පේරාදෙනිය වල සහ වේදිකා නාටක


කෞෂි ගේ ‘දුටු තැන අල්ලනු’ නාට්යවයට පේරාදෙණියේ හූ කියා, ගල් මුල් වලින් ද ගසා එය රඟදක්වන්නට නොදී නවත්වා තිබේ. සිවුරු ඇඳගත් එකෙකු පැමිණ ‘වල’ පෙන්වමින්, ‘මේක ශුද්ධ භූමියක්!’ යැයි තර්ජනය කර ද තිබෙයි. පේරාදෙණියේ ‘වලේ’ නාට්යලක් රඟ දක්වා ‘හූ’ සංග්රිහයක් නොලැබ පැමිණීම එවක නාට්ය්ය පිළිඹඳ ප්රිමිති සහතිකයක් ලෙස සැලකුණි. නාට්යාන් කරුවෙකු ලෙස බෞතීස්ම වීමට ‘වලේ’ අභියෝගය ජයගත යුතුව තිබුණි. එහිදී හූ සංග්රකහ ලැබූවන් අතර සයිමන් නවගත්තේගම, මනෝරත්න, ආදීහුද වෙති. ඒ හූව ආශාව්දනීයය. සයිමන් සුභ සහ යස රංග දක්වද්දී තරමක් ‘පදම’ වෙනස්වී දෙබස් අමතක වූ විට හූ කියමින් දෙබස් කියා ඇත්තේ නරඹන්නන් ය. මනෝ නාට්යියක තාලයට පා තබමින් යන විට ඉදිරි පෙළක සිටි අයෙකු කකුලෙන් අල්ලා නවතා තිබෙයි. මේවා නාට්යතය සමඟ ප්රේාක්ෂකයි ගේ ඉතා රසවත් මැදිහත් වීම් ය. වලේ නාට්යතයක් රංග දැක්වීම අභියෝගයක් වූයේ එබැවිනි. මගේ ද ‘භූමිකා’ නාට්ය්ය ‘වලේ’ රංග දැක්වූ යේ මා විශ්වවිද්යාසල සිසුවෙකුව සිටියදීය. ප්රටධාන භූමිකාවක් රංගන ශිල්පියෙකු ගේ නොපැමිණීම පුරවන්නට මට ද රඟපාන්නට සිදු විය. එය කොතරම් ලොමු ඩැහැගන්වන අත්දැකීමක් වූයේද යත් මතක් වන විට තවමත් ඇඟේ හිරිගඩු පිපෙයි. ‘හූ’ නොඅසා බේරුනේ වාසනාවකටය.


