අහෝ හනිමූන් එක


අවුරුද්දක් තිස්සේ ප්ලෑනින්ය, හතර අත ණය ගොඩය….
කොහොමෙන් හරි මඟුල් දවස ආවේය..

පාන්දර 12.30 ට අන්දවන්න එන්නීය.. පෙරදා නින්දක් තිබුනේ නැත්තේ හිත මොකක්ද වී නිසාය.. නිදි මතද නැත… ඇය ආවාය… ආපු වෙලේ සිට මූණ පුරා උලනවාය… තට්ටු හත අටක්ම ඉලුවාය.. කැඩපතින් මූණ දුටුවිට මනමාලියම තුෂ්නිම්භූත විය.. “මේ මොකාද??” ආයෙමත් උලනවාය…. පාට පාට ගාන්නීය… ඇස් පාට කොරනකම් උඩ බලන්, එහෙ බලන් , මෙහෙ බලන් ඉඳ බෙල්ලද උලුක්කුය..
තැල්ල තියන නැකතට මව් පැමිණ දෝණි සොයා ගත නොහැකිව අන්ද මන්දය…. හතර පහ වෙනකොට මූණ අලුත් කොර කොණ්ඩය දමා අවසන්ය.. මූණේ ⁣බර ග්‍රෑම් 920 කින් පමණ වැඩි වෙලාය.. කොණ්ඩය, කොණ්ඩ කටු, හෙයා(ර්) ස්ප්‍රෙ , හවරි, තැලි, ඉර හඳ සමඟ දැන් ග්‍රෑම් 1200 ක් පමණ වැඩි වෙලාය… උදේ හයහමාර පමණ වන විට කිලෝ එකහමාරක් දෙකක් පමණ බර සාරියද, තව කිලෝවක් පමණ බර ආභරණද පැළඳ අවසන්ය…
බෙල්ලට දෙවියන්ගේ පිහිටය…

එයින් ගැළවී හුස්මක් ගන්ඩත් කලියෙන් ෆොටෝ ග්‍රැෆ(ර්) තව දෙන්නෙක් සමඟ කඩා පාත් විය… “මෙයා මාර වෙලාවක්නෙ ගත්තෙ… අපට වෙලාවත් මදි වෙනවා… උන්ගේ දෝස් මුරේය”

එහෙට හැරෙන්න, මෙහෙට හැරෙන්න, අංශක හැටට ඔළුව හරවන්න, එකසිය අසූවට කකුල් ඈත් කරන්න, තුන්සිය හැටට අත වනන්න, දිග අරින්න , නැවෙන්න, දුවන්න, පනින්න, ඊසානෙට ඔළුව දාලා කඳ උතුරට හරවන්න, මනමාළයාව කොනිත්තල දුවන්න, මන මාළයට පයින් ගහල දුවන්න, උඩ පැනල හූවක් තියල කැරකිල බල්ටියනක් ගහල එන්න… කෙළවරක් නැති නියෝගය….
අඟල් හතර පහේ අඩි උස දාගත් කකුල් වලට බුදුසරණය.. කොන්දට තිස්තුන් කෝටියක් දෙවි දේවතාවුන් වහන්සේලාගේ පිහිටය….

පෝරුවේ චාරිත්තර දැන් ඉතින් ස්ටයිල් එකට නිසා පැය භාගෙන් බේරෙගන්නට හැකිවිය… හරියටම කොළා නම් පැයක් හමාරක් යනවාය… හද්දා පිපාසෙන් බොන්ඩ ගත්ත පෑණි බීම වීදුරු වල ලුණුය.. නොදකින්ය… ඒ රැග්ය.. හද්දා බඩගිනි වුවත් කන්නට බැරිය..

නියපොතු අලවාපු නිසා අතින් මෙලෝ හත්තිලව්වක් අල්ලන්නට නුහුරුය.. හැඳි ගෑරැප්පු නම් කරුමයක්ය… කන්නෙත් ජායාරූප සිල්පියාට ඕනෑ විදියටය… කට ළඟට හැන්ද අරන් විනාඩියක් ඒ දෙස බලන් සිටිය යුතුය… ඒ අස්සේ කපල් ඩාන්ස්ය… සෙකන්ඩ් වෙන්නත් බැරිය… උලව් නැටුම් නටන්නත් බැරිය..

හත්මුතු පරම්පරා දෙකකටම
වැඳලා වැඳලා ⁣වැඳලා කොන්දෙ පොට ගොහින්ය… දැන් කොන්ද නිකමුත් නැවෙනවාය… යන නැකත ආවත් මුන් යන්ඩ දෙන්නේම නැත, දෙපැත්තෙන් තරඟෙට පම්පෝරි කතන්දරය.. ඒ මදිවාට සෝ සුසුම් හඬා වැලපිලිය… අඩන්නත් පණ නැත.. ඇඬෙන්නේ ඇඟේ රුදාවටය…” නැකත කිට්ටූයි…”

කාටදෝ පිංසිද්ධ වෙන්ඩ
බොහොම අමාරුවෙන් පැන ගත්තෝය..
කාමරේට ආ වෙලේ සිට ඇඳුම් ගලවනවාය,ගලවනවාය ඉවරයක් නැතිය..

කොණ්ඩ කටු ගලවන්ඩ විනාඩි ගණනින්ය… මේකප් තට්ටු පිහදාන්ඩ තව වරුවක්ය… දැනටම හොඳ පණ ගොහින්ය…. කකුළ් ඉදිමිලාය….කොන්දක් අැතුවා නැතුවා සේය…බෙල්ලේ පොට ගොස්ය, නාන මල යටම නින්ද යන්නේ මහන්සියටය….

පොටෝ වලට මනමාළි උස්සලාම මනමාලයාගේ ෂොක්ඇබ්සෝබර් බැස ගොස්ය… ඒ මදිවාට හද්දා බඩගින්නක්ය.. ලස්ස ගණන් වියදම් කොරත් හරියක⁣ට බඩට ටිකක් වැටුනේ නැති කරුම දවසක්ය…

දැන් මොන පළමු රැයද,
පෙරේතයන් පොළේ ගැසුවා සේ වැටුනු වැටුනු තැන් වල උන් නිදිය….

