුරයටත් විටෙක මෙම තරුණයා පත්වුණා.

ඒ කාලේ විශ්වවිද්‍යාල විභාගවලින් අසමත් වුණොත් මහපොළ ශිෂ්‍යාධාර ගෙවීම් නතර කරනවා. ඒ නිසා මම විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසන් සභාව සමගින් සාකච්ජා කරලා අසමත් අයට එම මුදල් නැවත ලබා දෙන්නත් නොගෙවු හිඟ මුදල් නැවත ගෙවන්නත් කටයුතු සකස්‌ කරගත්තා. ඊට අමරතරව පුස්‌තකාල ගැටලු, ආපනශාල ගැටලු, ආහාර ගැටලු විසඳන්න මම කටයුතු කළා. ඒවා කළේ කවුද කියලා අද සිසුන් දන්නේ නැති වුණත් ඒවා භුක්‌ති විඳිනවා දැක්‌කම මට සතුටක්‌ ඇතිවෙනවා යෑයි වීමලවීර දිසානායකයන් සිය අතීතය ආවර්ජනය කරමින් ඉරිදා ‘දිවයින’ත් සමඟ දොඩමළු වුණා.

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ වසර 07ක දිගු කාලයකින් පිටවෙන්නේ ගෞරව උපාධිධාරියකු ලෙසයි. ඉන් පසුව අම්පාර වීරගොඩ සමූපකාර සමිතියේ සාමන්‍යාධිකාරිවරයා බවට පත්වන දිසානයන්ගේ ජීවිතයේ අලුත් ගමනක්‌ ඉන්පසු ආරම්භ වෙනවා. හයේ පන්තියෙන් පාසලට අයුබෝවන් කියූ දිසානායක නැවත පාසලට පිවිසෙනවා. ඒ අම්පාර ඩී. එස්‌. සේනානායක ජාතික පාසලේ දේශපාලන විද්‍යා ගුරුවරයෙක්‌ ලෙසින් 1993 වසරේදියිs. කඩා වැටුණු ගුරු සංවිධාන පණගන්වා ගුරු සටනට පණ පොවමින් ඔහු ගුරුවරුන්ට ජයග්‍රහණයන් රැසක්‌ දිනා දෙන්නට සමත් වෙනවා.

දමන ප්‍රාදේශීය සභාවට 94 වසරරේදී තරග වදිමින් එහි විපක්‌ෂ නායකවරයා බවට ද පත්වෙනවා. 98 වසරේදී පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයෙන් පශ්චාත් උපාධි අධාHdපන ඩිප්ලෝමාවද සාර්ථකව නිම කළේ හයේ පන්තියෙන් පාසලට ආයුබොවන් කියූ විමලවීර දිසානායක නම් මෙම අපූරු චරිතයයි.

2000 වසරේ පැවති මහා මැතිවරණයෙන් පොදුජන එක්‌සත් පෙරමුණෙන් දිගාමඩුල්ලේ අපෙක්‌ෂකු ලෙස ඔහු ඉදිරිපත් වෙනවා. ඒ මොහොතේ ඔහු අත තිබුණේ රුපියල් 300 ත් පමණයි. නමුත් හිත මිතුරන්ගේ ආධාර උපකාරය මත අම්පාරේ දේශපාලන පතාක යෝධයන් පරදා ජයගෙන පාර්ලිමේන්තුවට යැමට තරම් ඔහු වාසනාවන්තයකු වෙනවා.

නැවතත් 2008 වසරෙදී වැඩිම මනාපයෙන් නැඟෙනහිර පළාත් සභාවට තේරීපත්වනවා. එහිදී නැඟෙනහිර පළාත් සභාවේ අධ්‍යාපන, ඉඩම්, ප්‍රවාහන සහ සංස්‌කෘතික ආමාත්‍ය ධුරයද ලැබුණේ ඔහුටයි. යුද්ධයෙන් වැනසී ගිය නැඟෙනහිර අධ්‍යාපනයේ සුක්‌කානම හිමිවූයේ එදා උක්‌ගස්‌ අතර පස්‌දැමූ කොණ්‌ඩේ පොකුටු කම්කරුවාය. එදා මාදෙයියාව විදුහලෙන් හයෙන් ඉවත්ව හෝaටල්වල දර පලා පිඟන් හේදූ කොලු ගැටයාය.

එතැන් සිට යුද්ධයෙන් විනාශවූ නැඟෙනහිර පාසල් නැවත ගොඩනඟන්නට වුණා. වැසී ගිය පාසල් නැවත ආරම්භ කරන්නට වුණා. සිසු දරුවන්ගේ මොළගෙඩි කා නොදමන යහපත් අධ්‍යාපනයක්‌ ගොඩනංවන්නට යහපත් අධ්‍යපනය නම් වැඩසටහන ආරම්භ කරන්නට වුණා. පළාත් අතරින් අවසාන තැනට තිබුණ නැඟෙනහිර පළාතේ අධ්‍යාපනය ඉදිරියට ගෙන එන්නට කටුයුතු කළා. 2013 වසරේදී නැඟෙනහිර පළාත් සභාවට තේරීපත්ව එම අවස්‌ථාවේ පෙර ලැබූ ඇමතිකම් ගොන්න හිමි කර ගැනීමට සමත්කම් දක්‌වන්නේ ද දිසානායකයන්ය.