එහෙත් මෙවර සිදු වී ඇත්තේ ඉතාම අප්රැසන්න සිදුවීමකි. පුද්ගලික විශ්ව විද්යාඩල වල ප්රනමිතිය පිළිඹඳ කෑ මොර දෙන, ඒවා ඇතිවෙනවාට විරුද්ධව පෙළපාලි යන අයගේ ප්රයමිතිය විදහා දැක්වීමකි. අද ආණ්ඩුවේ විශ්ව විද්යාඹල වලට එන්නේ රටේ සිසු සම්පතේ ‘ක්රීෙම්’ එක යයි කීම මිත්යාවවකි. ඔවුන් මහන්සි වී ඉගෙන ගෙන එනවාට වඩා එන්නේ, බෝධිපූජා තබා, පිරිත් නූල් බැඳගන, සෙත් ශාන්ති මෙන්ම හදි හූනියං ද කර, හැකි නම් පගා දී ප්රනශ්නපත්තර ද පන්නාගන හැකි තාක් කට පාඩම් කර විභාගය ලියා එන අයය. ඔවුන් ගේ කිසිදු නිර්මානාත්මක බවක් නැත. පාසල් ශිෂ්ය අවධියේ සිටම මාරාන්තික සටනක එදෙන්නේ විශ්ව විද්යාිලයට රිංගා ගන්නටය. නාට්ය යක්, චිත්රැපටයක් නැරඹීම, නවකතාවක් කෙටිකතාවක් කවියක් කියවීම, සංගීතයක් රස විඳීම මේ බොහෝ දෙනෙකු නොවැදගත් සේ සලකා මග හරින දේවල් ය. ඒ වෙනුවට ෆෙන්ෂුයි පූජාවට, සාස්තර බැලීමට, ඊනියා හාමුදුරු සුපර් ස්ටාර්ස් ලා ගේ වැදි බන ඇසීමට ජාතික කොඩියේ සුළු ජාතික පටි ගැලවීමට, අනෙකාගේ සතුට ට කෙලවීමට, ගෙදර එකතුවන කුණු ටික පාරේ හලා යාමට, කක්කුස්සි බිත්ති වල ලියු දේවල් මුහුණු පොතේ ලිවීමට ඕන තරම් වෙලාව තිබෙයි. ‘වල’ ශුද්ධ භූමියක් වුයේ වන්දනා මාන කරනවුනට, සිප ගන්නා රංගනයක් ඉවසන්න ට විනයක් ශික්ෂණයක් නැති ගෝත්රිටක ප්රාජාවකට නොවේ. නාට්ය කරුවන් සහ රසිකයිනට ය. ඒ ශුද්ධ භූමියේ නාට්යයයේ මුල්පොත කියවූ අයෙකි කෞෂි ගේ අම්මා. ඒ බව ‘මේක ශුද්ධ භූමියක්’ යයි කෑ ගැසූ සිවුරු දාගත් ශුද්ධවන්තයාට කියා දෙන්නට ආචාර්ය මණ්ඩලයේ කිසිවෙකු නොසිටියේද යන්න අපට ඇති ගැටලුවයි.


මේ අද දිවිහිමයෙන් රැක ගන්නට හදන රජයේ විශ්ව විද්යාිල වල ප්ර මිතිය දැයි අසන්නට සිදු වීම භයානක සරදමකි.

 

උපුටාගැනීම

අශෝක හදගම

උසස් අධයාපනය, SAITM හොර උපධි කඩය


කොන්දේසි විරහිතව රාජය විශ්වවිද‍යාල සිසුන් මාලබේ SAITM හොර උපධි කඩය වෙනුවන් ගෙන යන සටනට සහය දීමට තීරණය කලෙමි.

නමුත් මෙය සියලුම පුද්ගලික විශ්වවිදයාල සදහා නොවන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. අවුරුදු 3ක් මහන්සිවී උසස්පෙල හරියට සමත් සිසුන් ඉහල Z Score මත නිසි අනුමැතිය ලද පුද්ගලික විශ්වවිදයාල වලට බදවා ගැනීම හැර හරියට උසස් පෙල අසමත් උන් තම පුද්ගලික අභිමානය උදෙසා රටේ පොදු ජනතාවගේ ජීවිතවලට බිල්ලට ගැනීමට ඉඩ නොදිය යුතුය.

ඉගෙනීමට සියළු දෙනාට අවස්ථාව ලැබිය යුතුය. නමුත් එය තම බුද්ධිමට්ටම මත මිසක මුදල් මතම පමණක් නොවිය යුතුය.

මම රජයේ විශ්වවිදයාලයක තමයි ඉගෙන ගත්තේ. මම දන්නවා පුද්ගලික විශ්වවිදයාලවල ඉගෙන ගන්න උන් මෝඩ නෑ කියලා. උන් දක්ශයි තමයි. ඒත් උන්ට ආණ්ඩුවේ විශ්වවිදයාලයකට යන්න බැරිඋනේ උන්ගේ වරදකට නෙවේ ඒ විශ්වවිදයාලවල ඉඩ නැතිනිසා. රජයෙන් බදවාගැනීම වැඩි නොකරපු නිසා.

උන් ඒ නිසා සල්ලි දීලා හරි ඉගෙන ගන්නවා. ඒකට උන් විතරක් නෙවෙයි උන්ගේ දෙමව්පියෝ විදින දුකත් මම දන්නවා. මොකද මගේ යාලුවෝ විදින දුක මම දන්න නිසා. ඒක නිසා තමයි මාත් ආස උන් නිදහස් අධයාපනය ලබනවා දකින්න ආසා.