උපුටා ගැනීම – පුර්ණිමා චාරුණි බණ්ඩාර

මේ රට දේශපාලකයන්ගේ බූදලයක්ද??


පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජනය දෙමාපියන් ගෙන් දරුවන්ට. රටට වැඩක් කරපු එකෙක්ගේ දරුවොද මුං?

ලක්ෂ්මන් යාපා ගෙන් පසද යාපාට
සරත් අමුනුගමගෙන් දිලුම් අමුණුගමට
මහින්දගෙන් නාමල්ට
බර්ටිගෙන් දුමින්දට
ගාමිනිගෙන් නව්න්ට
ෆව්සිගෙන් නවුසර්ට
පිලිප් ගෙන් දිනේෂ්ට
මහීපාල ගෙන් කනකට
දිමු ගෙන් අනුරාධට
රාජිත ගෙන් චතුරට
රිචඩ් ගෙන් රමේෂ් ට
මාර්ෂල් ගෙන් දිලාන්ට
විනස්න්ට් ගෙන් සුජිත්ට
ෆෙස්ටස් ගෙන් නිරෝෂන්ට
භාරත ගෙන් හිරුනිකට
G.V පුන්චිනිලමේගෙන් සුසන්ත පුන්චිනිලමෙට
රජකරුනගෙන් හර්ෂණට
ආර් එම් ගුනසේකරගෙන් රන්ජිත් මද්දුමබන්ඩරට
එම ඊ එච් මහරුෆ් ගෙන් ඉම්රාන් මහරුෆ්ට
ජයලත් ගෙන් කාවින්දට
ජීවන් ගෙන් මල්ශාට
වී ජ මු ගෙන් පුතාට
රෙජී ගෙන් අර්ජුනට, ප්‍රසන්නට
ඇලික් අලුවිහරේගෙන් රන්ජිත් ට වසන්තට
වික්ටර් ගෙන් සාගල ට
අනුරුද්දගෙන් ලොහාන්ට
මහානාම ගෙන් මංගලට
හෙන්රි සෙමසින්හගෙන් අසංකට
ධර්මලිංගම් ගෙන් සිදත්තන්ට
ඩී ඇස් ගෙන් වසන්තට
අලවි මවුලානාමවුලානා ගෙන් අලි සහීර්ට
ජනක බණ්ඩාරගෙන් ප්‍රමිත බණ්ඩාරට
තෝමස් ගෙන් පාලිත තෙවරප්පෙරුමට
මහේස්වරන්ගෙන් විජයකලට
ගමිනිගෙන් තලතාට
ආනන්ද අලුත්ගමගේගෙන් මහින්දානන්දට
අලවතුවලගෙන් පුතාට
ජනක බාලසුරිය ගෙන තාරකට
ඩී වී උපුල්ගෙන් චානකට
බන්දුල බස්නයකගෙන් තාරනාත්ට
එස් බි ගෙන් පුතාට
දයා ගමගේ ගෙන් අනෝමාට
TB ගර්න් උපාලිට
vp ගනේෂන්ගෙන් මනෝ ගනේෂන්ට
ජොන්ස්ටන්ගේ තාත්තාගෙන් ජොන්ස්ටන්ට
හමීඩ් ගෙන් අබ්දුල් හැලිම්ට
සුමේධා ගෙන් මහත්තයට සහ පුතාට
අරියනයගම්ගෙන් කවින්ද්රන්ට
දී බි විජේතුන්ගගෙන් ලකී ජයවර්ද්නට
ගාමිණී ජයවික්රමගෙන් අසංකට
වසුදෙවගෙන් හෙම කුමාරට
එස් එම චන්ද්‍රසේනගෙන් රංජිත්ට
ප්රෙමදසගෙන් සජිත්ට
රධ්ක්රිශ්නාගෙන් පුතාට
චමල්ගේ ශශින්ද්රට
බදියුදීන් ගෙන් රිෆ්කන්ට
ගුණසේකර රොද්‍රිගු ගෙන් ජයන්තට
පරරජසින්ග්හම් ගෙන් ස්වාමිනතන්ට
ධර්මදාස්ගෙන් පවිත්‍රාට
රත්නිසිරි ගෙන් විදුරට
රනිල්ගෙන් රුවනට
ජේ පි විජේරත්නගෙන් රෝහිනිට
මහින්ද විජේසේකරගෙන් කාංචන ට
ශ්‍රියානි විජේවික්රමගෙන් මහත්තයට
විජිත් විජයමුණි ගෙන්ගෙන් පුතාල දෙන්නට

මේක ඇත්තටම උන්ගේ බූදලයක්ද… අපිට මේකේ අයිතියක් නැද්ද බොලව්..

ජනාධිපතිවරණයේ ඔබට විශ්වාසයක් තැබිය හැක්කේ කා හටද?


ඉදිරිපත් වනවා යැයි පවසා ඇති ස්වාධීන අපේක්ෂකයන්
1.රොහාන් පල්ලේවත්ත
2.නාගානන්ද කොඩිතුවක්කු
3.ඉසුරු සුභසිංහ

ඉදිරිපත් වේයැයි අපේක්ෂා කරන දේශපාලන පක්ෂ වල නියෝජිතයක්
1.මෛත්‍රීපාල සිරිසේන – ශ්‍රීලනිප
2.ගෝඨාභය රාජපක්ෂ / චමල් රාජපක්ෂ – ශ්‍රීලපොපෙ
3. සජිත් ප්‍රේමදාස / කරූ ජයසූරිය – ඒජාප
4. අනුර කුමාර / සුනිල් හදුන්නෙත්ති – ජවිපේ

ඉදිරිපත් වේ වැයි සිතිය හැකි පුද්ගලයන්
1. කුමාර සංගක්කාර
2. ධම්මික පෙරේරා
3. අතුරලියේ රතන හිමි
4. කුමාර වෙල්ගම

මොවුන් අතරින් ඔබට විශ්වාසයක් තැබිය හැක්කේ කා හටද?