කිසිදා බස්‌ රථයක්‌ ධාවනය නොවුන අති දුෂ්කර ගම්මාන
රැසකට මාර්ග සකසා ප්‍රවාහන පහසුකම් ලබාදුන්නා. කුප්පි ලාම්පු ඵළියෙන් රැය පහන් කළ ජනයාට අන්ධකාරය දුරුකරන්නට විදුලිය ලබා දුන්නා. අධ්‍යාපනය පමණක්‌ නොව සෞඛ්‍ය ඇතුළු සෑම අංශයකින්ම ජනයාට කළ හැකි උපරිම සහය දුන්නේ දිනකට පැය 18 ක්‌ පමණ වැඩ කරමින්. අසරණ ජනයාගේ දුක වේදනාව දුටු සෑම මොහෙතේම සාක්‌කුවේ තිබෙන මුදල පරිත්‍යාග කරන්නට තරම් නිර්ලෝභී වුණා. අකුරු කරන්නට පොත් පත් නැති දරවන්ට තම වැටුපෙන් නිතර දෙවෙලේ පොත් පත් අරන් දුන්නා. අතීතයේ තමන් පොත්පත් නැතිව පාසල් යැමට නොහැකිව දුක්‌ විඳි අයුරු නිරන්තරයන්ම මතකයට නැගුණා. ඇමතිකමේ බලය උපයෝගී කොට නොගෙන කිසි කලෙක මුදලක්‌ උපයන්නට නොගිය මේ අපුරු මිනිසා දේශපාලන මඩ ගොහොරුවේ උඩුගම් බලා පිහිනන්ට වුණා. ඒ නිසා කිසි කලෙක ඇතැම් දේශපාලකයන් මෙන් මුදලට
රැකියා විකුණන්න ගියේ නැහැ. ඉඩම් ඇමැති වුණත් ඉඩකඩම් ගන්න ගියේ නැහැ. සමහර මැති ඇමැතිවරුන් වෙනුවෙන් වැව් තාවුල්ලක, වෙරළ තීරවල්වල හෝටල් හදන්න ගියේ නැහැ.

විමලවීර දිසානායකයන් රුපියල් ශතවලට තම දේශපාලන ආත්මය පාවා නොදුන් මේ සොඳුරු මිනිසා වත්මන් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිවරයෙක්‌. පාර්ලිමේන්තුව රස ගන්වමින් අපුරු කතා කියන්නෙක්‌. සාහිත්‍ය කරුණු ගෙන එමින් උපහාසත්මක කතා මවන්නෙක්‌ බවට පත්වෙලා සිටින්නේ. ඇමැතිකම් තනතුරු පසුපස නොගොස්‌ රනිල් සජිත් ආණ්ඩුව පලවා හැරීමට දීගාමඩුල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ නායකත්වය ගෙන කටයුතු කලහ.
මේ උත්සහවන්තයා අද දින රාජ්‍ය ඇමතිදූරයේ දිව්රුම් දෙන්නේ දිගාමඩුලු ජනතාවට නව බලාපොරොත්තුවක් සමගිනි…

මේ ආකාරයෙන් හයේ පන්තියෙන් පාසල් ගමනට ආයුබෝවන් කියා උපාධි පිට උපාධි ලබාගෙන ජීවිතය ජයගෙන පාර්ලිමේන්තුවට ආ මන්ත්‍රිවරයෙක්‌ අපිට හමුවන්නෙත් නැහැ. ටියුෂන් කියා කියා රැල්ලට හසුවෙලා දුවන සෑම දෙනාටම මේ ජීවිත කතාව කදිම ආදර්ශයක්‌ දෙනවා. ගුණසේකර ගුණසෝමයන් විසින් මේ අපුරු ජීවිත කතාව තුළින් අකලට ආ ඉස්‌කොලේ නමින් අපූරු නවකතවක්‌ නිර්මාණය කළා. එය දෙමව්පියන් විසින් තම දරුවන්ට කියවන්නට ලබා දියයුතුම පොතක්‌. බිරිඳ ජයන්ති සමගින් සුපුන් උදාර දිසානායක සහ අංජන දිසානායක යන පුතුන් දෙදෙනාද වීමලවීර දිසානායකයන්ගේ වැඩකටයුතුවලට දක්‌වන්නේ මහත් සහයෝගයක්‌.

කිළිටි ඇඳුමක්‌ ඇඳන් පාවහන් නැතිව පාසල් දරුවන් පාසල් යනවා දකිද්දී මට තාමත් හිතෙන්නේ ඒ තවත් විමලවීර දිසානායක කෙනෙක්‌ කියලයි සිය ජීවිත කතාව අපත් සමඟ පැවසු ඒ උත්සාහවන්ත සොඳුරු මිනිසා සිය අව්‍යජ සිනහව මුවට නගා සිටිමින් පවසා සිටියා.

විමලවීර දිසානයක නම් වූ හඳවතේ මිනිසාට හඳවතින්ම සුභ පතමි !!

Copied from Hemantha Srilal

කොටි කනත්ත සහ මිය ගිය සිංහ පරපුර……


පැතුම් කර්නර් විසින් රචිත යුදබිමක වෙදමහිම කෘතිය ඇසුරෙන් …..

” මුලන්කාවිල් පසුකර පුනරින් දෙසට අප ගිලන්රථයෙන් ගමන් කලේ ඉදිරි ආරක්ෂක වළල්ල ඉදිරියට ගමන් කර තිබූ නිසා අපද ඉදිරි සැරහුම් මධ්‍යස්ථානය සුදුසු තැනක් බලා ඉදිරියට රැගෙන යා යුතු නිසාය. දිනකීපයකට කලින් ඇවිලිනු යුධ භුමිය දැන් නිසොල්මන් වූයේ කොටින් සැලකිය යුතු දුරක් පසු බැස තිබූ හෙයිනි. උපක්‍රමිකව වාසි දායක සීමාවක් තෙක් ඔවුන් හැම විටම පසු බැස ගියේ වඩාත් හොඳින් ප්‍රතිසංවිධානය වී හමුදාවට බිඳ නොහැකි මට්ටමේ ආරක්ෂක වැඩ පිළිවෙලක් සකසා ගැනීමටය.