ලංකාවෙ 40%ක් දවසක ආදායම රුපියල් 400 ට අඩුයි. එතකොට ඒ අයගෙ ලමයි ඉගෙන ගන්න තැනක් කෝ. අන්න ඒ අයට වගේම සල්ලි තියන අයගේ ලමයිටත් මුදල් නොගෙවා ඉගෙන ගන්න පුලුවන් අධයාපන ක්‍රමයක් හදන්න තමයි දැන් ඉන්න කැම්පස් ලමයි කෑගහන්නේ.

ඇස් ඇරලා බලන්න, Free ඉගනගන්න ලැබෙනවනම් කොච්චර වටිනවද කියල. ඒවගේ කීදෙනෙක්ට ඒක සහනයක් වෙයිද, උන් ඉගෙනගෙන කොච්චර රටට සේවයක් කරයිද කියලා

“සරල ප්‍රශ්නයක් අහන්නම් සරල උත්තයක් දෙන්න.

පෙට් ස්කෑන් එකක් ආණ්ඩුවේ ඉස්පිටිතාලේ තිබ්බෙනෑනෙ, ජනතාව එකතුවෙලා එකට සල්ලි එකතු කරලා ගත්තා.

දැන් ප්‍රයිවට් ඉස්පිටිතාලයක් තව එකක් කිසිම අණුමැතියකින් තොරව ගන්නවා. එකෙ තත්වය බාලයි. ඒකෙන් පරික්ෂණ කරන්න ගියාම අතුරු ආබාධ ඇතිවෙන්න ගොඩක් ඉඩකඩ වැඩි. ඉතින් ජනතාව ලොකු ගානක් දීලා ඒ බාල ස්කෑන් යන්ත්‍රය පාවිච්චි කරන්න වෙනව තව ලෙඩත් හදා ගෙන.

ආණ්ඩුවට පිරිසක් බල කරනවා ඒ යන්ත්‍රය පාවිච්චියට ගන්න එක නවත්තලා ඒ වෙනුවට ඒ යන්ත්‍රයට වඩා හොද එකක් ආණ්ඩුවට අයිති ඉස්පිටිතාලයකට දිලා නොමිලයේ මිනිස්සුන්ට ඒ සේවය දෙන්න කියලා.

සල්ලි ගොඩක් දිලා පුද්ගලික ඉස්පිටිතාලෙන් පරික්ෂණ කරගෙන තව අතුරු ආභාද හදාගෙන ඉන්න ආසද?

නොමිලයේ ආණ්ඩුවට අයිති ඉස්පිටිතාලෙන් පරික්ෂණ කරගෙන අතුරු ආභාද නැතුව ඉන්න ආසද?

සල්ලි තියන කිහිප දෙනෙක් විතරක් ජිවත් උනාම ඇතිද? නැත්නම් දුප්පත් පොසත් ඔනිම කෙනෙක්ට නොමිලයේ සේවය ලැබුනාම හොඳ ද?”

උසස් අධයාපනයටත් මෙය නොගැලපේද?

දුක ගැන කවි


අකුරෙන් අකුර රස කවි පද ලියවෙන්නා
අතරින් පතර ඇය ගැන මට සිහිවෙන්නා
කවියෙන් නිතර මගෙ දුක ගැන කියවෙන්නා
නොහඩන් සසර මතු නුබ මට හිමිවෙන්නා

පිළිතුරු කවි

අකුරෙන් අකුර රස කවි පද ලියවෙන්න
අතරින් පතර නොව නිතරම සිහිවෙන්න
කවියෙන් දුකක් නොව සතුටම කියවෙන්න
පින් කර ගනින් දැන්මම නොපමා වෙන්න