මන්දපෝෂණය, මළ ළදරුවා හා පවුල


මළ ළදරුවා හා පවුල ගැන බුකි ටෝක් නොදෙමි. එවන් සමාජයක ප්‍රශ්න හා ඍජුව ගැටෙමින් සිටිනා හෙයින් මා දකින පැත්ත ලියමි.
————————

ඔය වගේ මිනිස්සු ඉන්න ගමක ළමයි එක්ක, වැඩිහිටියො එක්ක අවුරුදු පහක් ඉන්න අත්දැකීමෙන් කියන්නෙ,
ඔය මිනිස්සුන්ට ළමයි හදන්න උවමනාවක් නෑ ඉබේ හැදෙනවා
ළමයි උස් මහත් කරන්න උවමනාවක් නෑ උන් ඉබේ උස් මහත් වෙනවා
රජයෙන් නොමිළේ දෙන දේත් ඔය ගොඩක් මිනිස්සු විකුණගන්නවා
සමහර පිරිමි ගෑණු, ළමයි ලවා හම්බකරගෙන ඒ සල්ලිවලින් බොනවා

ඕක තමා යතාර්ථය

ඇරත් එන්නත්කරනයට, සැසිවලට යන්න වෙලාවක් කලාවක් ඔය මිනිස්සුන්ට නෑ.. මොකද ජීවන අරගලේ ඊට වඩා තදින් දැනෙනවා. බස්වලට දෙතුන්පාර වියදම් කරන්න සල්ලිවත්, පයින් පාරවල්දිගේ ගාටන්න කාලෙවත් නැති නිසා අතපසිකර හෝ අමතක කර ඉන්න එක තමා ඔය මිනිස්සු වැඩිමනත් කරන්නෙ.

රජයේ නිලධාරීන් ගැන කතා කරනවනම්, දුශ්කරතාව වැඩි වෙන්න වෙන්න සිස්ටම් ක්‍රමවත් නැති වුණත් කවුරුත් නොකර අත් හරින් නෑ. (එහෙමට කෙනෙක් දෙන්නෙක් හැර) ඒ නිසා අපිට කවර පාර්ශවයකටවත් ඇඟිල්ල දික් කරන්න බෑ කෙලින්ම.

උපත් පාලන ක්‍රම ඔයවගේ මිනිස්සුන්ට හඳුන්වාදෙන් නැද්ද ඇහුවට වැඩේ කියන්නෙ ළමයි තම උවමනාවට නූවමනාවට හැදුණත් ඔය මිනිස්සු ඕව වෙනුවෙන් රස්තියාදු වෙන්න යන්නෙ නෑ.

මටමම් මේ ඉන්න පැත්තත් එපා වෙලා තියෙන්නෙ දෙමව්පියන් විසින් නොසලකාහරින වල්වැදුණු ළමයි එක්ක දවස ගෙවද්දි අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ අරමුණු කරා යන්න බැරි වෙද්දිට වඩා මේ ළමයි ඔහේ කාලකණ්නි වෙනව ඇස් පනාපිට දකින්න වෙවී ඉද්දි.

මං ටීචින් ආපු අලුත අවුට් වුණ මගේ සමහර ගෝලයෝ දැන් අවුරුදු කීපෙක ළමයි ඉන්න අම්මලා. පෙළක් උන්ට අප්පලාවත් ඉන්නවද කියන්න අපි දන් නෑ. ඒත් තාම ඒ අම්මලාට වයස අවුරුදු විස්සක් නෑ

ඔය චක්කරේ කැරකෙන ළමයෙක් අම්මෙක් අප්පෙක් ගැන තමා පහුගිය කාලෙ කතාව වුණේ

ශාමේන් වෝල්කර්

නන්දා මාලනී


ඇගේ නම, නන්දා මාලනී❤️

අගමැතිවරයා ප්‍රමුඛ (සම්භාවනීය) අමුත්තෝ උත්සවයේ ආරාධිතයෝය. මේ පිරිස අතර ශ්වේත වර්ණ සාරියක් ඇඳගෙන හුන් කාන්තාවගේ රුව කොටහේනේ ගම්මුන්ට හොඳට හුරු පුරුදුය. ඈ නන්දා මාලිනීය. වාරය පැමිණි විට ඇය වේදිකාවට ගොඩ වී මයික්‍රෆෝනය අතට ගත්තේ මුව පුරා සිනාවක් තවරාගෙනය. බොහෝ දෙනෙක් සිතුවේ ඈ බොදු ගීතයක් ගයනු ඇති බවය. එනමුත් බොදු ගීතයට පෙර ඈ සිය ජීවන ගීතය මෙසේ ගැයුවාය.

‘කොටහේනේ හැට දෙකේ වත්ත මගේ ගම. උප්පත්තියෙන්ම මට උරුම වෙලා තිබුණේ දුප්පත්කම විතරයි. මගේ තාත්තා කෝට් බාසුන්නැහේ කෙනෙක්. පුංචි කා‍ලේ අපට කන්න අඳින්න නැති වුණාම දීපදුත්තමාරාමයේ නායක හාමුදුරුවෝ අපට උදව් කළ හැටි මට කවදාවත් අමතක වෙන්නේ නෑ.’

මේ කතාව අසාගෙන් හුන් අගමැතිවරයා කම්මු‍ලේ අත තියා ගත්තේය. (සම්භාවනීය) අමුත්තෝ මුව නොපියා නන්දා මාලිනිය දෙස බැලුවේ විශ්මයෙනි. ගී ලොව මිණි කිරුළ දරා සිටින ඈ මුඩුක්කුවක උපත ලැබුවායි අසන්නට ලැබිම ඔවුන් විශ්මයට පත් කැරන්නට ඇත. හැරත් ඒ කතාව නොබියව කීමට තරම් නන්දා මාලිනියට මේ සා ආත්ම ශක්තියක් නිහතමානීකමත් ලැබුණේ කොහොමදැයි අමුත්තෝ කල්පනා කරන්නට ඇත.