යම් දුරක් ගියවිට ඉතා අලංකාරව සෑදූ කනත්තක් විය. දර්ශනීය ලෙස තාප්ප ගසා වට කොට, ඇතුලුවීමට යම් ප්‍රමාණයේ තොරණක් සහිතව ගේට්ටුවක් දමා හොඳින් නඩත්තු කරන ලද මේ කනත්ත යුද්ධයෙන් මිය ගිය කොටි සාමාජිකයන්ගේ යැයි එහි රඳවා උන් සෙබලෙකු අපට පැහැදිලි කලේය. ලෝක යුද්ධයෙන් මිය ගිය සොල්දාදුවන්ගේ සිරැරැ වලදමා බොරැල්ල කනත්තේ තනා ඇති කොටස මෙන් එක දිගට පිලිවෙලට යායට මෙහිද මිනී වලවල්ය. ඒවාද හොදින් සිමෙන්තියේන් බැඳ මැද තීන්ත ගා නාම පුවරැ සහිතව තනා තිබුනේය. කොටි මහ විරැවන් වල දැමූ කනත්තු කිහිපයෙන් එකකි මේ.

LTTE සංවිධානය මේ වන විට අවුරැදු 27ක් වයසය. පොඩි එකෙකුට යමක් තේරැම් යන වයස 10,13 ක් පමණ යැයි අනුමාන කලවිට ආසන්නව වයස අවුරැදු 40 දක්වාවත් වූ උතුරැකරයේ වැසියන්ට LTTE සංවිධානය යනු සිය ජාතිය ආගම රකිනු වස් බිහිවී ඇති , තම ජාතිය ආගම විනාශකිරීමට උත්සහ කරන ජාතියකට එරෙහිව සටන් කරනා දේශ ප්‍රේමි සංවිධානය වෙයි.

සිංහලයා කවුරැන්දවත් දැක නැති ඔවුනට සිංහලයා ගැන කියාදෙන්නට ඇත්තේ කොටි සංවිධානය විසින්මය. අප කුඩා කාලය වන විටද කොටි සංවිධානය බිහිවී මෝරා තිබුනෙන් අපටද ඇසුනේ උතුරේ දෙමෙල්ලු , උතුරේ දෙමෙල්ලු ආදි වෛරීය ආමන්ත්‍රණයන්ය. කිසිදා මේ දෙමෙල්ලුන් දැක නොතිබුනත් ඔවුන් කෙරෙහි වෛරයක් අප්‍රසන්න භාවයක් සමාජය තුලින් අප තුල ඇති කෙරැවේය. දෙමෙල්ලුන් කෙරෙහි පහත් අන්දමින් බලන්නත්, දෙමෙල්ලුන් සමඟ ඇයි හොඳයිය නිගරැ කටයුත්තක් ලෙස දැකීමත් සමාජය තුල පිලිගත් සාමාන්‍ය තත්වයක් වූයේය.

මා 2001 වසරේ කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයට තේරී පත්වන විට යාපනයේ පාසල් වලින්ද ශිෂ්‍යයන් 6 දෙනෙකු තේරී පත්විය. ඔවුන් හා යාලු මිත්‍රකම් ඇති කරගැනීමට අපහට වැඩි කාලයක් ගතවූයේ ඔවුනට සිංහල බස හැසිරවීම අපහසු වූ නිසාය. කැඩිච්ච ඉංග්‍රීසියෙන් අදහස් හුවමාරැ කරගත්තත් කාලක් ගතවන විට ඔවුන් අප හා බොහෝ කුළුපග මිතුරන් බවට පත්වූයේය. ඔවුන්ගේන් අසා දැනගත් පරිදි යාපනයේ සිටින විට ඔවුනගේ අදහස වී තිබුනේද සිංහලයා යනු දුෂ්ඨ, දෙමල ජාතිය කෙරෙහි වෛරයෙන් පසුවන, ඔවුන් සමූල ඝාතනය කර මේ රටෙන් දෙමල ජාතිය සෝදා හැරීමට මාන බලමින් සිටින ජාතියක් බවයි. එහෙත් සත්‍යය පුද්ගලිකව අත්දකින ලද ඔවුහූ සිය ආකල්පයන් අසත්‍ය ඉගැන්වීම් මත පදනම් වූවා බව ඉක්මනින් පසක් කරගත්⁣තේය.

සිංහලයාද දෙමලාද යුධ සීමාවෙන් වෙන්ව දෙපැත්තට වී එකිනෙකාට වෛරයෙන් මෝරා ගියේය. තමා උපන් භූමි⁣යේ අයිතිය වෙනුවෙන් දෙමල අම්මාගේ දරැවෝ කොටි සංවිධානයට බැඳුනේය. සිය මවුබිම කැබලි කර කොටසක් ඉල්ලන කොටින්ට එරෙහිව සිංහල අම්මාගේ දරැවන් යුධ හමුදාවට බැඳුනේය. මේ දරැවන් දෙදෙනාම මේ රටේ බිහිවී එකම වාතය ආස්වාස ප්‍රස්වාස කර, මේ පොලොවේම හැදෙන බත කා ජීවත් වෙන තරැණයෝය. දෙදෙනාම සිය ජාතිය ආගම වෙනුවෙන් ආයුධය අතට ගත්තේය. දෙදෙනාටම ඇත්තේ එකම දේශප්‍රේමය ය. වෙනසකට වූයේ දෙන්නා දෙපොලේ වීම පමණි. සිය ජාතියට රටක් ඉල්ලා මියගිය කොටි සමාජික සෙබලාද, සිට රටේ ඒකීය භාවය වෙනුවෙන් මියගිය හමුදා සෙබලාද මියගියේ ජාත්‍යාලයෙනි. දේශප්‍රේමයෙනි.

මානූෂීය පසුබිමක සිට බැලීමට සිය මනස සකස්කර ගත හැකි ඕනෑම කෙනෙකුට මෙහි ඇති පොදු සාධකය සොයා ගැනීමට හැකි වනු ඇත්තේය. එය මේ රටේ බිහිවන දෙමලාගේ හෝ සිංහලයාගේ ජාත්‍යාලයයි. දේශප්‍රෙමයයි. එලෙස සිය ජාතිය වෙනුවෙන් දිවිදුන් දෙමල පුත්‍රයාටද සිය ජාතියේ ගෞරවය හිමිවිම සාධාරණය. මුලන්කාවිල් හි තැනූ කනත්ත එම විරැ කොටි සැමරීම වෙනුවෙන්ය.