අකුරෙන් අකුර ලියවූ කවි පද සොයලා
අතරින් පතර සිහිවෙන ඇය ගැන හිතලා
කවියෙන් නුබේ දුක ඇය හට කියලා
නොහඩා යන්න මතු සසරේ පෙම පතලා

පෙට් ස්කෑන් යන්ත්‍රය මිලදී ගැනීමට මුල්වූ ඔබ සැමට තුති


asammathaya (2)

මහරගම ජාතික පිළිකා ආයතනයට PET ස්කෑනර් යන්ත්‍රයක් මිළදි ගැනිම සඳහා කදිජා පදනම පිහිටවු අරමුදලේ ඉලක්කය වන මිලියන 200 ය සම්පුර්ණ වෙයි…..

අපූරුවට දුව පැන ඇවිද්ද තම එකම පුතු හදිස්සියේ රෝගී වීමත් සමඟ M.S මොහොමඩ් කලබල වූයේය.ඔහු දරුවාව වෛද්‍යවරුන් කිහිප ‍දෙනෙකුටම පෙන්නුවේය.පරීක්ෂණ කෙරිණි. ඔහුට දැන ගන්නට ලැබුණේ තම එකම පුතු පිළිකා රෝගයට ගොදුරු වී ඇති බවය.රෝගය හඳුනාගෙන පැය විසිහතරක් යෑමට මත්තෙන් ඔහු පුතු ද රැගෙන ඉන්දියාවේ සුඛෝපභෝගී රෝහලකට ගියේය.ඒ සඳහා ඔහුට මඟ කිවේ තවත් වෛද්‍යවරයෙකි.මාස කිහිපයක් ප්‍රතිකාර කළ ද දරුවාට සුව නොවූයේය.අතේ තිබූ සියලුම මුදල් ද ඉවර කරගෙන ඔහු ලංකාවට පැමිණියේ පරාජිතයෙකු ලෙසිනි.මෙරට පෞද්ගලික රෝහලකදී ද දරුවාට ප්‍රතිකාර කරනු ලැබුවේය.ඉන්පසුද ප්‍රතිඵලයක් නොලද විට ඔහු අවසානයේ දරුවාද රැගෙන මහරගම පිළිකා රෝහලට ගියේය.දරුවා රෝහලේ නේවාසික ප්‍රතිකාර ගන්නා අතරතුරේ රෝහලේ තත්ත්වය සොයා බැලුවේය.පිළිකා රෝගයට ගොදුරු වීමෙන් මිනිසුන් විඳවන අයුරුත් මිය යන අයුරුත් ඔහුගේ හද කම්පා කළේය.

පිළිකා රෝගය මුලදිම හඳුනා ගන්නට නම් අද දියුණු තාක්ෂණයෙන් නිපදවා ඇති PET ස්කැනර් යන්ත්‍රයක් අවශ්‍යමය.රෝහලේ ඒ යන්ත්‍රයක් නැති කමින් අසරණ රෝගීන් පරීක්ෂණ සඳහා පෞද්ගලික රෝහල්වලට යන අයුරු ද තවත් අපහසුතා වලට මුහුණ දෙන අයුරු ද දුටු ඔහුට අදහසක් පහළ වූයේය.එනම් මහරගම පිළිකා රෝහලට PET ස්කෑනර් යන්ත්‍රයක් මිලට ගෙන දීමය. එය තනි පුද්ගලයකුට කළ හැක්කක් නොවූයේය.හේතුව PET ස්කැනර යන්ත්‍රයක මිල කෝටි විස්සක් වීමය. පිළිකා රෝහලේ අධ්‍යක්ෂතුමා, වෛද්‍යවරුන් සමඟ ද කතා කළ ඔහු අවසානයේ මාධ්‍ය ආයතනවලද සහාය ලබාගනිමින් මේ සඳහා අරමුදලක් පිහිටුවා මහජනතාවගේ සහාය ලබාගැනිමට තිරණය කලේය.අවසානයේ අපේ රටේ මිනිසුන්ගේ පරාර්ථකාමි හදවත් උණුවන සංවේදිකම නැවතත් ලෝකයට ප්‍රදර්ශණය කරමින් දින 100 තුලදි එනම් අද PET ස්කෑනර් යන්ත්‍රයක් මිළදි ගැනිම සඳහා රුපියල් මිලියන 200 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් එකතුවු බව ඒ සඳහා මුලිකව කටයුතු කල M.S මොහමඩ් මහතා විසින් පිහිටුවාගත් කදිජා පදනම විසින් නිවේදනය කරන ලදි..