අපේ කල්පනාවේ හැටියට නන්දා මාලිනියගේ මධුර ස්වරයෙන් ගයන ගී අසා තිබුණද ඇගේ ජීවන ගීතය ඔබ නොඅසන්නට ඇත. මේ කතාව හරියට හින්දි චිත්‍රපටයක් මෙනි. එනමුත් අපේ වීරවරියගේ කතාවේ සත්‍ය පිටපතයි මේ.

මිරිහාන ආරචිචිගේ නන්දා මාලිනි පෙරේරා මෙලොව එළිය දුටුවේ රිදී හැන්ද මුව දරාගෙන නොවේ. එක්දහස් නවසිය හතළිස් තුනේ අගෝස්තු විසිතුන් වැනිදා ඈ උපන්නේ අන්ත දරිද්‍රතාවකින් පෙළුණු පවුලකය.

නව දෙනකුගෙන් යුත් පවුලක ඈ සිව්වැනි දරුවා වූවාය. නන්දාගේ මව ලියනගේ එමලින්ය. පියා වින්සන්ට් පෙරේරාය. ඔහු සන්නාලියෙකි. පනහ දශකයේ ලංකාවේ සුප්‍රකට නිමි ඇඳුම් කම්හලක් වූ හයිඩ්‍රමනි සමාගමේ ඔහු රැකියාව කළේය. නිවාඩු පාඩුවට අමතර ආදායම් උපයා ගැනීමට වින්සන්ට් පෙරේරා ගෙදරද ඇඳුම් මසා කොටහේනේ වතුවල හුන් අයට වික්කේය. මේ නයින් ඔහු ‘කොටහේනේ කෝට් බාසුන්නැහේ’ ලෙස ප්‍රසිද්ධියට පත්වූයේය.

‘ඒ කා‍ලේ තාත්තා මහන ඇඳුම් වත්තේ ගෙවල් ගානේ ගිහින් විකුණුවේ මම. මේ ඇඳුමේ බකල් හයියයි. බොත්තම් හොඳයි. ලස්සනට මහලා තියනවා කියලා කියමින් මම ඇඳුම් වික්කා. ඇඳුම් මල්ල කරතියාගෙන යන මාව ඒ කා‍ලේ ගමේ ගෙවල් ඇතුළටවත් ගත්තේ නෑ. දොරකඩ ළඟ ඉන්න කියලා හෙට්ටු කර කර බොහෝ අඩු මුදලකට ඇඳුම් ඉල්ලනවා. ජීවත් වෙන්න ක්‍රමයක් නැති නිසා ඔවුන් ඉල්ලන ගණනටම ඇඳුම් දෙන්න සිද්ධ වුණා. ඒ මුදලත් මට ලැබුණේ එක සැරේ නෙවේ. මම දෙතුන් වතාවක් ගිහින් පින්සෙණ්ඩු වුණාමයි සල්ලි ලැබුණේ. එදා මට එහෙම මදිපුංචිකම් කරපු අය අද මම දැක්කාම කටපුරා හිනාවෙලා ගේ ඇතුළට එන්න කියලා දොරවල් ඇරගෙන බලා ඉන්නවා. මට ඒ ගැන තරහක් හෝ කම්පාවක් නෑ. ජීවිතේ කියන්නේ දුක සැප දෙකටමයි. මම දැන් ප්‍රසිද්ධ නිසා මේ අය මට ගරු සත්කාර කළත් මම නම් එදා සිටි නන්දා මාලිනීමයි’

නිහතමානීකමෙන් කිරුළු පළන් සිටින මේ මහා ගායිකාව කියන්නේ තනතුරු තිබුණද නැතිවුණද ජීවත් වීමේ කලාව උපේක්ෂා පාරමිතාව පිරීම බව පසක් කැරමිනි.

කුකුළු කොටුවක් මෙන් ඉඩ නැති නන්දා මාලිනිලාගේ ගේපැ‍ලේ තිබුණේ එක කාමරයකි. ආලින්දය, සාලය, කුස්සිය යන මේ කියන කෝකටත් තිබුණේ එක බිමකි. ගෙදර තිබූ එකම ඇඳ වෙන්කැර තිබුණේ දහඩිය කඳුළු වගුරා දරුවන් උස් මහත් කිරීමට මහන මැෂිම පාගා ගෙදරට එන තාත්තා වෙනුවෙනි. නන්දා පැදුර රැගෙන නිදන්නට යන්නේ සාලයේ මේසය යටටය. ඒ හැංගි මුත්තන් සෙල්ලම් කිරීමට නොවේ. මේසය යටට නොගියොත් නිදා ගැනීමට ඒ නිවසේ වෙන ඉඩක් නැති නිසාය.

පුංචි කාලයේ සිටම නන්දා මාලිනිට තාත්තා ගැන තිබුණේ මහා භක්තියකි. ඒ ගෙදර බුදුන් වූයේ තාත්තාය. බුදුන් හැර නන්දා මාලිනිය වන්දනාමාන කැරෙන තවත් චරිතයක් මෙලොව වෙතොත් ඒ ඇගේ තාත්තාය. නන්දා මාලනියට සංගීතය කියා දුන් බොහෝ ගුරුවරු හුන්නද ඈට ජීවිතයේ රිද්මය කියා දුන් මහා ගාන්ධර්වයා තාත්තාය.

‘මගේ පරමාදර්ශය තාත්තා අප ජීවත් කරවන්න ඔහු ගත් උත්සාහය කිසි දෙයකට සම කරන්න බෑ. ඔහු පුදුමාකාර ධෛර්යවන්ත මනුෂ්‍යයෙක්. ඒ කා‍ලේ තාත්තාට ලැබුණේ සතියේ පඩිය. ඔහු ඒ මුදල අතට ගත්තාම මුළු සතියම ජීවත් වෙන්නේ කොහොමද කියලා සැලසුම් කර අරපරිස්සමට වියදම් කරනවා. මට මේ සා දුර ගමනක් ඒමේදී තාත්තාගේ දිවියෙන් ලැබුණු පාඩම් අනන්තයි. අප්‍රමාණයි’ ඈ කියන්නීය.