පරන්තන් මුලතිව් පාරේ අයිනක අප කඳවුරැ ලා සිටියේ විශ්වමඩුවට කිටිටුවෙනි. යම් වැසි බර දිනයක් වූයේන් අවට තෙත බරිතය. මඩය. ඔබමොබ ගිය ට්‍රැක්ටර් ඇදී ගිය පාර , රෝද එරී යාම නිසා කාණුමෙන් වලවල් හෑරී ඇත. සටන් බිම තරමක් නිහඬය.

කලබලයක් නැතිව වැස්සේම ඉදිරි ආරක්ෂක වළල්ලේ සිට සෙමින් ඇදී එන ට්‍රැක්ටරය දිහා මා දෑස් දිගු කර බලා සිටියේය. දින දෙකකට කලින් පැපොල සෑදී සිටියත් ඉදිරි ආරක්ෂක වළල්ලේන් ඉවත් නොවී බෙහෙත් බිබී එහිම රැඳී සිටි මා බලවත් ශාරීරක අපහසුතාවයෙන් පසුවූයේය. ඉදිරි ලාම්පුද දල්වා පැමිණි ට්‍රැක්ටරයේ රියදුරා වැහි කබා ඇඳ සිටියද තෙතබරිත වී සිටියේ එම වැහි කබාය ඔහු ආරක්ෂා කිරීමට ප්‍රමාණවත් නොවූ නිසාය.

ට්‍රැක්ටරය ඇවිත් අප සිටි ස්ථානයෙ නතර වූයේය. එහි තුවාල කරැවන් නොමැති බව තේරැම් ගත් මා මදක් ඉවත්වූයේ පැපොල බෝවීම වලක්වන අටියෙනි.

අප සැරහුම් මධ්‍යස්ථානයේ දකුණු පසින් මිය ගිය සෙබලුන් තබන ස්ථානයට ට්‍රැක්ටරය රිවස් කෙරිණ. කුඩයක් ගත් යුධ හමුදා පොලිසියේ ක්‍රෝප්‍රල් විජේ ට්‍රැක්ටරයට නැග්ගේය. තවෙකෙකුගේ උදව්ද ඇතිව ටේලරයෙන් යමක් එහි බෑවේ මූණ හා නහය පුලුටු කරගෙනය. ඈත් වූ තහඩු දෙකක් අතරින් මෙය බලා සිටි මා ක්‍රමයෙන් එහි ලංවූයේය.

” සර් බොඩි එකක් ගෙනත් තියෙන්නේ. කාඩ් එක දාලා ලෑස්ති කරමු” කෝප්‍රල් විජේ එසේ කියා සිරැර ඉටිකොලය මත දිග හැරීයේය. ආරක්ෂක වළල්ලෙහිදි මියයන සියලුම සෙබලුන්ගේ සිරැරැ මා වෙත ගෙන එයි. ඒවා නීරීක්ෂනය කර තුවාල විස්තර සටහන් කර මරණය සහතික කල යුතුවෙයි. අනතුරැව ඒවා කලු ඉටිකොලයෙන් ඔතා සීල්කර ගුවන් මගීන් අනුරාධපුරයේ පිටත් කරනු ලබයි. එම සිරැරැ කෙලින්ම මල්ශාලාවට යොමුවන අතර මරණ සහතිකය නිකුත් කරන්නේ මා සැපයූ ලියව්ල්ල පාදක කරගෙන ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේනි.

මා වැස්සේම සිරැරට ලංවූයේ සෙබලෙකු විසින් ඇල්ලු කුඩයකට යටිනි. සිරැරේ පරීක්ෂා කිරීමට යමක් නොවීය. එහි මඩය. පණුවන් ය. හඳුනා ගැනීම සිදුකලේ බෙල්ලේ වූ ටැග් එකෙනි. මීට දින කීපයකට කලින් කොටි සීමාවේ මිය ගොස් තිබූ සෙබලා කොටි විසින් එහිම වල දමා ඇත්තේය. එහෙත් ඉදිරි ආරක්ෂක වළල්ල එම සීමාවෙන් ඔබ්බට තල්ලුවූ බැවින් එතරම් ගැඹුරට වලා දමා නොතිබූ මේ සිරැර අනෙක් සෙබලුන්ට හමුවූයේය.දිරා යමින් තිබූ සිරැර ඔවුන් ගොඩ ගත්තේය.

ට්‍රැක්ටරයෙන් පැමිණි තෙත බරිත සෙබලා මාගේ වික්ෂිප්ත භාවය අවබෝධ කරගත්තේය. ” රට වෙනුවෙන් මැරිච්ච අපේ කොල්ලෙක් සර්. හමුදා අචාර නැතුව, මිනිස්සුන්ගේ ගෞරවය නැතුව නිකම්ම වලලන්න දෙන්න බැ. මිනිය කුණු වෙලා තමයි. හැබැයි කෑල්ලක් හරි අපි ගෙදරට යවනවා. ඒ ගෞරවය ඒ හැමෝම මිනිසුන්ට හිමියි. ජීවිත කාලයටම”

This book is translated to English as ” a Healer in the War Zone”.

යුධ බිමක ඉපිද යුධ බිමක මියයන්න මොහොතකට පෙර…


BBC එවුන්ට පෙන්නන්න, මිනිස්සු අතුරුදන් වෙච්චිහැටි. Azzam Ameen ට කියලා translate කරගන්න කියන්න.

පැතුම් කර්නර් විසින් ලියූ යුදබිමක වෙදමහිම කෘතිය ඇසුරෙන්…

“අප විශ්වමඩුවද පසුකොට පුදුකුඩිඉරුප්පුවට කිට්ටුකර පාර අයිනේම වූ ස්ථානයක ඉදිරි සැරහුම් මධ්‍යස්ථානය අටවා ගත්තේ පුදුකුඩිඉරුප්පු අල්ලන සටන ලඟ ලඟ පත්තු වී තිබූ බැවිනි. සේනාංක 9ක් කොටි තෙරපමින් එල්ටීටීයේ හදවත වටා රැස් කෑවේය.
පුදුකුඩිඉරුප්පුවට තව ඇත්තේ හූ කීපයකි. ඉන් ඔබ්බට නන්දිකඩල් කලපුවය. කලපුවෙන් එගොඩ හීනි බිම් තීරැවකි. එය වෙල්ලමුල්ලිවෛයික්කාලයයි. ලක්ෂ 4ක පමණ මහ සෙනඟක් මේ කුඩා භූමියේ සිරවී ඇත්තේය. ඒ සෙනඟ වට කොටද, අතර සැඟවීද කොටිය. පුභාකරන්ය. චාල්ස් ඇන්තනිය. සුසෙයිය.