මේ සඳහා මැදිහත්වු කදිජා පදනමේ M.S මොහමඩ් මහතා ඇතුළු එම සංවිධානයේ සියලුම දෙනා,මහරගම පිළිකා රෝහලේ සියලුම වෛද්‍යවරුන්,මාධ්‍ය ආයතන විශේෂයෙන් දෙරණ ආයතනය, ලේක්හවුස් ආයතනය හා අරමුදල සඳහා දායකවු සියලුම දෙනා මෙන්ම සැම ආකරයකින්ම සහායවු සියලුම දෙනාට ගෞරවනිය අචාරය මෙලෙස පුදකරමු.. ඔබ සැම ඉටුකලේ සැබැවින්ම මිනිසත්කමට ගෞරවයක් ගෙනදුන් උතුම්වු අමිල ක්‍රියාවකි..මෙම කුඩා වචන පෙලකින් එම උතුම් සේවය ඇගයිමට ලක් කල නොහැකිය.

( පහත ඡායාරුපයේ සිටින්නේ M.S මොහමඩ් මහතා සහ පිළිකා රෝගය වැළඳි එයින් පීඩා විඳින ඔහුගේ පුත් දාහත් හැවිරිදි මොහමඩ් හමිඩ්)

asammathaya

උපුටා ගැනීමකි

ඡප්පාණක සූත්‍රය


asammathaya

“මහණෙනි, මම සතිපට්ඨානය ටැඹකට උපමා කරමි”

බුදු රජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා සත්තු හය දෙනෙක් ගැන. නරියා, බල්ලා, කිඹුලා, කපුටා, නයා, වඳුරා වශයෙන්. ලණු කෑලි හයක් අරගෙන ඒ සත්තු හයදෙනාගේ නැටි හයේ බඳිනවා. ඒ කියන්නේ නරියෙක්ගේ වලිගයේ ලණු කෑල්ලක් බඳිනවා. බල්ලෙක්ගේ වලිගයෙත් ලණු කෑල්ලක් පටලවනවා. කිඹුලෙක්ගේ නැට්ටෙත් ලණු කෑල්ලක් පටලවනවා. කපුටෙක්ගේ නැට්ටෙත් ලණුවක් පටලවනවා. නයාගේ වලිගයෙත් ලණුවක් පටලවනවා. වඳුරාගේ වලිගයෙත් ලණුවක් පටලවනවා. මේ සත්තු හයදෙනාගේ නැටි හයේ ලණු කෑලි හයක් බැඳලා ලණු කෑලි හයම එකට එකතු කරලා ගැටයක් ගහලා අතහරිනවා.

නානා ගති, නානා අදහස් ඇති සත්තු හය දෙනෙක් නිසා මේ හය දෙනා හය පැත්තට අදිනවා නේ. අදින කොට ලොකු කැලඹීමක් හටගන්නවා. අපි කියමු නරියා අදිනවා සොහොනට යන්න. බල්ලා අදිනවා ගමට යන්න. කිඹුලා අදිනවා වතුරට යන්න. කපුටා හදනවා අහසට පියාඹන්න. නයා හදනවා තුඹසට යන්න. වඳුරා හදනවා ගහට යන්න. මේ වාගේ එහාට-මෙහාට අදිනවා. ඔහොම අදිමින් ඉඳලා එක්කෙනෙක් බලවත් වුණොත් අනික් ඔක්කොම ටික ඇදගෙන ඒ පැත්තටම යනවා. ඇයි? දැන් ඔක්කෝගෙම නැටි ටික බැඳලා ඉතුරු කෙළවරවල් ටික එකට ගැටගහලා නේ තියෙන්නේ.