තාත්තා දුක්මහන්සියෙන් හම්බ කැර ගත් කාසි පනම් බොහෝ අරපරිස්සමෙන් වියදම් කිරීමට නන්දා මාලිනී වගබලා ගත්තාය. එකල ගෙදරට අවැසි හාල් තුනපහේ, එළවළු, කරවල ගෙනෙන්නේ තොටළඟ ‍පොළෙනි. පැටි වයසේ හුන් ඈ මව හෝ වැඩිමහලු සොයුරියක සමග ‍පොළට
යන්නීය. කොටහේනේ අතුරු පාරවල්, වැටකඩුලු අතරින් ඇති කෙටි පාරකින් ඈ යන්නේ පාද යාත්‍රාවෙනි. ලාබෙට තිබෙන එළවළු දෙක තුනක් මල්ලට දමා ගන්නා ඕ ගෙදර යන ගමන් ග්‍රෑන්ඩ්පාස් මහ වගුරේ (වර්තමාන සුගතදාස ක්‍රීඩාංගණය පිහිටි බිම) හොඳට වැවී තිබෙන පළා නෙලන්නීය.පෙරේරා පවු‍ලේ සියලු සාමාජිකයන්ගේ බඩට කෑමක් වැටෙන්නේ රාත්‍රී වේ‍ලේදීය. අම්මා කෑම පිස අහවර වූ විට බෙදීමේ වැඩේ පැවරෙන්නේ ලොකු අක්කාටය. පිඟන් ටික එකට තබා ඕ සම සේ බත් හා වෑංජන බෙදන්නීය. බඩ පිරුණත් නැතත් ලැබුණු බත් හැන්ද සියල්ලෝම කා සැණහුනේ වැඩිපුර ඉල්ලුවාට දෙන්නට මුට්ටියේ දංකුඩවත් නැති බව දන්නා නිසාය.

‘අපි සරල ජීවිතයකට හුරු හුනේ නැතිබැරිකම නිසා. කෑවේ එක වේලයි. අඳින්න මහ ලොකු ඇඳුම් ගොඩක් තිබුණේ නෑ. හැබැයි තියන ඇඳුම පිරිසිදුවට මැදලා පිළිවෙළකට ඇන්දා. අද වුණත් මට මහ ලොකු ඇඳුම් තොගයක් නෑ. මගේ ජීවිතය හරිම චාම් සරලයි’ ඈ කීවාය.

පන්සලට ගියද, මළ ගමට ගියද, රජ ගෙදරට ගියද, සිනමා සම්මාන රාත්‍රියකට ගියද ඈ අඳින්නේ ශ්වේත වර්ණ සාරියයි. නන්දා මාලිනිය ශ්වේත වර්ණයෙන් පමණක් සැරසීමට පටන්ගෙන දැන් තිස් අවුරුද්දක් ගෙවිලාය. කොටහේනේ මුඩුක්කුවේ හුන් අසල්වැසියාටද මහේශාඛ්‍ය රජ මැදුරේ හුන් ජනාධිපතිවරයාටද දක්වන සැලකිල්‍ලේ උස් මිටිකම් ඈට නැත. තරාතිරම කුමක් වුවද කොයි කාටත් ඇගේ නිරහංකාර සිනාව කොයි කාටත් සමානය.ලක්ෂ ගණන් වටිනා සාරිද රන් රිදී මුතු මැණික් පිරුණු අභරින් සැරසුණු ගායිකාවන් නානා විදි කොණ්ඩා මෝස්තරවලින් සැරසෙන විට නන්දා මාලිනිය කොහේ ගියද යන්නේ කොණ්ඩය තනි කරලට ගොතා ගෙනය. ඈ කොණ්ඩයට මෝස්තරයක් දමා ඇත්තේ නම් ඒ විවාහ වූ දිනයේ පමණි.

මධුර මනෝහර සිය ස්වරයෙන් මුළු රටක් මෝහනයට පත් කළ ඇය මේ සා නිහතමානී වූයේ කෙසේද?

‘මම කවදාවත් මුල අමතක කළේ නෑ. අමතක කරන්නෙත් නෑ. දුප්පත්කම මම මගේ ගමනට ආශිර්වාදයක් කර ගත්තා මිසක් ලැජ්ජාවට පත්වන කාරණාවක් ලෙස හිතුවේ නෑ’ ඈ කියන්නීය.

නන්දා මාලිනි අකුරු කරන්නට ගියේ ගෙදර පෙනෙන තෙක් මානයේ පිහිටි කොටහේනේ ගුණානන්ද විදුහලටය. ඒ පාසල නම් කැර ඇත්තේ මිගෙට්ටුවත්තේ ගුණානන්ද හිමි නමටය. උන්වහන්සේ එකල වැඩ හුන්නේ කොටහේනේ දීපදුත්තමාරාමයේය. බෞද්ධ කොඩිය මුල් වරට
එයැවුණේද ඒ බිමේය. ගුණානන්ද විදුහ‍ලේ ඉගෙන ගත් නන්දා සපත්තු නොපැළඳුවාය. දරුවන්ට සපත්තු ජෝඩුවක් මිලදී ගන්නට කෝට් බාසුන්නැහේට කාසි නැතිය. ඒ බව දන්නා ඈ තාත්තාගෙන් කවදාවත් සල්ලි නොඉල්ලුවාය. නානා මාදිලියේ වළලු, මාල, අරුංගල්
විකුණන්නට වත්තට එන වෙළෙඳුන් දෙස ඈ නොබැලුවාය. අයිස්පලම්, කඩචෝරු, බූන්දි ගැන නොසිතුවාය. ‘තාත්තාට කාසි තිබෙනවා නම් අපට අරන් දෙනවනේ’ යැයි ඕ කල්පනා කළාය. සල්ලි නැතිනම් කෝට් බාසුන්නැහේ දරුවන්ට ඒ බව කියයි. එසේ නොමැතිව ඒවා කන්න හොඳ නෑ යනුවෙන් බේගල් නොකියයි. තාත්තාගේ මේ ක්‍රියාවෙන් ඈ ජීවිතයට පාඩමක් ඉගෙන ගත්තා. ඒ ඇත්ත ඇති සැටියෙන් කීමටය.