ලක්ෂ 4ක සෙනඟක් මෙහි සිරවී කෙසේ සිටියාදැයි සිතා ගැනීම අපහසුය. මූලික අවශ්‍යතාවයන් තියා දිනකට එක් වේලක් කෑමවත් ඔවුනට නොලැබෙන්නට ඇත.

මේ මහා ඛේදවාචකය මැද්දේද දරැවන් බිහිවූයේය. ගැබ කල් පිරුනු පසු යුද්ධය යැයි උහුලා ගෙන සිටිය නොහැක්කේය. එවන් දරැ උපත් කීයක් සිදුවුනිදැයි මා නොදනිමි. එහෙත් ඉතාමත් ස්වභාවික සංසිද්ධියක් වූ එය කුමන හෝ පරිසරයක සිදුවිය හැකිය.

මෙම දුක් ගැහැට හා තාඩන පීඩන ඉහිලිය නොහැකි සිවිල් වැසියන් කොටි බලයෙන් මිදී ආරක්ෂක සේනා සිටින කලාපයට හොරෙන් ඇදුනේ ටික දවසක සිටය. ඒ පැත්තෙන් මේ පැත්තට පැනීම දිවි පරදුවට තබා කරන සූදුවක් වැනි විය. පැන යන සිවිල් වැසියන් හට කොටින් වෙඩි තැබුවේය. එසේ නොකලා නම් සියලු සිවිල් වැසියන් ඔවුන්ගේ පාලනයෙන් මිදි පලා යනු ඇත. ඔවුනගේ එකම ආවරණය නැතිවීමට ඔවුන් ඉඩ දෙන්නේ නැත.

මෙම ආගමනය සිදුවූයේ රාත්‍රියේ ය. කුඩා කණ්ඩායමක් ලෙස රහසේ පිටවන ඔවුන් නන්දිකඩල් කලපුවට බැස වතුරේ ගමන් කර හමුදා ප්‍රදේශයට මෙගොඩ වෙයි. කොටි වෙඩි ප්‍රහාර වැදී සමහරැන් එතනම මිය යයි. තුවාල වෙයි. නමුත් විකල්පයක් සිතා ගැනීමට අපහසුය. ජීවිතය ලන්සු දැමූ ඔවුහු සිය අවසන් හුස්ම පොද දිනනු වස් නන්දි කඩල් තරණය කලෝය.

මෙසේ ආ කණ්ඩායමක කුඩා බිලින්දෙකු තුරැලු කරගත් පියෙක්ද තවත් දරැවෙකු වතුරට ඉහලින් සිටින සේ කරපින්නා ගත් මවක්ද විය. මේ හතර දෙනාගෙන් යුත් ලපටි පවුල දිවි පරදුවට තබා දියට බැස තිබුනේය. එහෙත් යුද්ධය කාරැණික නැත. උණ්ඩයට හදවතක් නැත්තේය. ඔවුනටද වෙඩි ප්‍රහාර එල්ලවූයේ තවත් එක කඳුලු කතාවක් ඉතිහාසයට එක්කරමිනි. මවගේ කරමත වූ දරැවා කෙලින්ම වෙඩි කෑවේය. ඔහුගේ සිරැරවත් ගොඩ බිමට නොආවේය. මව තවමත් නිරැපද්‍රිය. ඊළග උන්ඩය පියාගේ පපුව සිදුරැ කරන් පිටවූයේය. පියා පපුවට තුරැලු කරන් සිටියේ කිරිසප්පයෙකි. සති කීපයකට කලින් වෙල්ලමුල්ලිවෛයික්කාලයයෙහිම ඉපදුනු මේ කිරිසප්පයාගේද පුංචි පපු කුහරය සිදුරැ කරන් උන්ඩය පිටවී ගියේය. දරැවා මව අතට දී පියාද වැඩිමහල් දරැවාද නන්දිකඩල් දියේ සැඟවී ගියේය. මව තවමත් කායිකවද මානසිකවද ශක්තිමත් ය. පපුව සිදුරැවුවද පණ රැකි ඇති බලාපොරොත්තුව ඇය රැකිය යුතුය. වෙඩි වරැසාව ඇයගේ අධිෂ්ඨානයට වඩා දුර්වල වූයේය. ඇය මෙගොඩ දැක්කේය.

ඊළඟ මිනිත්තු කීපය ඇතුලත ඇයද දරැවාද මා ඉදිරියේය.

දරැවා යන්තමට ඔලුව උස්සන වයසේය. යන්තම් මාස දෙකක් හෝ තුනක් වන්නට ඇත. වෙඩි උන්ඩය දකුණු පෙනහල්ලට මැදට ටිකක් උඩින් වැදි ඇතුලුව පිටව ගොසිනී. අක්මාවට ඉහලින් ඇති මේ ප්‍රදේශයේදී තුවාල වන්නේ පෙනහල්ල පමනි. අධික රැධිර වහනයක් සිදුවීමට අවස්ථාවක් නැත. ඔහුට වැටෙන පුංචි හුස්මෙන් භාගයක් පුපුරපු බැලුමකින් හුලං පිටවෙනවාක් මෙන් තුවාල සිදුරැ වලින් පිටවූයේ සද්දයද සමඟිනි. හදවත කම්පා විය. මොහොතක් ගල්වී සිටියෙමි. නමුත් කාලයක් නැත. මේ බිළිඳු ජීවිතය රැකිය යුතුය. මට පුලුවන්. එක සිතට එහෙම සිතුවෙමි.