ඒ වාගේ, බුදු රජාණන් වහන්සේ මේක උපමා කරනවා සතිපට්ඨානය නොවඩන ලෝකයාගේ මනසට. නානා ගති ඇති, නානා අදහස් ඇති සත්තු හයදෙනා වගේ තමයි ඇහැ, කන, දිව, නාසය, ශරීරය, මනස. එතකොට දැන් ඒවා ඔක්කොම නැටි ටික එකට ගැටගහලා වගේ, අපි මේ ආයතන ටික එකට ගැටගහලා තියෙන්නේ. පේන දේ අහන්න පුළුවන්; ඇහෙන දේ පේනවා; පේන දේ ගඳ-සුවඳ බලන්න පුළුවන්; ගඳ-සුවඳ දැනෙන එකයි මේ පේන්නේ කියලා දැන් අපි මේ ආයතන ටික ඔක්කෝම එකට ගැටගහලායි තියෙන්නේ. දැන් ඇහැ අදිනවා රූප බලන්න: කන අදිනවා සද්ද අහන්න; නාසය අදිනවා ගඳ-සුවඳ බලන්න; දැන් එහාට මෙහාට ලොකු කැලඹීමක්. මේ විදියට හිත-හිතා ඉන්නවා කියන්නේ ඔය සත්තු ටිකේ ඇදීමටයි. ඉතින් එකෙක් බලවත් වුණහම ඔක්කෝම ටික ඇදගෙන යනවා. ලස්සන රූප බලනවා කියන්නේ ඔන්න දැන් එක සතෙක් බලවත්. අනික් එවුන් ඔක්කෝම මතක නැහැ; ඔක්කෝම ටික ඇදගෙන එක සතෙක් යනවා වගේ. දැන් ඉතින් රූප බලනවා. අනිත් ඔක්කොම ටික ඒ අනුව පවතිනවා.

ඔන්න එතැනින් නැගිටින කොටම දැන් ලස්සන සින්දුවක් යනවා කියන්නකෝ. දැන් ඒක අහනවා. ඒ කියන්නේ දැන් ඔක්කෝම සත්තු ටික ඇදගෙන අනික් සතා යනවා. ඔන්න ඔය වගේ පෙන්නුවා ලෝකයාගේ මනස.

දෙවනුවට ආයෙත් උපමාවක් පෙන්නුවා. ඒ වගේ නානා ගති ඇති, නානා අදහස් ඇති සත්තු හයදෙනෙක් ඉන්නවා. මේ සත්තු හයදෙනාව අර වගේ අරගෙන නැටි හයේ ලණු කෑලි හයක් බඳිනවා. බැඳලා ඉතුරු කෙළවරවල් ටික ඔක්කෝම අරගෙන කණුවක හරි, ටැඹක හරි බඳිනවා. දැන් බැන්දහම වෙනදා පුරුද්දට අර සත්තු එහාට-මෙහාට අදිනවා. හොඳට බලන්න. කණුවේ බැන්දා කියලා, බැඳපු ගමන්ම හීලෑ වෙනව ද? නෑ. එහාට අදිනවා. මෙහාට අදිනවා. හැබැයි වෙනදා වගේ ඇදගෙන යන්න බැහැ. ඔහොම ඇදල, ඇදලා ඒ අයට ම එපා වෙලා, කණුව මුල ම වැතිරිලා ඉන්න දවසක් එනවා.

මේ ටික දේශනා කරලා, බුදු රජාණන් වහන්සේ දේශනා කරනවා. ‘මහණෙනි, මම සතිපට්ඨානය ටැඹකට උපමා කරමි. කණුවකට උපමා කරමි’ කියලා.

“ඡප්පාණක සූත්‍රය”

(ලබුනෝරුව කන්ද ආරණ්‍ය සේනාසනවාසී අති පූජනීය මාන්කඩවල සුදස්සන ස්වාමීන්වහන්සේගේ දේශනාවක් ඇසුරෙනි)