නන්දා මාලිනී පාසල් යන විට මිරිවැඩි සඟල ලෙස දැම්මේ ‘කට්ට සෙරෙප්පු’ ජෝඩුවකි. ලීයෙන් නිම කැර ඇති මේ සෙරෙප්පු විවිධ වර්ණයෙන් පාට කැර තිබේ. මිල සත තිහකි. ‘කට්ටා සෙරෙප්පු’ දමා ඇවිදින විට දුර තියාම ඈ එන විට ‘ටකස් ටකස්’ ශබ්දය ඇසේ.
මේ නයින් පාසල් ළමෝ නන්දාට ‘කට්ටයා’ යනුවෙන් නම් පට බැන්දහ. ඈ ඒ ගැන කම්පා නොවූවාය.

මෙකල ‘කට්ටයාගේ’ කටහඬ පිළිබඳ මාග්‍රර්ට් පෙරේරා පන්ති භාර ගුරුතුමිය අවධානයෙන් හුන්නාය. සතියකට වරක් හැම බදාදාවකම පැවැත්වෙන සමිතියේ ගී කවි කියන නන්දා මාලිනී ‘හැදෙන ගහ දෙපෙත්තෙන් පෙනෙන’ බව පසක් කළාය.

හය වැනි පන්තියේ අකුරු කරන නන්දා දීප්තිමත් අනාගතයකට උරුමකම් කියන බව අවබෝධ කැර ගෙන හුන් මාග්‍රර්ට් පෙරේරා ගුරුතුමිය ඈ කැටුව රේඩියෝ සිලෝන් හි (වර්තමාන ශ්‍රී ලංකා ගුවන් විදුලි සංස්ථාව) සරස්වතී මණ්ඩපයට ගියාය. ඒ වැඩසටහන මෙහෙය වූවෝ කරුණාරත්න අබේසේකර හා සරත් විමලවීරය. බොහෝ කාලයක් යනතුරු නන්දාට සිද්ධ වූයේ අනුන් කියන ගීවලට අත්වැල් දෙන්නටය. එනමුත් ඕ ඒ ගැන කල්පනා නොකළාය. ‘මම කොහොම හරි තනියම සිංදුවක් කියනවා’ ඈ අදිටන් කැර ගත්තාය. නන්දා මුලින්ම ගැයූ ගීතය ලීවේ අශෝක කොළඹගේය. සංගීතය ඩී.ඩී. ඩැනීගෙනි. ‘බුදු සාධු බුදු සාධු මම සඳුන් ගසක් වෙන්නම්. සමන් වැළක් වෙන්නම්…..’.

නන්දාගේ මිහිරි කටහඬ වෑයර්ලසයෙන් මුළු රටටම ඇසුණි. ගොඩෙහි තිබුණත් මඩෙහි තිබුණත් මැණික මැණිකමය. එහි වටිනාකමේ අඩුවක් නැත්තේය. මෙකල රේඩියෝ සිලෝනි හි ‘සුපර් ස්ටාර්’ ගීත තරගයක් තිබුණි. එය නම් කැර තිබුණේ ‘එයාර් ශිප් ගීත තරගය’ යනුවෙනි. ජයග්‍රාහකයාට ලැබෙන්නේ බොම්බායට යාමට ගුවන් ප්‍රවේශපත්‍රයකි. ආරියසේන මිල්ලවිතානාචිචි නිෂ්පාදනය කළ එයාර් ශිප් ගීත තරගයේ නිවේදකයා ‍ප්‍රොස්පර් ප්‍රනාන්දුය. මේ තරගයේ ‘සුපර් ස්ටාර්’ වූයේ නන්දා මාලිනීය. දෙවැනියා වික්ටර් රත්නායකය. බොම්බායට යාමට ගුවන් ප්‍රවේශ පත්‍රය ලැබුණු විට නන්දා කල්පනා කළේ නිකරුණේ රට යනවාට වඩා ඒ මුදලෙන් ගෙදරට යමක් කැර ගන්නට මගක් ගැනය. ඈ පියා සමග ගුවන් ප්‍රවේශ පත්‍ර සමාගමට ගියාය. එහි හුන් ලොකු මහත්තයකු හමු වී නන්දා මෙසේ කීවාය.

‘සර් අපි හරිම දුප්පත්. ඉන්දියාවට ගිහින් අපට තේරුමක් නෑ. මේ ටිකට් එකේ සල්ලි දෙනවා නම් අපට හරිම වටිනවා’

මේ ‍පොඩි කෙල්ලගේ ආයාචනය ඇසූ ඔවුන්ගේ හද උණුවිය. ඔවුහු ඈට ප්‍රවේශ පත්‍රයේ මුදල දුන්හ. සල්ලි ලැබුණු ඈට රටක් රාජ්‍යයක් දිනුවාක් මෙන් සතුටක් දැනුණි. ඒ සමග කලක් හිතේ තියාගෙන තිබූ කාරණාවක් මතක් විය.

‘තාත්තේ අපි බොමු රස සරුවත් දෙකක්’ නන්දා කීවාය.

ඈ ඊළඟට කල්පනා කළේ මේ මුදලින් කැරෙන දේ ගැනය. ‘තාත්තා ‍පොල්කටු අඟුරු ඉස්තිරික්කයෙන් ඇඳුම් මදින්නේ පුදුමාකාර දුකක් විඳලා. මම තාත්තාට විදුලි ඉස්තිරික්කයක් අරන් දෙනවා’ නන්දා තාත්තාට කීවාය.

‘විදුලි ඉස්තිරික්ක ගහන්න ගෙදර ලයිට් තියනවාද ළමයෝ’ තාත්තා ඇසුවේ ඇගේ හිස පිරිමදිමිනි. ‘එහෙනම් අපි ලයිටුත් ගනිමු’ ඈ යෝජනා කළාය. අතට ලැබුණු මුදලින් ගෙදරට විදුලියත් විදුලි ඉස්තිරික්කයත් ගත් නන්දා ඉතිරි වූ මුදලද වෙන් කළේ තාත්තාට උණු වතුර බෝතලයක් මිලදී ගන්නටය.