මේ වැනි අවස්ථාවක ප්‍රතිකාර කිරීමේදී තුවාල දෙක මසා සීල් කර පපුකුහරයට බටයක් දමා underwater seal එකක් සෑදිය යුතුය. මෙවැනි බට දවසකට කීපයක් දමන නමුත් වැඩිහිටියන්ට දමන ප්‍රමාණයේ බට කිරිසප්පයෙකුට දැමිය නොහැක්කේය.

වැඩිහිටියෙකුකේ උරස්කටු දෙකක් අතරින් ඇඟිල්ලක් පමන වූ බටය උරස් කුහරයට යොමු කිරීම ඒ දවස් වල විනාඩියකට අඩුකාලයකින් කල හැකි සුලු සැත්කමකි. එහෙත් මේ දරැවා…..

බටයක් සොයා ගත යුතුය. මනස සංවර කරගතිමි. මොහොතක් දෙනෙත පියා ගතිමි. සිතුවෙමි. නූවණ පහල වූයේය. මුත්‍රා බැගයක් ගතිමි. එහි බටය කපා අවශ්‍ය දිගට සූදානම් කලෙමි. සේලයින් බෝතලයක් කපා එය රැඳවීමට මෝටාර් උන්ඩ පෙට්ටියක ලෑලි යොදන් ස්ටෑන්ඩ් එකක් සෑදුවෙම්. සෙමින් කුඩා පපුකුහරය විවෘත කර මුත්‍රා බෑගයේ බටය ඇතුල්කර තුවාලද මසා නිමකර පපුව සීල් කලෙමි. බටයේ අනිත් කොන සේලයින් බොතලයට ඔබා underwater seal කලෙමි. වැඩේ හරිය. හුස්ම එලියට ලීක් වීම නතර විය. බටයෙන් කෙලවරක් නැතුව බුබුලු පිටවී යයි. දරැවාට පහසුය. ඉක්මනින් මවගේ පපුවට තුරැලු වී කිරි ⁣බී නින්දට වැ⁣ටුනේය. දින ගනන් බඩ ගින්නේ සිටියත් ඇයගේ දෙතන හිස් නොවීය.

මම අප සතුවූ CDMA දුරකතනය හරහා මා හට ලමා ශල්‍ය වෛද්‍ය විද්‍යාව ඉගැන්වු වෛද්‍ය මලික් සමරවික්‍රමයන් ඇමතුවෙමි. “සර් මම ලයින් එකේ ඉඳං කතා කරන්නේ. මේ පැතුම්. හදිසියි. පොඩි එකෙකුට ලේ දෙන්න තියෙනවා. ප්‍රමානය කොච්චරද?” සර්ගේ උපදෙස් පිට සේලයින්ද, රැධිර පාරවිල්‍යනයද ලබා දුන්නෙමි.
“කොප්‍රල් විජේ , චොපර් එකක් ගෙන්නන්න. අපි මෙයා වව්නියා යවමු” විජේට කියු මම දරැවා ගිලන් රථයට ගොඩ කෙ⁣රැවේ හෙලි පෑඩ් එක දෙසට යෑවීමටය. විනාඩි 40 කින් පැමිණි බෙල් 212 යානය දරැවා රැගෙන පියෑඹුවේය.

මම ඇඳ සිටින්නේ කොටකලිසමක් පමනි. නින්දේ සිට අවදිවී පැමිනි ආකාරයෙන් තවමත් සිටින බව තේරැනේ සියල්ල අවසානයේය.

දරැවා වවුනියාවටද ඉන් අනතුරැව කොළඹ ලමා රෝහලටද මාරැ වී තිබින. දැන් ඔහුගේ වෛද්‍ය වරයා මලික් සමරසිංහ මහතාමය. දෛවය තව ගැලපීමක් මතකයට එක් කලේය.

ඌ ජීවත් වෙයි…. මට විස්වාසය….”

ටැබ් දෙන්නට පෙර


අකිල ඔයා ටැබ් දෙන්න කලින් මෙන්න මේ බරපතල වැරදි ටික හදලා හරියට පොත් ටික දුන්නා නම් මේපාර ගෙදර යන්න වෙන්නේ නෑමෙම වසරේ 3 ශ්‍රේණියේ ඉංග්‍රීසි වැඩ පොත ලිවීම් පොත හා පෙළ පොත යන පොත් තුනම දෝෂ සහිත වීම නිසා රුපියල් පනස් ලක්ෂ හැත්තෑ දෙදහසක් වටිනා පොත් විසිහත්දහස් දෙසිය හැත්තෑපහක් භාවිතයෙන් තොරව ඉවත්කිරීමට සිදු වී ඇත.එමෙන්ම මෙම වසරේ දී කොළඹ ප්‍රදේශයේ පාසල් එකොළහකට ප්‍රමාණය ඉක්මවා පෙළ පොත් 10545ක් අධ්‍යාපන ප්‍රකාශන දෙපාර්තමේන්තුව විසින් වැඩිපුර නිකුත් කරනු ලැබ තිබේ.මේ බව අනාවරණය වන්නේ විගණකාධිපතිවරයාගේ අලුත්ම වාර්තාවෙනි. එම වාර්තාවට අනුව මෙම වසර වෙනුවෙන් රුපියල් කෝටි තුන්සිය පනහක් පමණ වටිනා පොත් වර්ග 419ක පිටපත් කෝටි හතරකට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ඇමැති මණ්ඩලය ප්‍රසම්පාදන කමිටුවේ අවසරයකින් තොරව රාජ්‍ය ආයතන දෙකකින් හා පෞද්ගලික මුද්‍රණකරුවන් විසිහත් දෙනෙකුගෙන් මුද්‍රණය කර ඇත.පෙළ පොත්වල දීප්තිය වෙනස් වන්නේ නම් මුද්‍රණකරුගෙන් දඩ අය කිරීම වාර්ෂිකව සිදු කෙරෙන නමුත් 2018 වසරේ මුද්‍රිත පෙළපොත් සම්බන්ධයෙන් එවැනි කිසිදු පරීක්ෂණයක් දෙපාර්තමේන්තුව සිදු කර නැතැයි ද එම වාර්තාව තවදුරටත් පෙන්වා දෙයි.http://epaper.aruna.lk/Home/ShareArticle?OrgId=1b778cb1&imageview=1