‘රෑ වෙනකම් තාත්තා ඇඳුම් මහන නිසා තේකක් හදලා දාලා තියන්න පුළුවන්’ ඕ මවට කීවාය.

නන්දා මාලිනිගේ ජීවිතයේ හැරවුම් ලක්ෂය සිද්ධ වූයේ එක්දහස් නවසිය හැට දෙකේදීය. ඒ ‘රන්මුතු දූව’ චිත්‍රපටයේ පසුබිම් ගීතයට තෝරා ගැනීම නිසාය. ඒ චිත්‍රපටයේ සංගීත අධ්‍යක්ෂණය කළ පණ්ඩිත් ඩබ්ලිව්.ඩී. අමරදේව නන්දා මාලිනීව තෝරා ගත්තේය. ‘ගලන ගඟකි ජීවිතේ’ ගීතය කීමට නන්දා මයික්‍රෆෝනය ළඟටවත් උස නැති නිසා සංගීතය පටිගත කළ මර්වින් රුද්‍රගෝ ඈට ලී පෙට්ටියක් ගෙනැවිත් දුන්නේය. පෙට්ටිය උඩ නැග කියූ ගීතයට ඈට සරසවි සම්මාන උළෙ‍ලේදී හොඳම ගායිකාව ලෙස සම්මානයට පාත්‍ර වූවාය. එතැන් සිට ඈට සම්මාන ලැබුණේ ගඟ ගලන්නාක් මෙනි. ජනපති සම්මාන, සරසවි සම්මාන දුසිම් ගණන් පමණක් නොවැ ගත වූ සිව් අවුරුද්දේම පිටපිටම ජනතා සම්මානයට පාත්‍ර වූ ගායිකාව ඇයයි. බලයට පත් වූ රාජ්‍ය නායකයෝ තමන්ට නැති වංශයක් මවා පාන්නට ඉතිහාසය අලුතෙන් ලියන
රටක මුඩුක්කුවක උපන් නන්දා මාලිනිය මේ කියන කතාව බොහෝ දෙනාගේ ඇස් ඇරෙනු ඇත.

‘මනුෂ්‍යයකු පීඩාවට පත් කිරීම හේතුවෙන් ලබන වේදනාව පුංචි කා‍ලේ මම හොඳට ලැබුවා. මම ජීවිතේ පන්නරය ලැබුණේ දුප්පත්කමින්. අතීතය අමතක කරන කිසිම කෙනෙකුට අනාගතයක් නෑ. අපි වැරදි වැඩ කරන්නේ නැතිනම් ඇත්ත කියන්න බය වෙන්න ඕනේ නෑ.
කොටහේනේ මුඩුක්කුවක ඉපදුණු මම මේ තරම් දුර ආ ගමන ගැන කල්පනා කරන කොට දැනෙන්නේ ලොකු සතුටක්. මට මේ තරම් දුර ගමනක් යන්න ලැබුණේ උත්සාහය හා කැප කිරීම නිසා.මගේ තාත්තාගෙන් ලැබුණු නිවැරදි මගපෙන්වීම නිසයි.අද සල්ලි තිබුණා කියලා මගේ ජීවිතේ ලොකු වෙනසක් වෙලා නෑ. මම මගේ දුවලා දෙන්නා පාසල් යැව්වෙත් පයින්. ගෙදර වාහන තිබුණත් අපි ළමයි හැදිය යුත්තේ ‍පොළොවේ පය ගහලා ජීවත් වෙන්න ඕන විදියට. මම ඉපදුණේ මුඩුක්කුවක. මගේ තාත්තා කෝට් බාසුන්නැහේ කෙනෙක් කියන එක මට ආඩම්බරයක් මිසක් ලැජ්ජාවක් නොවේ’ නන්දා මාලිනී කියන්නීය.

මීට සති කීපයකට ඉහතදී ඈ පන්නල මාස් ඇඟලුම් කම්හ‍ලේ උත්සවයකට ගියේ ප්‍රධාන අමුත්තිය ලෙසය. ගීතයෙන් තරුණ සිත් සුවපත් කළ මේ මහා ගායිකාව ගැන සිත පැහැදුණු තරුණියෝ ඇගේ කටහඬ ඇසීමට මහත් සේ ප්‍රිය කළෝය. නන්දා මාලිනිය සිය ජීවන ගීතය ගැයුවාය. ‘ගාමන්ට් එකක වැඩ කරන එක ලැජ්ජාවකට කාරණාවක් නොවේ දුවේ. මගේ තාත්තත් කෝට් බසුන්නැහේ කෙනෙක්’ ඈ කීවාය. තරුණියෝ ඒ කතාව අසා අලුත් හුස්මක් ගත්හ. මහා ආත්ම ශක්තියක් තම සිරුරට ඇතුළු වෙනවාක් මෙන් ඔවුනට දැනුණි.

නන්දා මාලිනී අද හෙළයේ මහා ගායිකාවකි. ඇගේ මධුර ස්වරයෙන් ගැයෙන ගී මිනිසුන්ගේ සිත් සුවපත් කැරෙන දිව ඔසුවක් වැනිය. ජීවිතය වූ කලී රෝසමල් ඇතිරූ මාවතක් දිගේ වැටී ඇති මාවතක් නොවේ යැයි පසක් කැරෙන ඇගේ ජීවන ගීතය ජීවිතය ජය ගන්නට වෙර දරන ඔබට පරමාදර්ශී කතාවකි. ඒ ලෝකයටම ඇතේතේ එක නන්දා මාලිනියක් වීම නිසාය.

ඈ ගයන්නීය මෙසේ..

“දහසක් ඉපදී මිය යන ‍පොළොවේ
මමත් මියෙන්නට උපන් කෙනෙක් වෙමි
මම මළ බව මුළු රටට දැනෙන ලෙස
මිය යන්නට මම පෙරුම් පුරන්නෙමි”

(අන්තර්ජාලයෙන් උපුටාගැනීමකි )

සංඝාඥාවට විළිරුදා ඇති කරනොගන්න!


කිසියම් දේශපාලකයින් පිරිසකට ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ විහාරස්ථානවලට පැතුල්වීම වලක්වාලමින් ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ ශාසන බලමණ්ඩලය විසින් යෝජනාවක් සම්මත කරගෙන ඇත. එය එකී දේශපාලකයෙකු විසින් විවේචනයට බඳුන් කර කියා තිබුණේ බුද්ධකාලිනව දෙව්දත් භික්ෂුවටවත් විහාරස්ථාන තහනම් නොවූ බවත්, එවැනි අමනෝඥ කාර්යයක් කළ ‘මෝඩ වහන්සේලාට නිදුක් වේවා!’ කියා ය.

මේ වැදිබණ එහෙයියාවෙන් ශ්‍රවණය කරන අප හිතවත් රැකේ පුඩිකල්, ලිබරල්, නියෝ ලිබරල්, කොන්සර්වේටිව් උන්නැහේලා මහත් උත්කර්ෂයට හා ප්‍රීතිප්‍රමෝදයට පත් ව ළාමක ආතල් එකක් ගනිමින් සිටිනු ද දිටිමි!

කන්න උවමනා වූ කල කබරයා ද තලගොයා කරගන්නා අප හිතවත් රැකේ පුඩිකල් නව පරපුරේ ගොම්බෙට්ටන් ට මෙවැනි අභද්ද වචන මාත්‍රයක් වුව අල්ලාගෙන බුද්ධශාසනයට, භික්ෂු මූලික බෞද්ධ සම්ප්‍රදායට අම්මමෝ නැතිව ගල් ගැසීමට පුදුමාකාර මෙව්වා එකක් තිබේ!

එහෙත්, දේවදත්තයා පෙරදැරි කරගත් දේවදත්ත නිකායේ රැකේපුඩිකල් සභාවේ එක් හොටුකෑල්ලක්වත් බෞද්ධ සම්ප්‍රදායවත්, විනය සූත්‍රාදියවත්, ඓතිහාසික භික්ෂු දේශපාලනයවත් සම්බන්ධයෙන් අකුරක්වත් හදාරා නැති අමු-හිපි කැලක් බව මා මීට පෙර ද කියා තිබේ!

එකී ගංගොරකයන්ගේ දැනුම්වත්භාවය පිණිස මෙසේ ලියා තබන වගනම්,

කරුණු අටක් කරණ කොටගෙන බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් භික්ෂුන් උදෙසා අනුදැනවදාළ පත්තනිකුජ්ජන කම්මය/කර්මය නම් කාරණයක් වන්නේ ය.

“පත්ත” යනු පාත්‍රය යි. “නිකුජ්ජන” යනු අනෙක් පිට හැරවීම යි. එනම් ‘පාත්‍රය අනෙක්පිට හැරවීම’ යි. කරුණු අටක් මුල්කරගෙන දායකයා කෙරෙහි දඬුවම් පිණිස, නිග්‍රහ පිණිස පත්තනිකුජ්ජන කම්මය, සංඝ සම්මුතියෙන් කළ හැකි යැයි සූත්‍රපිටකයේ, අංගුත්තර නිකායේ, අට්ඨකවග්ගයේ, (9) 4 සති වග්ගයේ එන ‘පත්තනිකුජ්ජන සූත්‍රය මගින් බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළහ.

(1) භික්ෂුන්ට අලාභ කිරීම
(2) භික්ෂුන්ට අවැඩ කිරීම
(3) භික්ෂුන්ට ස්ථාන අහිමි කිරීම
(4) භික්ෂුන්ට නින්දා පරිභව කිරීම
(5) භික්ෂුන් භේදභින්න කිරීම
(6) බුදුරජාණන් වහන්සේට නුගුණ කීම
(7) සද්ධර්මයට නුගුණ කීම
(8) ආර්ය මහාසංඝයාට නුගුණ කීම

කිසියම් දායකයෙකු/ගිහියෙකු මේ කරුණු අටෙන් ශාසන සම්ප්‍රදායට හානි කරන්නේ නම් ඔහු කෙරෙහි පත්තනිකුජ්ජන කර්මය සංඝ සම්මුතියෙන් සිදුකරන්නට බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් ම අනුදැන ඇත.

ලංකා ඉතිහාසයේ පත්තනිකුජ්ජන කම්මය කළ අවස්ථා ගැන අපට අසන්නට ලැබේ. මහාවිහාරය බිඳුවා උඳු වැපිරූ මහාසේන රජුට ද, පීතෘඝාතන කර්මය කළ පළමුවැනි කාශ්‍යපට ද එරෙහිව පත්තනිකුජ්ජනය කරමින් මහාවිහාර වැසි සංඝයා පාත්‍රා නොපිට පෙරළා විරෝධය දැක්වූහ.

ඒ වූ කලි, භික්ෂුන්ගේ බලය යි. චිරාත් කාලයක් පුරා ශොභන වූ භික්ෂු සංස්ථාවෙහි දණ්ඩන විධිය යි. එය අනභියෝගී යි. අල්ලාහ්ගේ වචනය අනුව එන ෂරියාව තහනම් කළහොත් ඉස්ලාමිකයන්ගේ ආගමික අයිතිය නැතිවන්නේ යැයි තෙපරබාන ගොමමුට්ටි දේසපාලුවන් හා ඔවුන්ට ගොම්පස් අල්ලන නියාලු රැඩිකල් හොටුකෑලි තමා කියන දේ ගැන දෙවතාවක් නොව සියවතාවක් සිතන්නට කාලය එළැඹ ඇත.

මහා සංඝයා වහන්ස, මේ බුද්ධාඥා අනුව සංඝාඥා පවත්වා දැය සමය රැකිය යුතු කාලය යි!

නිමේෂ තිවංකර සෙනෙවිපාල