සොයිචිරෝ හොන්ඩා


1906 ජපානයේ ඉපදුනු කොලු පැටියෙක්. දුප්පත්කම නිසා පාසල් යන්න ලැබුනේ නෑ.ඒ හින්දා අවුරුදු 15 දී මොහු ටෝකියෝවේ ගරාජයක රස්සාවට ගියා.
හැබයි ගරාජයේ හිමිකරු ඔහුට දුන්න රැකියාව තමා ඔහුගේ දරුවා බලාගැනීම. ඔහු කලේ දරුවාව පිටේ එල්ලාගෙන මුලු ගරාජය පුරාම ඇවිද්දා.. එහි වෙන වැඩ හොඳ අවදානයකින් බැලුවා.

තරුන වයසෙදි ඔහු ඒ දවස්වල ප්‍රසිද්ධ කොම්පැනියක් වුන ටොයෝටා සමාගමේ මිකෑනික් වරයෙක් විදිහට බැඳුනා.කාලය ගතවුනා. ඔහුදැන් ඉතා දක්ශ මිකෑනික් වරයෙක්.

ඔහුත් අනික් මිකෑනික් වරුන් ට වඩා වෙනස්. අනික් අයගේ සිහිනය වුනේ කොහොම හරි ජපානයේ හොඳම වාහන නිපදවන සමාගමේ මිකෑනික් වරයෙක් වීම.

ඒ අපේ මේ කොලුවා ඔවුන්ගෙන් වෙනස් වුනේ ඔහු දැකපු සිහිනයයි.
ඒ ඔහුගේම මෝටර් රථ සමාගමක් නිර්මානය කිරීමයි.

ඉතින් තමාගෙම මෝටර් රතයක් නිපදවන්න සිහින දැකපු මේ තරුනයාට ටොයෝටා සමාගම අදාල පරීක්ශන කටයුතු කරන්න ඉඩ දුන්නා. හැබයි ඒකට වැයවෙන මුදල් සේරම කොලුවා විසින් දැරිය යුතුයි. ඉතින් ඔහු කෙතරම් මේ සඳහා මුදල් වැය කෙරුවාද කීවොත් බෝඩිමට සමුදී ගරාජයේ බංකුවක් මත නිදාගත්තා.

මේ විදිහට ඔහු අවුරුදු දෙකක් බංකුව මත නිදාගත්තා. ඒ තමන්ගෙ සිහිනරථය ඉලිදක්වන්න.එහි ප්‍රථිපලය සිහින මෝටර් රතය එලිදැක්වීම.

ඒත් ටොයෝටා සමාගම මේ මෝටර් රතය නිපදවීම ප්‍රතික්ශේප කරා.
කතාව ඉවර කරන්න කලින් ප්‍රශ්නයක් අහන්නද
ඔබ ඔහු නම් කුමක් කරයිද?

ඔහු නැවතත් තමන්ගේ පරීක්ශන කටයුතු ගෙන ගියා. බංකුව මත තවත් අවුරුදු කීපයක් නිදාගන්න සිදුවුනා.
අවසානයේ ඒ අඩුපාඩු මගහැරපු ඔහුගේ නව මෝටර් රතය ටොයෝට සමාගමට ඉදිරිපත්කරා…
සමාගම එය පිලිගත්තා..
කතාව එතනින් නවතින්නෙ නෑ.

අවසානයේ ඔහුගේ සිහිනය සැබෑවෙන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දි දෙවන ලෝක යුද්ධය ආරම්භ වුනා.

ඉතින් කිසිම ආයෝජකයෙක් මේ මෝටර් රතයට ආයෝජනය කරන්න ඉදිරිපත්වුනේ නෑ. ඔහු වසර ගනනාවක් ආයෝජකයින්ට ලිපි ලීවා. අවසානයේ ආයෝජකයින් දෙදෙනෙක් ඉදිරිපත්වුනා.ඔහුගේ නව මෝටර් රත කම්හල ඉදිවුනා.
සියල්ල සතුටෙන් විසිරගියා කියලාද හිතන්නෙ.

නෑ..1945 දී ඇමරිකාව විසින් ජපානයට හෙලූ බෝම්බ ප්‍රහාරයකින් මේ කර්මාන්ත ශාලාව පොලොවට සමතලා වුනා.මේ වෙනකොට මේ තරුනයා එකතුකල මුදල් ..පොදිගැසූ හීන යලිත් දියවුනා. හිටපු තැනටත් අන්තයට වැටුනා.
ඔබ මොහුනම් කුමක් කරයිද?
ඒත් මොහු කතාව අපිට මෙතනින් නතරකරන්න ඉඩදෙන්නෙනෑ.

මොහු නව නිපැයුම් කරුවෙක්. ඒ වගේම හොඳ ව්‍යවසායකයෙක්. ඒ මොහු කල්පනාකරා කොහොමද ආයෙ වැඩේ ගොදදාන්නෙ කියලා.

ඔහු ආයෙ කාර් එක හදන්න ගියේ නෑ, මොකද ඒවෙනකොට ජපානයේ කාර් මිල ඉතා ඉහලයි. කවුරුවත් ගන්නෙත් නෑ.
ඔහු ඒ හින්දා එයට පිලියමක් ලෙස මෝටර් බයිසිකලයක් නිපදෙව්වා.
1949 දී අශ්වබල 3 ක Dream මෝටර්බයිසිකලය ලොවට බිහිවුනා.
ඒ විතරක් නෙවේ එය මොහුව කෝටිපතියෙකු කරා.

වැඩේ නැගලා ගියා කියලා ඔහු මෝටර් බයිසිකල් මුදලාලි කෙනෙක් වෙලා ආතල් එකේ ඉන්න හිතුවේ නෑ. ආපහු ඔහුගේ සිහින මෝටර් රථය නිපදවන්න තීරනය කරා. මෙවර සියල්ල හොඳින් සිදුවුනා.
අවසානයේ ඔහු නිපදවු මෝටර් රථය ලොව ඉතා ජනප්‍රිය වුනා. ඒ විතරක් නෙවේ අද වනවිට තමන් මිකෑනික් වරයෙක් ලෙස වැඩකරපු ටොයෝටා සමාගම සමග කරට කර සිටින මෝටර් රත සමාගමක්
මෙච්චර අමාරු ගමන්ක් පසුකරපු ඒ මෝටර් රථ තමා
“හොන්ඩා”
මේ කොලුවාගෙ නම තමා සොයිචිරෝ හොන්ඩා.

අපි දන්නවා මේ හොන්ඩා රතය පදවාගෙන යන ඔබටත් මේ වගේම බාදක වලින් පිරුනු අතීතයක් ඇති. මෙය කියවපු හැමෝටමත් එහෙම ඇති.ඒ බාධක ජයගත්ත අය වෙන්න ඇති.
අපිට කියන්න ඕනෙ වුනේ මෙච්චරයි.

බාධක එන එක ඔබට බාලනය කරන්න බෑ..
ඒත් ඔබට පුලුවන් පරාජය වෙන එක පාලනය කරන්න..

උපුටා ගැනීමකි

කොරියානුවන් දියුණු උන හැටි


ලොව භයානකම ජනපති පුටුව දකුනු කොරියාවේ ජනපතිපුටුව ලේසයි ලෝකයම හදුන්වන්නේ

එය දැලිපිහියෙන් කිරි කන්නාක්මෙනි මේවන විට ජනපතිවරයෙක් සියදිවි නසාගෙන තවකෙක් ජිවිතානිතයට සිපිරි ගෙට ගොස් මැතක සිටි ජනපති ෆාක් ජනපති වසර 20 කට සිපිරි ගෙට යෑමයි .මොවුන් සියලුදෙනා ජනපති පුටුවේ සිටියදීම මේ දඩුවම් වලට වීමයි පුදුම සහගත.

ඔව්න් කල වැරදි මෙසේය ජිවිතාන්තය දක්වා1 සිපිරිගෙට ගිය ජනපති අයුතුලෙස මුදල් ඉපඉම.2සියදිවි නසාගත් ජනපති ගේ පුත්රයා කෝටියක මුදල් වංචාවකට අසුවීමත් සමග ජනගති ලැජිජාවට පත්ව කන්දකටගෝස් පැන දිවි නසාගත්තේය 3.ෆාක් ජනපතිනිය එරට රජ පරම්පරාවෙන් ආ කාන්තාවකි ඇය කල වරද ඇගේ මිතුරියකට පෟද්ගලික වියාපරික කාරනා සදහා රජයේ අනුග්‍රහය ලබාගැනීමයි .

හරි පුදුමයි නෙද අපෙනම් මරනාදාර සමීතියකවත් එකෙක් ඉතුරුවෙන්නෑ හොරකන් නොකරපු .

දකුනුකොරියාව හදපු හැටි මෙසෙය කොරියානු යුද්දෙන් පසු එහිපත්වූ පාලකයා එතා දරදඩු තීරන ගත් පුද්ගලයෙක් විය මුල්ම අදිවේගී මාර්ගය එහි හදනවිට වෙනත් දෙශපාලනයක් ගෙන ගිය සහෝදරයා උද්ගොශනයක් ගෙනගියේ ගොවිබිම් මෙයට යට වෙනවැයි කියමිනි එයට නොසැලුනු ඔහු සහෝදරයා ඇතුලු 7 අදිවේගය පටන්ගන්නාතැනම එල්ලා වෙඩිතබා මරා දමා අදිවේගය පටන් ගත්තේ අදටත් ලෝකේ හොදම අදිවෙගී තාක්ශනයේ මුල්ස්තාන අතර ට ගෙන එමිනුයි එමවකවානුවේ කොරියාව යනු මුඩුක්කු කිසිම හික්මීමක් හැදියාවක් නැති ජාතියකි අපි දැන්සිටින ආකාරයටම ඔව්න් සිට ඇත එමදරදඩුපාලකයා බැටන් පොලු රැගත් සිවිල් නිලදාරින් සෑම පොදුතැනකම වෙස්වලාගෙන යෙදෙව්වෙය බස් කෝච්චි ටිකට් මැශින් දැමීමත් සමග හොරෙන් යන්න ගත්තේය හැම එකාම අර හැගිලා ඉන්න නිලදාරීන් පැන බැට්න් පොලු පහර දුන්නේ මදි නොකියන්නය පාරෙ ටොෆිකොලයක් කෙලටිකක් ගැසුවත් ඒටිකමය

පාලකයා වෙනම නීති පද්දතියක් දකුනු කොරියාවට ගෙන ආවේය ඉන් ටිකක් මෙසේය ගමේ සිරිපාල කෙසෙල් කැනක් කැපුවොත් මාසයක් හිරේනම් දේශපාලකයෙක් රජයේ නිලදාරියෙක් කලොත් අව්රුද්දක් හිරේ යන නීති පද්දතියකි අදටත් තීන්නේ එදා මිනිසුන් එල්ලා මරා පහරදී මානව හිමිකම් කැඩු කොරියාය අද මානව හිමිකම් කොමසාරිස් බංකිංමු බිහිකන්න තරම් මානව හිමිකම් රටවල් අතර මුල්ම තැන දක්වා ඇවිත් ඇත අද කොරියානුවෙක් යනු ස්වං හික්මීමක් සංවරයක් තිබෙන ජනතාවක් බිහිකලේය .එදාදුප්පත් කොරියාවට සිරිමාවො කන්න නිකන් හාල්යවපු කොරියාවට අපි මුට්ට කරගහන්න යවන තත්වයට අපිව පත්කල නායකන්ට තෑක්ස්…

උපුටා ගැනීමකි.